"Het mysterie Springsteen groeit met deze Broadway-shows"

20-01-2018

Kari-Anne Fygi bezocht Springsteen on Broadway op zaterdag 13 januari. Ze stuurde een recensie in. "De voorstelling is een grote terugblik op zijn leven, alsof er geen nieuw hoofdstuk lijkt aan te komen. En dat terwijl er naar verluidt al zo’n vier jaar een album op de plank ligt. Het mysterie Springsteen groeit met deze Broadway-shows." [Voor enkele passages hieronder geldt een spoiler alert!]

Voordat ik naar New York City vertrok, heb ik de reviews van Springsteens Broadway-show nog eens even doorgelezen. Zoveel positieve woorden, zoveel blijdschap bij de aanwezigen. Mijn scepsis ten aanzien van het hele concept Springsteen die máándenlang vijf avonden in de week hetzelfde verhaal afsteekt met als ondersteuning elke avond dezelfde liedjes, móét wel ongegrond zijn. We hebben het hier over Springsteen, kwaliteit gegarandeerd. Daarnaast: als Springsteen zulke hoge toegangsprijzen durft te vragen, dan is hij ten zeerste overtuigd van zijn kunnen in het theater. Het feit dat mijn kaartje 300 dollar kost (shit): it better be good.

Veel van de fan-euforie bestaat uit het feit dat mensen blij zijn de man in zo’n kleine, intieme setting te zien optreden. Het is natuurlijk ook bijzonder om Springsteen, die met gemak Camp Nou in Barcelona en San Siro in Milaan uitverkoopt, in een zaaltje met 975 stoelen te zien. Je kunt hem in het Walter Kerr Theatre zonder microfoon ook goed horen, las ik. Hoe intiem is dat? Nou, dat kan best intiem zijn, dacht ik toen ik in oktober na enige twijfel besloot om naar de 13-januari-show te gaan. Ik wilde het zelf zo graag ervaren. Zien of de man mij met zijn Broadway-werk kon overtuigen.


Foto: Kari-Anne FygiHelaas. Het heeft niet zoveel zin om de show uitvoerig te beschrijven, want heb je een showrecensie gelezen, nou, dan kun je die ook op de andere shows plakken. Hoe on-Springsteeniaans.

Waar is Springsteen?
Die avond dwaalde mijn blik diverse keren af naar de mensen op de eerste rij. Ze betaalden 850 dollar per stoel. 850 dollar. De exorbitante (jaja, ik weet het, Broadway) toegangsprijzen, het exclusieve karakter (al die mensen die de boot missen omdat ze onvoldoende financiële middelen hebben om hun held te zien), hoe on-Springsteeniaans. Springsteens motto ‘Nobody wins unless everbody wins’ lijkt niet bestaand op Broadway.
Daarnaast lijkt zijn uitspraak: 'The best music is essentially there to provide you something to face the world with’ ook verder weg dan ooit. Ik bedoel, een half uur luisteren naar een lang verhaal over zijn jeugd en zijn ouders (dat men ook al meer dan uitvoerig in zijn autobiografie heeft kunnen lezen), deed mij naar mijn bed verlangen vanwege de jetlag. Het was ronduit saai en blij vlagen kitscherig.
Springsteen blijkt erg goed over zichzelf te kunnen praten. Maar laat zijn kracht 'm nu juist zitten in het vertellen van verhalen die bij iedereen resoneren. Ik miste de relevantie met het hier en nu, waar hij wat mij betreft het beste in is. Dat is niet het geval bij de verhalen die hij uit zijn autobiografie opnieuw in het theater vertelt.

Sofastof
Tijdens de show bekroop mij de benauwde gedachte: is het mogelijk dat een mens ook te lang therapie volgt? Want daar deden zijn verhalen over zijn jeugd mij aan denken: sofastof. Om een 68-jarige man nog zo obsessief over zijn vader te horen praten, maakte een ongemakkelijk gevoel bij mij los. Springsteens persoonlijke verhalen zijn relevant als ingrediënt in zijn werk, als ze tot uiting komen in zijn muziek en teksten. Dan creëer je rock 'n' roll, kunst zelfs in sommige gevallen. Dan raak je mensen, neem je je publiek mee op reis waarbij ze zich betrokken voelen en zich in kunnen herkennen. Het belangrijkste ingrediënt in Springsteens werk is connectie. In zijn Broadway-voorstelling lijkt die connectie verder weg dan ooit. Je luistert naar, bij vlagen een langdradig, verhaal met weinig emotie. Zo vertelt hij helemaal niets over zijn depressies, terwijl die natuurlijk onlosmakelijk zijn verbonden met zijn motivatie tot het creëren van muziek en de noodzaak tot optreden. De tragiek die fans zoveel vreugde geeft. Dé paradox in Springsteens leven.


Foto: Kari-Anne Fygi

Het is een theatershow en daardoor per definitie klinisch en afstandelijker dan een volwaardig Springsteen-optreden. Maar dat de emotie zo afwezig zou zijn, had ik niet verwacht. Dit komt mede door het feit dat alles is gescript, want ja, Broadway en theatervoorstelling. Maar je zou denken dat als elke avond hetzelfde is, Springsteen los zou kunnen komen van de teleprompters, iets minder zou voorlezen en iets meer zijn best zou doen om uit die comfortzone te komen. Maar helaas. Hoort het niet ook bij 'Broadway' om iets beter je best te doen om de tekst uit je hoofd te leren? Ik bedoel: die mensen die vlak voor je snufferd zitten, hebben tenslotte 850 dollar betaald.

Hoogtepunten
Niet alles in de show was een teleurstelling gelukkig. Zijn verhaal voorafgaande aan 'Born in the USA', met de punchline: "Ik hoefde niet naar Vietnam, maar iemand anders is dus in mijn plaats vertrokken. Iemand nam mijn plek in", en een daadwerkelijk prachtige uitvoerig van het nummer zorgden voor kippenvel op de armen van deze Broadway-twijfelaar.
Een ander hoogtepunt was 'Brilliant Disguise'. Zo akoestisch gespeeld was de mooie melodie van het nummer goed te horen en leek het alsof ik de tekst voor het eerst hoorde.
Maar het hoogste hoogtepunt was de uitvoering van 'Dancing in The Dark'. Ik ben het nummer gaan verafschuwen tijdens de laatste paar tours. Niet alleen vanwege de poppenkast tijdens de uitvoering van het liedje (al die springerige Springsteen-fans naast de man op het podium), maar vooral vanwege de lelijke live-uitvoering (melodie uitgegumd zodat mensen kunnen dansen, want 'feestje!'). De akoestische Broadway-versie is zo warm, zo mooi en zo prachtig dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg (zie je, ik ben niet helemaal van steen).
Zijn verhaal over dat hij nu een oude man is en niet langer ongeschreven levenspagina’s voor zich heeft zoals hij wel als jonge man had, was een van de weinige momenten in de show voor mij waar in Springsteens gesproken tekst emotie naar boven kwam drijven. Gescript of niet, het kwam binnen bij mij. Omdat we dat allemaal ervaren natuurlijk.

