Ik zou deze plaat heel graag live horen

12-06-2019

Ik ben niet altijd fan van Springsteens studioproducties van de laatste twintig jaar. Ik vind zijn albums sinds The Rising vaak of te dichtgeplamuurd met een vulsel van strijkers en synthesizers of juist te vlak. De productie doet soms de kwaliteit van de nummers te kort. Dus als Western Stars wordt aangekondigd als songs met ‘sweeping, cinematic orchestral arrangements’ houd ik toch enigszins mijn hart vast. De vormgeving met paarden, woestijnachtige landschappen en de boss met cowboyhoed neigt bovendien naar het kitscherige. Maar ik moet zeggen: het valt alleszins mee.

Door Astrid van der Werf

Het moet me wel het hart dat nogal vaak, na een sober begin, de strijkers net iets te zwaar aangezet worden. Waarom het niet bij die eenzame cello gehouden? Of bij de banjo en accordeon? En waarom horen we de gitaar van Springsteen vrijwel niet? 

Eenvormig

Waarom is dan toch een goede plaat? Springsteen heeft na High Hopes – een verzameling van overigens zeer te pruimen ‘restjes’ –, met Western Stars weer eens een album afgeleverd met een duidelijk thema, al is dat dan niet echt vrolijk. De hoofdpersoon (de ik) in de meeste liedjes is verlopen, verlaten, wil of kan niet naar huis, is eenzaam en mislukt. De sprankjes hoop zijn spaarzaam. Dat komt wel binnen bij mij. De teksten en melodieën zijn mooi: na ‘The Wrestler’ van Working on a Dream horen we een niet al te succesvolle stuntman in ‘Driving Fast’ en een verlopen acteur in ‘Western Stars’. Bij eerste beluistering sprongen voor mij ‘Chasin’ Wild Horses’ en het melancholieke ‘Moonlight Motel’ eruit. Hoogtepunt vond ik ‘Stones’, een eenvormig, bitter nummer waar de hoofdpersonen de leugens van zijn geliefde als stenen in zijn mond voelt. En omdat het album zo’n duidelijk thema heeft, snap ik een nummer als ‘There Goes My Miracle’ veel beter dan zonder context op de radio.



Live beter

Ik heb Western Stars nu één keer in zijn geheel gehoord en net als nieuwe kleren zit nieuwe muziek vaak ook in het begin niet heel lekker. Ik moet er ongetwijfeld nog ingroeien. Maar ik heb nu al zo vaak ondervonden dat het (meer recentere) werk van Springsteen veel beter tot zijn recht kwam op het podium dan op plaat. Ik heb meerdere voorbeelden van songs die ik niet echt mooi vond, terwijl ik live, van diepe emotie tot grote vreugde, hard geraakt werd. Hoe zou dit klinken? Met een kleinere band. Met alleen Roy en Nils zoals de geruchten een tijdje geleden gingen? (Ik zou Soozie dan ook meenemen, trouwens.) Die gedachte maakt me nieuwsgierig en verlangend, terwijl een tour er volgens de laatste berichten niet in zit. Ik zou Western Stars in zijn geheel echt heel erg graag live horen.




OVER BE TRUE
PRIVACYVERKLARING
E-MAILNIEUWSBRIEF