Born in the USA-theatertour van de LA-Live band

Erwin Nyhoff ontdekt verrassende akkoorden
Jan Douwe Kroeske heeft geen spijt van Carl Lewis-vraag
09-01-2019

Erwin Nyhoff bij de speciaal voor deze tour gemaakte gitaarkist.

Springsteens Born in the USA is het vierde album dat aan bod komt in de theaterserie Legendary Albums Live. Erwin Nyhoff stapt als zanger/gitarist in de rol van Bruce en wordt bijgestaan door de LA-Liveband onder leiding van toetsenist Jan-Peter Bast (The Scene). Door de theatershow is een videoverhaallijn met interviewfragmenten met Bruce geweven. De verteller daarvan is Jan Douwe Kroeske, die Springsteen in het verleden interviewde voor de VARA. Muriël Kleisterlee van Be True sprak telefonisch met Nyhoff en Kroeske.

Born in the USA leverde zeven top 10-hits op en er werden dertig miljoen albums van verkocht. Voor regisseur Winfred van Buren en producent Peter Groot Kormelink van Legendary Albums Live genoeg om met Springsteens stadionkraker aan de slag te gaan. Zeker gezien de release dit jaar precies 35 jaar geleden is. Nyhoff, die in deze serie ook Brothers in Arms van The Dire Straits deed, vindt de Born in the USA-theatertour extra spannend, omdat hij de eer van zijn held hoog wil houden. Hij maakt dan ook flink werk van de voorbereiding. Zo investeerde hij onder meer in een kist waarin tien gitaren passen. “Als ik het helemaal doe zoals ik wil, ga ik straks met acht gitaren op stap”, vertelt de singer/songwriter die in 2011 indruk maakte op de jury van The Voice of Holland met zijn vertolking van ‘The River’. “Drie akoestische gitaren, een 12-snarige gitaar en vier elektrische gitaren; één in normale stemming, de andere in capo 1, 3, en 4. We hebben geen gitaarroadie, dus ik probeer alles van tevoren te stemmen. Zo hoop ik de gitaarwissels zo snel mogelijk te kunnen uitvoeren”, legt de muzikant gepassioneerd uit.

Aparte akkoorden
Naast de tracks van Born in the USA die ze in het theater gaan vertolken, staan er uiteraard meer Springsteen-songs op het programma. Daarvoor zoekt Nyhoff met zijn team naar een balans tussen nummers die het stadionpubliek van Springsteen wil horen, en de meer bijzondere nummers die diehard-fans aanspreken. Hoewel hij eerder al een tour gaf onder de noemer In the footprints of Springsteen, is Nyhoff juist ook op zoek gegaan naar andere nummers voor de setlist, omdat hij het publiek wat nieuws wil geven.
Het kost hem behoorlijk wat tijd om het materiaal ingestudeerd te krijgen. “‘Thunder Road’ had ik nooit eerder gedaan. Het was een paar weken flink oefenen, maar ik ben blij dat ik dat nu ook op mijn repertoire heb staan.” En de tekst van ‘Rosalita’ alleen al kostte twee weken om uit zijn hoofd te leren. Hij kreeg ook nog een tip over het nummer van niemand minder dan oud-E Street Band-drummer Vini Lopez. “Ik heb hem een aantal keer ontmoet op het Light of Day-festival. We hadden een klik en inmiddels heb ik al vier, vijf keer met hem opgetreden, erg leuk. Toen ik hem liet weten dat ‘Rosalita’ op mijn setlist staat, gaf hij aan dat ik op het tussenstuk moet letten.”

Erwin Nyhoff heeft voorafgaand aan een Light of Day-optreden een onderonsje met Vini Lopez, oud-drummer van de E Street Band.
Erwin Nyhoff heeft voorafgaand aan een Light of Day-optreden een onderonsje met Vini Lopez, oud-drummer van de E Street Band.

Wat Nyhoff ontdekt heeft, is dat er soms aparte en verrassende akkoorden zitten in Springsteen-nummers die in eerste instantie niet goed te horen zijn. “Het klinkt basic, maar dat is het vaak toch niet. ‘Bobby Jean’ speelde ik voorheen met een D-Fis in de bas, maar als je hem op capo 2 in G speelt, hoort er een B mineur-Fis in de bas. Het is een beetje technisch verhaal, maar goed, ik kwam er dus achter dat ik die bij eerdere Springsteen-shows nooit goed gespeeld heb.”

Erwin Nyhoff en Vini Lopez tijdens een Light of Day-concert.
Erwin Nyhoff en Vini Lopez tijdens een Light of Day-concert.