Bij het verlaten van het kleine theater bleef een gedachte bij mij hangen: waarom doet Springsteen dit? Wat haalt hij er persoonlijk uit? Waarom nu? De voorstelling is een grote terugblik op zijn leven, alsof er geen nieuw hoofdstuk lijkt aan te komen. En dat terwijl er naar verluidt al zo’n vier jaar een album op de plank ligt. Het mysterie Springsteen groeit met deze Broadway-shows.



"Alleen al voor 'Born to Run' akoestisch had ik 200 dollar over gehad"

07-01-2018

Jeroen Zuidema was op 28 december bij Springsteen op Broadway. Hierbij zijn verslag.

Na de bekendmaking van de shows voelde ik dat ik geen keus had: hier moet ik gewoon naartoe! Na de eerste ronde tevergeefs standby te hebben gestaan, opende ik 14 september in spanning mijn mail. Tot mijn verrassing was ik ingeloot en zou ik tussen 12:00 en 14:00 een code en een link ontvangen. Er kwam niets meer uit mijn handen die ochtend. Naarmate de tijd verstreek werd de spanning groter. Op het moment dat ik om circa 13:40 voor de zoveelste keer mijn telefoon checkte, en enigszins wanhopig werd, zoemde en trilde hij twee keer achter elkaar. En ja hoor, een code en een link. Mijn dochter schrok zich rot van mijn vreugdekreet. Om 16:00 inloggen en daar was het draaiende berichtje met “looking for tickets”. Dat leek een eeuwigheid te duren. Min of meer blind drukte ik op “ok” nadat twee tickets “gevonden” waren. 400 dollar per ticket is best veel geld. Of het te veel is, ben ik nog altijd niet over uit.

Donderdag 28 december was het zo ver! Wel lekker om eens 20 minuten van tevoren naar binnen te gaan in plaats van 20 uur of meer! Het theater is inderdaad klein. Je zit eigenlijk overal goed. Mijn vrouw en ik zaten op rij 11.

Iets na 20:00 uur kwam Bruce op. Het begin was indrukwekkend, maar het verhaal over zijn vader in de kroeg werd wat lacherig verteld, wat ik nogal apart vond, gezien de trieste achtergrond. Ik vond het geweldig om bepaalde nummers nu eens akoestisch te horen. Ik zal niet elk nummer noemen, maar 'The Promised Land'; prachtig! 'Tenth Avenue Freeze-out', echt adembenemend goed op alleen piano met een lang eerbetoon aan Clarence. Patti was nog steeds ziek, dus helaas geen 'Thougher than the Rest'. 'The Rising', indrukwekkend op de 12-snarige gitaar. Helemaal als je een paar uur eerder het 9/11-monument en museum hebt bezocht. Grappig moment was toen Bruce vertelde over een optreden in de beginperiode waarbij de band van 21:00 tot 03:00 vijf sets speelden. Iemand in het publiek riep: “Just like tonight!” Bruce antwoordde onmiddellijk: “In your dreams! In your dreams!”

Foto: Jos Westenberg.

Het geluid is subliem en Bruce maakt mooi gebruik van de afstand tot de microfoon. Soms vol erin, soms een meter erachter en soms ervoor, zodat hij onversterkt zingt. In het theater komt goed tot uiting wat een geweldige gitarist Bruce is. Ik vermoed dat hij afgelopen tijd ook veel achter de piano heeft gezeten, want zijn spel was echt geweldig. Echt veel beter dan de paar keer dat hij bij een full band-concert achter de piano kroop.

'Dancing in the Dark', waanzinnig en verrassend sterk op alleen gitaar met een overgang naar 'Land of Hope and Dreams'. 'Born to Run' als slot. Een nummer dat ik heel erg graag een keer live akoestisch wilde horen. Alleen hiervoor had ik al 150 tot 200 dollar over gehad. Om 22:24 was het afgelopen. Alles bij elkaar een ervaring die eigenlijk niet in geld uit te drukken is. Het was heel anders. Erg bijzonder. Ik miste na afloop wel het euforische gevoel en de “zin” om morgen weer te gaan. Het is namelijk precies dezelfde show en als je het boek hebt gelezen en de documentaire Bruce Springsteen in his own words hebt gezien, ken je het verhaal. Ik had het niet willen missen, maar doe mij volgende keer maar weer een full band-concert van 3,5 uur en voor in de pit voelt het dan nog misschien wel intiemer dan in het theater. En iets van 87 euro voor een kaartje is dan eigenlijk gewoon een koopje.


Foto: Muriël Kleisterlee.

Ik moet bekennen dat het imago van mijn muzikale held (al 35 jaar) iets is afgebrokkeld door deze tour met vijf dagen in de week precies dezelfde show, die al twee keer is verlengd en nog tot en met juni 2018 duurt. Ik hoop nog altijd dat Bruce niet zelf de toegangsprijzen bepaalt, maar op zijn minst weet hij ervan. Ik schat dat hij per avond minstens de helft van de omzet en dus minimaal 200.000 dollar overhoudt. Best lekker als je bedenkt dat hij op zo'n uur rijden van het theater woont: 17:00 weg, wat eten, optreden en voor 24:00 weer thuis. Ik kan mij dan ook niet aan de indruk onttrekken, dat het gewoon om geld gaat en dat vind ik jammer. Ik heb altijd gehoopt, misschien tegen beter weten in, dat Bruce ook op dit gebied anders was.



Be True-verslag Bruce on Broadway

06-01-2018

Jos Westenberg en Muriël Kleisterlee zagen Springsteen op tweede kerstdag zonder Patti Scialfa op Broadway optreden. Eerder plaatsten we al een kort nieuwsbericht. Nu volgt een uitgebreid verslag, waarin we Springsteens verhalen soms ook al citeren. Ga je dus nog zelf naar een van de optredens en wil je verrast worden, dan kun je dit stuk nu beter nog niet lezen.

Patti was vanwege een fikse griep niet in staat om mee te doen en dus paste Bruce de setlist aan. Hij speelde 'Long Time Comin'' en 'The Ghost of Tom Joad' in plaats van de duetten met Patti op 'Tougher than the Rest' en 'Brilliant Disguise'.
"This is the part of the night where I usually tell the folks how smart, tough and... fragile miss Patti is", zei Bruce halverwege de voorstelling. "And tonight she is fragile. Unfortunately she caught the flu and she spent the day yesterday in the hospital. So I am gonna have to swim, man swim." Bruce maakte een paar zwemgebaren met zijn armen. "I figured I can't talk about Pats, I will talk about the kids or something."

