Alles in dienst van het lied

Recensie Western Stars 10-06-2019

De liedjes op het nieuwe Springsteen-album Western Stars vertolken sferen die op elkaar aansluiten rondom het centrale thema van de eenzame reiziger. Ik moest denken aan het afsluitende plaatje van de avonturen van Lucky Luke: de stripheld rijdt op zijn paard de zonsondergang tegemoet en zingt “I’m a poor, lonesome cowboy and I’m a long, long way from home”. Western Stars is een mooi, samenhangend album.

Door Daan Sleiffer

De mannen in de liedjes hebben fouten gemaakt, liefdes verloren, ze hebben soms spijt en zijn altijd alleen met gedachten die ze nergens kwijtraken. Er is een hitchhiker, een wayfarer, een stuntman, “Just drive fast, fall hard”, en een handvol ik-personen die zwervende zijn. Is het album daarmee zwaarmoedig, somber? Dat vind ik niet. Melancholisch, dat wel, zoals arts-schrijver Ivan Wolffers het zo mooi omschrijft: melancholie is schoonheid zien in het verdwijnen. De uitzichtloosheid van de figuren op Nebraska is in drie decennia veranderd in de berusting van mannen op leeftijd.

Lonesome rider

Western Stars zou geen Springsteen-album zijn zonder af en toe een sprankje hoop. Zoals in ‘Sundown’ waar een stemmetje in het hoofd van de protagonist zegt: “When summer’s through, you’ll come around”. Of zoals in ‘Tuscon Train’ waar de verteller wacht op de aankomst van zijn liefje. En in de eerste single ‘Hello Sunshine’ natuurlijk, “won’t you stay”. Verder is er ‘Sleepy Joe’s Café’ waar de “truckers and bikers” samenkomen: “Monday morning’s a million miles away”. Het is dan wel niet zo’n feest van verbroedering als in ‘Mary’s Place’ maar de Lonesome Cowboy vindt er verbinding met lotgenoten.

Tekstueel zijn de liedjes vaak eenvoudig, uitgekleed. De zinnen voelen bekend, typisch voor het Springsteen-oeuvre. De teksten doen hun werk in de algehele sfeer van de liedjes. Afgezien van de lange, beeldende zinnen uit het titellied ‘Western Stars’ (“A coyote with someone’s Chihuahua in it’s teeth skitters ‘cross my veranda in the night”), is de tekstuele overdaad van Springsteens eerste platen een leven geleden.



Strijkers
Wat orkestratie en arrangementen betreft is Western Stars ook een eenheid, met een wellicht wat al te eenzijdige achtergrond van strijkers en blazers. Het geeft het album een filmisch, episch gevoel, onder meer in ‘Drive Fast’: een landschap dat zich aan de luisteraar ontvouwt. Niet voor niets horen we zo vaak strijkers in filmcomposities. Banjo, pedal steel guitar en accordeon zorgen voor de countrysfeer, zonder ergens de hoofdrol op te eisen. Geen opvallende solo’s en onvergetelijke riffs, alle arrangementen staan in dienst van het lied en de stem van Springsteen.

Waarom krijgen zijn geweldige capaciteiten op de akoestische gitaar nauwelijks de ruimte? In de orkestratie van het album is het een logische keuze. Zijn strumming op ‘Drive Fast’ en ‘Hello Sunshine’ zijn effectief en ondersteunend aan het lied – net als zijn guitar picking op ‘Chasin’ Wild Horses’ en ‘Somewhere North of Nashville’, een romantisch, klein songwritersliedje dat zo op Devils and Dust had kunnen staan. Ook hier geen hoofdrol voor de solomuzikant.

Ingetogen
Die hoofdrol is weggelegd voor de zanger. Springsteen kiest zijn stemgebruik zorgvuldig, ditmaal zonder de falsetto-experimenten van Devils and Dust. Wanneer hij in ‘Here Goes My Miracle’, ‘Stones’ en ‘Sundown’ voluit met vibrato de hoogte in gaat, geeft hij deze romantische liedjes de kippenvelkwaliteit van zijn held Roy Orbison. Sinds Working on a Dream weten we dat hij dat kan. Maar het eenvoudig en ingetogen gezongen ‘Moonlight Hotel’ is voor mij een hoogtepunt en waardige afsluiter van dit album.




OVER BE TRUE
PRIVACYVERKLARING
E-MAILNIEUWSBRIEF