Tweede verhaallijn in video
Radio- en tv-presentator Jan Douwe Kroeske (van onder meer de Twee meter sessies) zorgt voor een tweede verhaallijn in de theatershow. Dat doet hij door middel van video-opnames en fragmenten van het interview dat hij in juli 1992 in Wembley Arena met Springsteen had. “Er zit wat niet eerder vertoond materiaal tussen, maar ik heb aangegeven dat we voorzichtig moeten zijn met putten uit het interview”, vertelt Kroeske. “Ik ben niet live aanwezig, maar zal vooral reflectief kijken naar Bruce Springsteen. Het is dus een aanvullende verhaallijn in de theatershow, over de rol van Springsteen in de muziek door de jaren heen en op dit moment. En we kijken terug naar momenten uit het interview met hem.” De tv-uitzending kreeg de titel ‘Een ontmoeting met Bruce Springsteen’. Het interview vond plaats op donderdag 12 juli 1992, de dag van de vierde van de vijf shows in Wembley Arena.

Springsteen sloeg Nederland in 1992 bij het eerste deel van zijn Human Touch/Lucky Town-tour over, en dat is volgens Kroeske een reden dat hij naar Londen mocht afreizen. “Bij Springsteens organisatie een interview regelen gaat niet zo makkelijk, omdat het hele apparaat met Barbara Carr en Jon Landau strak georganiseerd is. Springsteen is ook niet iemand die veel promotie doet – alleen als hij er zin in of tijd voor heeft.” Dat het toch lukte, zegt Kroeske, was een kwestie van het matchen van vraag en aanbod. “Omdat ik in mijn radioprogramma regelmatig liet horen dat ik een liefhebber ben van het werk van Springsteen en ik dus ook in dat radio- en tv-werk zat, wilde platenmaatschappij Sony Music Nederland wel een serieuze poging wagen om het interview te laten plaatsvinden. Sony zei: als jij ervoor zorgt dat de VARA een uitzending wil wijden aan het Springsteen-concert in Londen, dan denk ik dat hij tijd wil maken voor een interview en mag de soundcheck gefilmd worden. Het was een vrij strakke afspraak tussen Sony Nederland en Jon Landau Management, begeleid door Barbara Carr. Ook voor ons was het fijn werken.”


Jan Douwe Kroeske (op de rug gezien) in zijn interview met Bruce in 1992.

Geen restricties
Kroeske vertelt dat er indertijd een gerucht ging dat Springsteen “bossy” kon zijn (“met name voor de E Street Band”), maar daar heeft hij tijdens het interview niks van gemerkt. “Er waren geen verboden onderwerpen.” Wat Kroeske het meest is bijgebleven, is de mate van ontspannenheid van Bruce; zelf was hij “licht nerveus, niet overdreven, maar een beetje”. Want: “Je krijgt maar twintig minuten om een gesprek op te nemen, waar je liever een uur voor hebt. Je moet dus in twintig minuten alles persen wat er op je papiertje staat, dat lukt sowieso niet. Dat maakt je al een beetje chagrijning. Dat chagrijn gekoppeld aan de setting in een voor jou onbekende omgeving, maakt je licht nerveus. Maar voor de rest ging het prima.”

Jammer was wel dat Springsteen niet uit de voeten kon met Kroeskes mooie analogie. De journalist vroeg Bruce of het spelen van ‘Born to Run’ of ‘Born in the USA’ in Rotterdam in 1985 te vergelijken was met Carl Lewis die de 100 meter op de Olympische Spelen won. “O… I don’t know. I don’t have the slightest idea. At least there is a lot of running around on stage”, antwoordde Bruce. “Ik heb later weleens gezegd dat het een typisch Nederlandse vraag is, die door Amerikanen niet zo goed begrepen wordt”, zegt Kroeske. “Maar ik ben helemaal niet teleurgesteld over die reis. Je krijgt maar een of twee keer in je leven de kans om Springsteen te interviewen, that’s it, tenzij je heel goede maatjes met zo iemand bent. Je moet je realiseren dat je als journalist in Nederland werkt met sterren als Springsteen die aan de andere kant van de wereld zitten. Je moet dan genoegen nemen met de rol die je hebt, geografisch gezien, en daar proberen het beste uit te halen. Dat is wel gelukt, denk ik.”