Bruce vertelde het verhaal uit de biografie, over hoe zijn vader vlak voor de geboorte van zijn eerste zoon bij hem op bezoek kwam en hem bekende vaak niet een goede vader te zijn geweest. "My father was petitioning me for an ancesteral role in my life. He wanted me to write a new ending to our relationship and to be ready for a new beginning I was about to experience. It was the greatest moment in my life with my dad and it was all I needed."
Bruce herkent in de rol die zijn vader in zijn leven speelde een waarschuwing dat hij niet moet vervallen in dezelfde fouten. Dit statement maakt ook ook in het volgende lied, 'Long Time Comin''. De uitvoering hiervan leek sterk op de versie die Bruce speelde tijdens de Devils & Dust-tour en dit nummer ging direct over in 'The Ghost of Tom Joad'. Ook dit nummer was de al bekende akoestische uitvoering, met mondharmonica, en Bruce speelde het op een van de met kruisjes, hangers en tarotkaarten beplakte gitaren die hij tijdens de Devils & Dust- en de Seeger Sessions-tours gebruikt.


Foto: Muriël Kleisterlee

Muriël Kleisterlee en Jos Westenberg waren bij de show op tweede kerstdag en die van de dag erna. Jos: "Mijn algemene indruk was dat de Springsteen on Broadway-voorstelling toch wel gelijkenis heeft met zijn optredens bij de Devils & Dust-tour, maar nu met wat meer persoonlijke verhalen die we kennen uit de biografie, en een paar nieuw geschreven teksten." Muriël vult aan: "Zijn verhalen uit de biografie heeft hij hier en daar wel wat aangepast, soms met meer mooie details."
Jos: "Ook heeft Bruce sommige uitvoeringen van bekende nummers wat aangepast. Door de nieuwe arrangementen klonken deze nummers weer fris. 'The Rising' is een goed voorbeeld hiervan. En het lange pianointro van 'My Hometown' met bijbehorende verhaal, is echt prachtig."

'The Promised Land' speelde Bruce na het verhaal over de eerste roadtrip die hij met zijn toenmalige band Steel Mill naar Californië maakte. Jos: "Bruce sprak zijn bewondering uit over het landschap dat hij onderweg zag, de woestijn die hij doorkruiste. Dat was de inleiding naar het nieuwe arrangement van 'The Promised Land'. Deze versie week nogal af van de andere akoestische versies die we kennen. Nu klonk het hoopvol. De versie van SOS Racism uit 1988 klinkt veel meer verbitterd en de versie van de Devils & Dust-tour haast wanhopig. Toch doen die uitvoeringen me meer dan het nieuwe arrangement. Wel heel geslaagd vind ik de uitvoering van 'Born in the USA'. Het is de akoestische uitvoering die Bruce met slide speelt op 12-string, of beter gezegd, 10-string want hij heeft de dubbele G-snaar van de hals laten halen. Deze uitvoering speelde Bruce al in 1998 en bracht hij in 2000 uit op Live in New York City. De uitvoering op Broadway klinkt nog wat scherper en heeft nog wat meer venijn. Na het felle gitaarintro zingt Bruce de eerste twee coupletten a capella. Hij herhaalt 'the road, the road, the road' meermaals na '40 years burning down the road'. Dat gekoppeld aan het verhaal dat hij vooraf vertelt, over zijn ontmoeting met Ron Kovic en de Vietnamveteranen, en de overpeinzing over wie in zijn plaats naar Vietnam is gestuurd, maakt veel indruk."




Foto's: Jos Westenberg
Jos: "Wanneer Bruce zijn verhalen vertelt, of ze helaas toch ook wel vaak half voorleest vanaf de teleprompter, ziet het er soms wat onbeholpen uit. Met zijn gitaar omhangen steekt hij zijn duimen of halve hand in zijn broekzakken als hij begint te praten. Bruce heeft bij het creëren van de show goed bedacht hoe hij deze wilde opbouwen, met verhalen uit de biografie die een inleiding vormen naar de nummers die hij speelt. Zo gaat 'Growin' Up' natuurlijk over zijn jeugd waarin hij voor het eerst Elvis op televisie zag, 'My Hometown' over opgroeien in Freehold, 'My Father's House' en 'The Wish' over zijn ouders en 'Tenth Avenue' over de E Street Band ('not the best players, but the right players') en met name Clarence Clemons. Ontroerend is vooral het moment waarop Bruce zegt: 'Clarence and my friendship would lead me to believe that we have stood together in other older times. Along other rivers, in other ancient cities, in other fields, doing our modest version of God's work... See you next time around, Big Man.' De rilling die dan over het publiek trekt wordt bevrijd wanneer Bruce aangeeft dat het publiek even los mag gaan om The Big Man met een enorme ovatie te eren."


Foto: Jos Westenberg.

Muriël: "De eerste avond hadden we prachtige zitplaatsen op de eerste rij en de tweede avond zaten we op het eerste balkon. De plek in de zaal zegt niet zoveel over je beleving van de performance. We vonden Bruce op de tweede avond allebei beter. Misschien kwam het door de twee dagen pauze die hij rond Kerstmis had genomen, of misschien was Bruce wat afgeleid doordat Patti op eerste kerstdag naar het ziekenhuis moest, maar het leek alsof hij op onze eerste avond erg veel gefocust was op de teleprompter. Je zou verwachten dat hij na dik zestig voorstellingen de show en het verhaal wat meer in zijn hoofd heeft zitten, maar het voorlezen viel wel erg op. Op onze tweede avond leek dat minder het geval. Zijn timing leek beter, al bezorgde zijn Amerikaanse humor ons meestal niet meer dan een glimlach. De Amerikanen kunnen wel goed lachen om zijn grappen. Wat me het meest trof op de eerste avond was met hoeveel liefde en hoe mooi hij over zijn moeder sprak voor 'The Wish' en hoe mooi de uitvoering van dat nummer was. Echt een hoogtepunt. Dat vond ik op de tweede avond dan weer minder over komen."

Jos: "Bruce vertelde sommige dingen net iets anders en hij leek, vooral bij 'The Wish', af en toe wat meer pauze te nemen en zijn verhaal zelf wat meer te overdenken. Van 'Long Time Comin'' leek Bruce zelf ook te genieten, toen hij na afloop bekende: 'That snuck up on me.' Bruce bracht de grappen ook minder geforceerd. De eerste avond speelde hij heel erg de grappige Bruce, maar de tweede avond leek hij daarvoor minder zijn best te hoeven doen. Misschien kwam dat ook door een spontaan grappig voorval aan het begin van de show, tijdens het middenverhaal in 'Growin' Up', toen een harde politiesirene van buiten te horen was. Bruce stopte zijn verhaal en zei: 'They are coming to get me. They know I don't belong here.'
Deze ironische opmerking geeft misschien ook wel een beetje weer hoe Bruce zelf tegen zijn Broadway-optreden aankijkt. Want het blijft wringen natuurlijk. De meeste toegangskaartjes zijn vreselijk duur. Dat, en het Verified Fan-verkoopsysteem dat Ticketmaster onder goedkeuring van Bruce hanteert, zorgt eerder voor het uitsluiten van fans. Als je Bruce dan hoort vertellen dat hij met deze show zijn magic trick wil doen, namelijk  vanuit het niets een wij-gevoel creëren in zijn publiek, dan klinkt dat wel een beetje ironisch. Aan de andere kant bezien, Bruce heeft in het verleden vaker soloakoestische concertreeksen gedaan. Als hij echt een keer iets heel anders wil doen, al is dat spelen op The Great White Way, het centrum van de entertainmentindustrie op Broadway, dan is deze biografieshow waarschijnlijk het juiste format voor hem om die kans te verzilveren."

Foto: Muriël Kleisterlee.

Muriël: "Mijn teleurstelling in Bruce op dit punt is groot. Hij staat alleen voor zijn eigen ego op Broadway. Als hij had gekozen voor bijvoorbeeld het Count Basie Theatre in Red Bank hadden de ticketprijzen onder de 200 dollar kunnen blijven. Het Verified Fan-systeem werkt ook voor geen meter. We hebben ondanks onze order history van Springsteen-concertkaartjes in Amerikaanse steden alleen maar standby gekregen. Alleen dankzij de hulp van een andere fan en een familielid dat een nieuw Ticketmaster-account - zonder order history dus - had aangemaakt, is het gelukt om kaarten te kopen. Het lijkt er nu op dat veel Europese fans deze tour gaan missen, en dat is heel jammer. Van de geruchten over het mogelijk voortzetten van de show in Londen, horen we momenteel niks meer."


Foto: Muriël Kleisterlee.


Jos: "Mooie woorden spreekt Bruce over zijn moeder. Zijn intro voor 'The Wish', hoewel grotendeels al bekend, blijft aandoenlijk. Ik vond het daarbij ook mooi om dit nummer juist op tweede kerstdag te horen."
Wanneer Bruce iets eerder in de show over zijn vader spreekt, midden in 'My Father's House', legt hij uit waarom hij zo vaak over zijn vader geschreven heeft: "Those whose love we wanted, but whose love we couldn't get, we emulate them. We watch them, closely. And we do what they did. It's the way we stake our claim to the love that was rightfully ours but denied. So when I was a young man and I was looking for a voice to melt with mine to tell my stories and to sing my songs, well I chose my father's voice. Then when I was looking for something to wear to present myself, I put on a factory worker's clothes. Those were my father's clothes. I went to work. It was the only work that I knew."

Daarna besloot hij met het verhaal dat in de biografie staat, wanneer hij na het overlijden van zijn vader in een droom zijn pa bij een optreden in het publiek ziet zitten. Knielend naast zijn vader zegt hij, wijzend naar zichzelf op het podium: "Zo zie ik jou." Jos: "Het viel me op dat Bruce in het boek zo openhartig en uitgebreid vertelt over zijn eigen depressies, maar hij in de voorstelling dit onderwerp naast een korte vermelding over zijn depressieve vader, verder niet benoemt."
Muriël: "En hij dan weer wel een flauw grapje maakt over optredens bij winkelcentra-openingen en in een psychiatrische inrichting, toen hij net begon als muzikant."




Foto's: Muriël Kleisterlee.

Op 26 december arriveerde Bruce even voor zessen bij het Walter Kerr Theatre en deelde enkele handtekeningen uit aan fans (en handtekeningenjagers) die de kou hadden getrotseerd. Een dag later was Bruce vanwege het verkeer flink vertraagd. Hij besloot om uit de auto te stappen en het laatste stuk te voet naar het theater te lopen, waar hij ruim na zeven uur pas aankwam. Patti ontbrak ook bij de show op 27 december. Bruce, misschien iets geschrokken van reacties op internet (op sommige groepen op Facebook werd al tot "prayers for Patti" opgeroepen) over de (ziekenhuis)verklaring van haar afwezigheid die hij een dag eerder had gegeven, stelde het publiek nu gerust: "She'll be alright. She is just out for the moment. I'm gonna have to take you on a slightly different adventure. Oh, she's alright, she just can't get on her feet yet."


Foto's: Muriël Kleisterlee.

Jos: "Ik ben blij in de mogelijkheid te zijn geweest om deze show te kunnen zien (met veel dank aan de mensen die ons hebben geholpen bij de voorverkoop), en ongetwijfeld zal voor de meeste fans gelden dat ze hiervan zullen genieten. Bruce bedankt de aanwezigen tijdens de show en spreekt de hoop uit een goede 'traveling companion' te zijn geweest. Zo ervaar ik het zelf ook, we zijn half jaren tachtig aan een reis met Bruce en zijn muziek begonnen. Door de exclusiviteit die dit format creeërt, zal deze show jammer genoeg niet voor iedereen te bezoeken zijn. Bij Springsteen on Broadway draait de show alleen om Springsteen, zijn muziek en zijn verhalen. Het is een verademing om Bruce weer een keer te zien optreden zonder de elementen die de concerten van recente tours kenmerkten en die ik te veel vind afleiden, zoals de smeekbedes van mensen die voor de vijfde keer in een tour met de kapper van Bruce op de piano willen dansen, het telkens weer toelaten - door Springsteens security georganiseerd - van dezelfde groep dames net voordat de soms dagenlang wachtende fans naar binnen mogen, de soundmixshow-taferelen bij 'Waitin' on a Sunny Day', de lading karton en oudpapier die de hele show te pas en onpas voor je neus omhoog wordt gehouden of de aandachttrekkerij met T-shirtjes en poppenkastfiguren à la Jan Klaassen en Katrijn. Dit soort uitingen deden de rock 'n' roll-show vaak tot het niveau van de Film van Ome Willem en Stuif Es In zakken. Hoewel ik aan die programma's goede herinneringen bewaar, is het niet iets dat ik wil zien bij een Springsteen-concert. De "zie mij"-neigingen zijn er nog steeds, want op het einde van de show was er nog een groepje Noorse fans op het balkon voor ons die met lichtgevende Noorse vlaggetjes hun aanwezigheid aan Bruce kenbaar maakte. Gezien het moment was het niet meer afleidend te noemen, hooguit een beetje onbegrijpelijk nationalistisch."


Foto's: Jos Westenberg.

Setlist 26-12: Growin' Up / My Hometown / My Father's House / The Wish / Thunder Road / The Promised Land / Born in the U.S.A. / Tenth Avenue Freeze-out / Long Time Comin' / The Ghost of Tom Joad / The Rising / Long Walk Home / Dancing in the Dark / Land of Hopes and Dreams / Born to Run


Foto: Muriël Kleisterlee



Nieuwe klassieker: 24 juni 1993

05-01-2018

De nieuwe live-download is een Springsteen-show uit het rijtje echte klassiekers, het concert van 24 juni 1993 in Meadowlands Arena, East Rutherford, New Jersey. Het voorlaatste concert van de wereldtour die Bruce in 1992 en '93 met "de andere band" gaf, met speciale gastoptredens van Little Steven, Southside Johnny, Joe Ely, Max Weinberg, Soozie Tyrell, The Miami Horns en, vooral vermeldenswaardig, Clarence Clemons.