Zeldzaam nummer in soundcheck
Na afloop van het interview drukte Kroeske Bruce een stapeltje cd’s van de Twee meter sessies in handen, met die van Southside Johnny (Springsteens kompaan en collega deed mee aan de radioshow van Kroeske) bovenop. Natuurlijk hoopte de presentator Springsteen daarmee over te halen ook nog eens met de Twee meter sessies mee te doen. Een akoestische set of bandoptreden, dat was Kroeske om het even geweest. “Zoiets moet je aanvragen als je denkt dat je in de buurt zit van een mogelijkheid. Als dat niet zo is, moet je het ook niet doen, want dan geven zij aan: ik heb het je toch al gezegd. Ik weet hoe het werkt in de muziekindustrie. Helaas is het niet gelukt. Ik heb er nooit meer iets van gehoord.”

Erwin Nyhoff treedde met Jake Clemons op tijdens een huiskamerconcert in Den Haag.
Erwin Nyhoff trad met Jake Clemons op tijdens een huiskamerconcert in Den Haag.

Kroeske kreeg daarentegen in de soundcheck wel iets bijzonders te horen, al zal hij zich daar destijds niet bewust van zijn geweest. Bruce en de band deden het soulnummer ‘Ninety-nine and a half won't do’ (origineel van Wilson Pickett). Dat nummer speelden ze uiteindelijk pas live in de tweede show in Meadowlands Arena, dertien dagen later. Behalve eerder bij het rehearsal-concert in Hollywood, net voor de start van de Europese tour in 1992, is het nummer volgens Brucebase daarna nooit meer gespeeld. Op 12 juli speelden ze wel ‘The Big Muddy’, dat daarvoor alleen in de openingsshow in Stockholm te horen was geweest. Over de soundcheck in Londen vertelde Bruce aan Kroeske: “Als je een tijdje in een stad optreedt, is het niet meer zo belangrijk, dan kan het zijn dat je nog maar anderhalve minuut nodig hebt om het geluid te testen. Behalve als je een nieuw nummer wilt repeteren, dan kun je wel een uur of langer bezig zijn. Wij zijn hier nu voor de vierde dag en dan wil je wel eens een ander nummer spelen.”

Erwin Nyhoff met een Springsteen-gitaar.“Zo depressief, maar fijn depressief!”
Born in the USA is het album waardoor veel Nederlandse en Belgische fans in aanraking zijn gekomen met Springsteen. Datzelfde geldt voor Nyhoff. “Ik was 12 toen het album uitkwam en het sloeg bij mij en in ons gezin in als een bom. We waren een Springsteen-gezin. Ik denk dat mijn oudere broer het gekocht heeft, hoewel mijn moeder ook weleens platen voor ons bestelde bij de Eci. Ook mijn jongere broers zijn Springsteen-liefhebbers geworden. Het was natuurlijk de periode van Countdown, MTV en videoclips. Het album is bij ons grijs gedraaid. Je kon ook nog wegdromen bij de teksten en foto’s van de mooie albumhoezen.”

Nog even terug naar de setlist van de komende theatertour. ‘If I Should Fall Behind’ is een keuze van gitarist Rob Winter (Marco Borsato, Guus Meeuwis, Toontje Lager), zegt Nyhoff. “Net zoals Springsteen dat live doet, zingen wij dat ook met meerdere zangers om en om.” ‘Point Blank’ voegde de regisseur aan de set toe. “Hierbij dacht ik meteen: bingo! Daar heb ik ontzettend veel zin in, want het is een prachtig nummer. Die tekst ook, man! Zo depressief, maar fijn depressief! De regisseur stelde ook de ‘The Ghost of Tom Joad’ voor, die vind ik mooi maar heb ik al gedaan bij vorige shows. Ik wil nu ook wat anders presenteren, dus heb ik ervoor gekozen om de Tom Morello-rockversie te doen. Het is bijna een Neil Young & the Crazy Horse-sound!”
Er staan eerst nog wat repetities en try-outs op stapel, maar Nyhoff kan niet wachten om aan de tour te beginnen. Op zaterdag 19 januari is het zover, dan is de première in het Oude Luxor Theater in Rotterdam.

T/m mei touren Erwin Nyhoff en de LA-Live Band met Bruce Springsteens Born in the USA door het hele land. Er is ook een optreden in België, op 12 maart in Leuven. Het complete tourschema staat op: erwinnyhoff.nl

Be True-leden kunnen bij een flink aantal theaters een korting van 5 euro op de entreeprijs krijgen. Zij hebben hierover een e-mail ontvangen.





OVER BE TRUE
PRIVACYVERKLARING
E-MAILNIEUWSBRIEF