Het moment dat Clarence Clemons tijdens 'Tenth Avenue Freeze-out', bij de regel "The change was made uptown" het podium opstapte en de saxsolo inzette, behoort tot een van de meest memorabele momenten uit Springsteens live-carrière. Het dak ging van de zaal af. De anomisiteit tussen Bruce en Clarence vanwege het ontslag van de E Street Band was misschien nog niet verdwenen (dat bleek later ook wel uit Clarence' biografie), maar het moment dat Bruce en de Big Man weer samen op het podium stonden, was iets waar veel fans naar uitgekeken hadden.

Het optreden in New Jersey was een toetje van twee shows dat Bruce in Amerika gaf na de Europese stadiontour van 1993. De show in New Jersey was een hoogtepunt. Twee dagen later sloot de tour af in Madison Square Garden met een benefietshow voor het Kristen Ann Carr-fonds, een goed doel vernoemd naar de overleden dochter van manager Barbara Carr en Dave Marsh. Dit concert zal niet de status klassieker krijgen, omdat een deel van het publiek special guest Terence Trent D'Arby uitjouwde waar Bruce woedend op reageerde: "Moet ik sommigen van jullie onbeschofte klootzakken eraan herinneren dat iedereen op het podium hier mijn gast is?" Die avond kwam het niet meer goed tussen Bruce en zijn publiek en de 1992/'93-tour ging hiermee als een nachtkaars uit.



Saskia en Ronald: "Bruce imponeert ook op Broadway"

26-12-2017

Saskia Groos en Ronald Henrich gingen vlak voor de kerst naar New York en zagen de voorstelling Springsteen on Broadway op 22 december. Ze stuurden een verslag in naar Be True: "Soms zit het mee in het leven. Bruce zien in onze geliefde stad New York, waar wij zo eens in de twee of drie jaar komen. En dan ook nog kaarten scoren voor een voorstelling tijdens de kerstperiode als de stad zich extra sfeervol presenteert."

"Twee dagen voor onze voorstelling stonden we met zo’n honderd fans op de aankomst van Bruce bij het theater te wachten. Iets na zeven uur stopte het busje. Patti stapte eerst lachend en zwaaiend uit, maar liep direct door naar binnen. Daarna kwam Bruce in zijn bekende wat slepende tred en bescheiden houding. Hij nam even de tijd voor wat handtekeningen en een enkele foto.


Video: Saskia Groos.

Vrijdag 22 december togen wij weer naar het theater. Eerst een security check vergelijkbaar met op een vliegveld. Tasjes open en door een detectiepoort. Blijkbaar is men zeer bang voor illegale registraties. Tenslotte stonden de eerste shows al snel op YouTube. Ook tijdens de voorstelling werd scherp gelet op het verbod om opnames te maken.
Het theater is klein. Krappe gangen en weinig beenruimte. Ook is het vrij steil, waardoor er een zeer intieme sfeer ontstaat. Prompt om acht uur (ook weleens fijn) kwam Bruce, gekleed in een zwart T-shirt op. Wat volgde was een imponerende, ruim twee uur durende voorstelling.
Bruce weet zijn levensverhaal in een breder perspectief te plaatsen. Humor, zelfspot en emoties zijn goed in balans. De legendarische autotrip van coast to coast kwam langs, hij vertelde dat mister Born to Run uiteindelijk vlak bij zijn geboorteplaats woont, maar ook de pijn over zijn moeizame relatie met zijn vader. Een prachtige ode aan Clarence en een liefdesverklaring aan Patti blijven ook in de zoveelste voorstelling uit het hart komen.
Muzikaal komen er een aantal pareltjes voorbij. 'My Hometown' op piano, natuurlijk 'The Wish', 'Long Way Home' en 'Land of Hope and Dreams'. 'Born in the USA' verdient een speciale vermelding. Bruce legt nog maar eens uit hoe deze song is bedoeld, waarna het intro kippenvel teweegbrengt en de tekst er verbeten uitkomt.


Foto: Muriël Kleisterlee.

De man kan het blijkbaar opbrengen avond aan avond deze strakke voorstelling te spelen. Je kan je afvragen waar hij de inspiratie vandaan haalt om zoveel voorstellingen te programmeren. De uitdaging om dit een aantal keren te doen is te begrijpen. Maar voor iemand die altijd opviel door setwijzigingen, verzoeknummers en interactie met de band en het publiek is deze koerswijziging toch opvallend. Benieuwd of iemand hem dat eens zal vragen. En dat geldt ook voor een statement van Bruce over de schandalig hoge toegangsprijzen.
Na legendarische avonden in het Feyenoord-stadion, feesten tijdens de Seeger Sessions, de wolkbreuk in Florence, de 'weilanden' in Herning en Den Haag, fantastische setlisten in Mönchengladbach en Leipzig een paar handen vol met 'gewone' topshows neemt deze voorstelling ook een bijzondere plek in op onze concertlijst."



Kerstdownload Passaic 1978

23-12-2017

Springsteen heeft een extra live-download beschikbaar gemaakt: het concert van 20 september 1978 in Passaic, New Jersey. Het nummer 'Santa Claus is Comin' to Town' is gratis voor iedereen met kerst te downloaden, het gehele concert is tegen betaling te verkrijgen via Springsteens officiële website.

Dit concert is de tweede van drie shows die Bruce en de E Street Band in september 1978 in het Capitol Theater in Passaic gaven. De eerste show van 19 september werd op de radio uitgezonden en later uitgebracht op de fameuze bootleg Piece de Resistance. Het concert van de 20e start met 'Good Rockin' Tonight' en kent ook uitvoeringen van 'It's My Life' en de combo 'Incident on 57th Street' en 'Rosalita'. De mix van de opname is verzorgd door Bob Clearmountain.



Bruce on Broadway: "Elk lied met gepaste aandacht en intensiteit"

23-12-2017

Daan Sleiffer was bij de show van Bruce op Broadway van 25 november. Vooraf had hij geen enkel verslag gelezen, om zich zoveel mogelijk te laten verrassen. Is dat gelukt?

Daan stuurde zijn verslag naar Be True:

Bruce solo, liedjes en de biografie, veel meer wist ik vooraf niet over de show van Springsteen op Broadway. Door mijzelf op nieuwsrantsoen te zetten, wilde ik mij zoveel mogelijk laten verrassen door de theatervoorstelling. De avond bleek een kruising tussen MTV Storytellers en de Devils & Dust-tour. Bruce vertelt verhalen en speelt liedjes. Op rij zes in het intieme theater zat ik er zo bovenop dat ik geen zucht miste en niet zo dichtbij dat ik er zenuwachtig van werd. Bruce versterkt het intieme gevoel van het kleine theater nog eens door zich regelmatig onversterkt hoorbaar te maken, een paar meter naast de microfoon.

Absurd beroemd
Hoewel de show volledig is uitgeschreven en de tekst meedraait op een teleprompter, brengt Bruce het als nieuw. Hij weet het serieuzere verhaal te vertellen en ook grappen kan hij plaatsen. Dat hij over veel zelfspot beschikt, maakt het des te grappiger, zoals hij ook al eens liet zien in zijn parodie bij Jimmy Fallon. Het eentonige werk in de fabriek of in de autowasserij waar hij zo indringend over zingt? Bruce verklaart erover: ‘Ik ben absurd beroemd geworden met schrijven over dingen waarmee ik geen enkele persoonlijke ervaring heb’, – tot plezier van de zaal. Als jongen in Freehold haatte hij school, vanzelfsprekend: ‘Dat is les één voor rocksterren. Heb je ooit gehoord van de band The School Lovers? Nou dan.’ Een andere basisles voor rockers gaat volgens Bruce over goede podiumposes; hij doet er een paar voor: ‘Tachtig procent van het werk’. Elke aanwezige herkent ze en lacht.


Foto's: Daan Sleiffer.

En dan de muziek. Hoezeer ik ook geniet van de E Street Band, er gaat voor mij niets boven de eenvoud van alleen deze man met een akoestische gitaar. Dan hoor je werkelijk hoe goed hij is, zijn liedjes en de uitvoering. Teruggeworpen op zichzelf, zonder band om tegenaan te leunen, speelt hij elk lied met gepaste aandacht en intensiteit. Over zijn stem heb ik mij weer verwonderd: zingt deze man met de jaren telkens beter? Ook zijn gitaarspel, dat in de grote shows ondergaat in het geweld van al die E Streethelden, was indrukwekkend. De opvallende nieuwe arrangementen, voor onder meer 'The Rising', klonken fris, alsof hij ze die morgen aan de keukentafel had uitgevlooid. Ook op piano begeleidt hij zichzelf inmiddels goed genoeg – geen charmant geklungel meer zoals tijdens de Devils & Dust-tour.

Liefde nauwelijks een thema
De keuze van de liedjes op Broadway sluit aan op het verhaal dat hij vertelt. Het zijn vooral de grote songs die hij speelt, met wat mij betreft als uitschieter 'Born in the USA', dat ik nog nooit zo uitgekleed en ijzingwekkend hoorde. 'Born to Run' natuurlijk, 'Thunder Road'. Maar ook een 'Long Walk Home' en het weinig gespeelde 'The Wish'. Achteraf miste ik 'The River'. Komt dat omdat de (falende) liefde nauwelijks een thema is in zijn theaterverhaal?
Uit zijn biografie heeft hij namelijk een selectie gemaakt. Het overkoepelende thema is misschien samen te vatten als ‘de dingen die voorbij gaan’, al klinkt dat melancholischer dan het is. Hier staat een man die de hartverwarmende verhalen uit zijn leven opdist. Hij vertelt veel over zijn jeugd, zijn ouders en met name over zijn moeder en haar trotse levenslust. Dat zijn zwaarmoedige vader en daarmee ook zijn eigen depressies deze avond vrijwel achterwege blijven, is zo een duidelijke keuze.
Hij vertelt kort over zijn band. The Big Man eert hij met gepaste woorden en Patti Scialfa kondigt hij aan als de vrouw die hij bij de eerste ontmoeting op het podium hoorde zingen: ‘I know something about love…’. Over de liefde, relaties en het huwelijkse leven worden we niet veel wijzer, maar de twee duetten met Scialfa zijn prachtig, de keuze voorspelbaar: 'Tougher than the Rest' en 'Brilliant Disguise'.


Foto's: Daan Sleiffer.

Meer theater
Werd ik nu verrast door deze show? Nee, dat niet. Bruce vertelt en speelt zoals ik hem dat vaker zag doen. Hij doet wat hij doet op zijn meest Bruce-ige manier, dus ik heb genoten. Muziek maken en verhalen vertellen, het gaat hem met tientallen jaren podiumervaring vanzelfsprekend goed af. Toch vraag ik mij af waarom hij er niet voor heeft gekozen om er meer theater van te maken. Want theater, dat is de verwachting die ‘Bruce on Broadway’ bij mij opriep. De biografie biedt er allerlei mogelijkheden voor. Bruce die plaatjes draait uit zijn jeugd en vertelt wat er zo goed aan is, dat zou interessant kunnen zijn. Bruce die oude beelden van de E Street Band laat zien en er verhalen bij vertelt. Een decor dat meer is dan een barkruk, een piano en een opkomende gitaarroadie. Alleen al het aanbrengen van tempowisselingen in de voorstelling door een goede regisseur, zou hem helpen om het verhaal nog sterker te brengen.

Ik vermoed dat de eigengereidheid van deze man, die ons al zoveel mooie muziek en een verrassende carrière bracht, ook zijn beperking is. Verrassend theater lijkt niet het doel van deze voorstelling. Echtheid, nabijheid en eenvoud zijn dat wel. Bruce Springsteen alleen op een podium, met zijn verhalen en zijn liedjes, is meer dan genoeg om dat bereiken.



Nieuwe archiefdownload: New Orleans 2006

01-12-2017

De nieuwe live-opname is het optreden dat Springsteen met de Sessions Band gaf op het New Orleans Jazz and Heritage Festival op 30 april 2006.

Het was een klein jaar na orkaan Katrina.

 Dit is wat The Guardian destijds over het optreden schreef:

new orleans download"Bruce Springsteen vocalised the anger, frustration, pain and resilience of hurricane-battered New Orleans on Sunday night as one of the star attractions at the annual Jazz & Heritage Festival.

"Springsteen jabbed at the political powers he blamed for New Orleans' slow recovery after Hurricane Katrina. Perhaps the most pointed comments came as he prepared to sing an old song, How Can a Poor Man Stand Such Times and Live?, rewritten for New Orleans. Noting that he visited the city's 9th ward, possibly the most devastated area, Springsteen said: 'I saw sights I never thought I'd see in an American city,' and added: 'The criminal ineptitude makes you furious'."

Je kunt de download of cd's via Springsteens officiële site aanschaffen.



Bruce op Broadway: zo moet je je het voorstellen

01-12-2017

Astrid van der Werf trok zich niets aan van het feit dat ze pech had bij de voorverkoop voor Broadway. Ze besloot gewoon naar New York te gaan. Uiteindelijk scoorde ze kaarten voor twee shows! Ze vertelt hoe het is om Springsteens Broadway-show mee te maken. Het is een voorstelling, geen concert.

Het is geen concert zoals we gewend zijn. Het is een show die van de eerste tot laatste minuut is bedacht, die helemaal vast staat, waar niet één afwijking de setlist in sluipt. Het is een voorstelling en daarom is Broadway helemaal niet zo’n gekke plaats. Wij zijn eraan gewend dat Springsteen elke avond de setlist ingrijpend wijzigt, maar ook bij die constateringen horen nuances. Luister maar eens naar tien bootlegs van de Born in the USA-, Tunnel of Love - of Human Touch-tour en je hoort vrijwel elke avond dezelfde show, twee a drie nummers daargelaten. De extreme afwisseling is pas (oma vertelt!) van de laatste twintig jaar.

Kerr binnen

Maar hoe dan ook: elke avond hetzelfde is het eerste Grote Verschil. Het tweede is het zitten. We zitten allemaal in dat hele kleine Kerr Theatre. Dat deden we weliswaar ook al bij Tom Joad en Devils & Dust, maar dit is toch anders. Kleiner, donkerder. Alles valt op. Elk hoestje hoor je. Alles wat Bruce off mic zegt is moeiteloos te verstaan. En wanneer iemand stiekem een foto maakt, zie je het schermpje oplichten. Het is intiem. Je zit bij Bruce op schoot. Je bent als het ware op visite.

Het is geen setlist, maar een verhaal. Geen concert, maar een voorstelling

De term “setlist” dekt de lading niet. Bruce speelt geen setlist, hij vertelt een verhaal. En dat verhaal is niet chronologisch, maar opgebouwd rond thema's. Het gaat over Bruce en zijn verhouding tegen over respectievelijk zijn vader, moeder, band en de wereld. En hij illustreert dat verhaal met zijn liedjes. De verhalen zijn niet nieuw. We hebben ze allemaal al eerder gehoord en anders gelezen in het boek, maar vertellend vanuit één perspectief, maakt Bruce er een heel mooi cirkeltje van. Aan het eind is het verhaal rond. De “blokjes” rond zijn ouders en band zijn heel persoonlijk, ontroerend en soms hilarisch. Je komt heel dichtbij Bruce.

Het verhaal over de Wereld waarmee het niet al te goed gaat duurt maar kort, hij maakt er weinig woorden aan vuil, noemt Trump niet eens bij naam, maar zingt er wel drie liedjes over: ‘Long Walk Home’, ‘Land of Hope & Dreams’ en zelfs ‘Dancing in The Dark’. Want als je je heel pessimistisch voelt over het hedendaagse Amerika, moet je maar je dansschoenen aantrekken (“tie the laces of your dancing shoes”), net als zijn moeder altijd deed.

einde kerr

En vertellen kan Bruce als de beste (en spelen ook trouwens)

Dat Bruce een verhaal kan vertellen weten we allemaal. De zaal hangt aan zijn lippen. De stilte is soms geladen en de ontroering is overal. Bij mij rollen de tranen bij ‘Tenth Avenue Freeze Out’ over de band in het algemeen en Clarence Clemons in het bijzonder. En bij de rest zitten ze hoog.

Een paar keer heb ik het gevoel dat de zaal (of ben ik dat?) het liefst op zou willen staan om met vuisten te zwaaien, te schreeuwen en te springen. Een paar keer klinkt unisono “Bruuuuuuuuuuuuuuuce”. Wat mij ook opvalt is dat Bruce ontzettend goed bij stem is en zo goed gitaar speelt. In ‘Born to Run’ speelt hij niet alleen de akkoorden maar ook de beroemde riff. In The Rising zit ook heel mooi een repeterend thema. Bruce wordt steeds meer Robert Johnson: je hoort twee gitaren terwijl er maar een wordt bespeeld. Hij leert er dus nog steeds bij.

Het kwam hard aan in mijn buik en hart

Het is niet zo dat er niets valt op te merken. De baas heeft alles (weer) in eigen hand gehouden en ik ben wel benieuwd wat er uitgekomen zou zijn als hij een externe regisseur in de arm zou hebben genomen. Verrassingen in de songkeuze ontbreken grotendeels.

Ik ging echter met niet al te hoge verwachtingen en zelf met enige scepsis naar de show en die reserves ben ik volkomen kwijt. Net als bij eerdere shows, was en ben ik euforisch. Het is rechtstreeks mijn buik en hart in gegaan. Ik ben weinig hoopvol over de wereld in deze tijd, maar Bruce heeft me getroost, opgewekt, en me weer wat optimistischer gestemd. Ik vond Bruce er tijdens de River-tour van vorig jaar soms zo ontzettend afgepeigerd en moe uit zien. Dit doet hem (wellicht) goed. Hij is in vorm.

buiten theater

Het publiek komt voor het once-in-the-lifetime-moment, maar dit nooit meer Bruce.

De veel besproken en torenhoge toegangsprijzen zorgen bij mij voor nog wat extra zorgen. Zou het publiek niet voornamelijk bestaan uit Wall Street-patsers en bankdirecteuren? Maar dat is niet zo.

De mensen die hierop afkomen, hebben net als ik hun spaarrekening omgekeerd en voor tien jaar afgezien van verjaardags- en sinterklaascadeautjes. Het zijn allemaal jarenlange fans. Buiten laten we elkaar onze mooiste Bruce-foto’s zien, scheppen we op over hoe dichtbij het podium we bij die show stonden, en wat we gemeenschappelijk hebben. De stemming is uitgelaten.

Het is voor bijna iedereen een once-in-a-lifetime-moment. We vinden ook allemaal dat we geen keuze hebben. Deze metafoor heb ik van een andere fan overgenomen omdat ik me er zo goed in kan vinden: ik ben 32 jaar geleden, in 1985, bij Bruce op de trein gesprongen en ik ga nu ook mee. Natuurlijk ga ik mee! Ik deel dat gevoel met bijna iedereen bij het theater, maar over nog iets is iedereen het eens: dit nooit meer, Bruce!

Nieuwe Bruce-idioom: cancellation line

Ik ben op de bonnefooi naar New York gegaan. Ik word zo chagrijnig van het feit dat er aan geen kaart te komen is, dat ik bedenk dat ik ter plekke mijn geluk ga beproeven. Letterlijk een paar dagen voor vertrek, krijg ik via, via een kaart voor zaterdag 25 november. Dat maakt de hele operatie een stuk relaxter, natuurlijk, maar ik ga woensdag 22 november toch in de zogenaamde ‘cancellation line’ staan (stel dat er iets mis zou gaan op 25 november?) en die kan ik iedereen aanraden als een serieuze optie.

Elke dag staan er een handvol (tien tot vijftien) mensen waarvan in ieder geval een paar kaarten krijgen. Soms vier, soms acht, soms tien. Ik was die woensdag nummer 1 in de ‘cancellation line’.

Om 19.00 krijg ik van de box office een kaart aangeboden die ik kan weigeren of aannemen. Een keuze is er niet. Ik neem ‘m aan. Ik heb dan vijf uur in de rij gestaan. Niet erg lang, maar het is verschrikkelijk koud. Het Kerr Theatre zit in een straatje waar geen zon komt en de wind doorheen giert.

Bruuuuuuuuuuuuuce

deur kerr

Als ik ruim drie uur later buiten kom, sta ik nog te trillen. Niet alleen meer door de kou, maar vooral door het afreageren van spanning. Ik voel me ontzettend bevoorrecht, rijk en gelukkig. Aan de overkant van de straat wacht ik totdat Bruce naar buiten komt, zodat ik nog een keer kan zwaaien.

Bruuuuuuuuuuuuuuuce! 



Springsteen on Broadway verlengd tot en met juni

28-11-2017

Springsteen on Broadway wordt verlengd tot en met 30 juni. Bruce neemt na 3 februari een korte pauze en vanaf 28 februari tot 30 juni treedt hij opnieuw op in het Walter Kerr Theatre op Broadway.

De voorverkoop verloopt weer via het Verified Fan-systeem van Ticketmaster. Er worden geen nieuwe aanmeldingen geaccpeteerd. Vanwege de eerder al (te) grote belangstelling ten opzichte van de capaciteit van de zaal, selecteert Ticketmaster uit de vorige aanmeldingen mensen die nog geen bestelling hebben kunnen plaatsen of mensen die nog geen code via sms hebben ontvangen. De voorverkoop vindt plaats op 19 december.



Cock over Broadway: "Nooit zo dichtbij Bruce geweest"

22-11-2017

Cock Dam scoorde zes dagen voor het concert een kaartje voor Springsteen on Broadway via een Facebook-groep, en wist ter plekke aan de kassa ook nog een kaartje voor een tweede show te kopen. Hij mailde een verslag: "Voor mijn gevoel ben ik nog nooit zo dicht bij Bruce geweest. Het was magisch, uniek, ontroerend, humoristisch, zo anders dan die vele shows die ik de afgelopen 32 jaar heb gezien."


Bruce en Patti arriveren bij het theater (foto 25-10: Lennart Bloemhof).

"Ik ben net terug van een paar dagen New York en ik heb het voorrecht gehad om de shows van woensdag 15 november en vrijdag 17 november te mogen zien. Er al veel geschreven over Springsteen on Broadway, mooie bijdragen van Ankie, Johan en Lennart op Be True en er staat een heel mooi verslag op www.chuckearling.com.  Maar hierbij dan ook mijn verhaal.
Net als velen van ons was het mij niet gelukt om een bestelcode van Ticketmaster te krijgen. Op vakantie diverse toeren uitgehaald om in contact te blijven met Ticketmaster, dit tot ergernis van mijn vrouw, maar helaas leverde het dus niets op. Ik had mij er al een beetje bij neergelegd dat ik niet naar Broadway zou gaan, want de prijzen op StubHub vond ik bizar hoog. Via een Facebook-pagina kwam ik in contact met een groep waar kaartjes werden geruild en gevraagd. Tot mijn verbazing kreeg ik op een ochtend een bericht kreeg of ik dezelfde avond in New York kon zijn om de show van Springsteen te zien. Helaas moest ik vertellen dat ik uit Nederland kwam en ik geen mogelijkheid zag om op zo'n korte termijn naar New York te komen. Een dag later kreeg ik een aanbod voor een kaartje voor een voorstelling zes dagen later, op woensdag 15 november, met de vraag of ik dat kon halen. Ik heb meteen spontaan teruggeschreven dat ik zou komen, koste wat kost."

Cock schakelde een reisbureau in om op korte termijn zijn reis te laten organiseren en hij arriveerde de dag voor de show in New York. Op 15 november bezocht hij 's ochtends het 9/11 Memorial op Manhattan: "Zeer indrukwekkend, je kunt op een groot tablet de namen en het verhaal lezen en horen van de omgekomen slachtoffers. Ik drukte op een willekeurige naam en las het verhaal achter deze jongeman die was omgekomen. Hij was een groot Springsteen-fan en iedere dag als hij naar huis reed stond er muziek op van the Boss."

  
Foto's 25-10: Lennart Bloemhof

's Avonds ging Cock op tijd naar het theater: "Bruce komt tussen half 7 en 7 uur aan en neemt, samen met Patti, de tijd voor het uitdelen van handtekeningen. Ik heb ook een mooie handtekening van Bruce mogen ontvangen in mijn boek Born to Run.  Wat betreft de show sluit ik mij aan bij alles wat geschreven is. Voor mijn gevoel ben ik nog nooit zo dicht bij Bruce geweest. Het was magisch, uniek, ontroerend, humoristisch, zo anders dan die vele shows die ik de afgelopen 32 jaar heb gezien. Hij heeft in een kleine intieme setting zijn leven aan mij verteld met prachtige verhalen en muziek en daarbij de hoop uitgesproken dat hij een 'good travelling compagnon' is geweest, en dat het mij heeft geholpen op mijn reis door mijn leven. De voorstelling was een hoogtepunt van 2 uur lang, werkelijk alles klopte. De setting van het theater, het publiek, het geluid. Dit was absoluut het beste van Springsteen wat ik in al die jaren in de vele verschillende soorten shows heb gezien."

Cock besloot om twee dagen na deze ervaring nog eens te proberen een kaartje voor de show te bemachtigen: "Ik wist dat er iedere dag een 'cancellation row' voor het theater was, een rij voor kaartjes die eventueel over zijn. Die worden tegen de 'normale prijs' verkocht, wat in dit geval nog altijd tussen 500 en 800 dollar is. Als je bij de eerste 10 personen bent, heb je kans een aanbod voor een kaartje te krijgen. Bij mijn poging was de rij niet langer dan 10 personen, ik was nummer 4 in de rij en mocht nog een keer de show meemaken. Dezelfde show, dezelfde nummers maar toch weer een totaal andere beleving. Diep onder de indruk en zeer voldaan vloog ik de volgende dag terug naar Amsterdam."



Nieuwe archiefuitgave: Stockholm 1988

05-11-2017

De nieuwe live-opname die uit het archief is getrokken, is de opname van de Tunnel of Love-show van 3 juli 1988 in Stockholm. De eerste helft van dit optreden werd destijds live op de radio uitgezonden. Bruce kondigde hierin zijn medewerking aan de Human Rights Now!-tour aan.

Dit concert was het tweede Tunnel of Love-concert in Stockholm, de avond ervoor speelden Bruce en de E Street Band ook in het uitverkochte stadion. Deze twee shows vonden slechts enkele dagen na de twee optredens in het Feyenoord-stadion plaats en de setlist vertoont dan ook veel gelijkenis met die van de Rotterdamse shows.

Opvallende toevoegingen zijn 'Roulette', 'Downbound Train' en, aan het einde van de show, 'Quarter to Three'. 'Born to Be Wild' wordt overgeslagen en jammer genoeg is ook het intro van 'All that Heaven Will Allow' flink ingekort. Jon Landau speelt mee bij 'Bobby Jean' op akoestische gitaar.
Op de laatste avond in Nederland, de show van 29 juni, had Bruce 'Chimes of Freedom' voor het eerst die tour gespeeld. Bij de tweede uitvoering van dit nummer van Bob Dylan, aan het einde van de eerste set in Stockholm, introduceerde Bruce het nummer met de aankondiging samen met Sting, Peter Gabriel, Youssou N'Dour en Tracy Chapman in september en oktober 1988 een aantal concerten voor Amnesty International te gaan geven.

De tweede set van de show is alleen als publieksopname bij verzamelaars in circulatie geweest. De complete opname is nu als download beschikbaar via Springsteens officiële site.



Bruce on Broadway: "Iedereen was muisstil"

04-11-2017, laatste update: 09-11-2017

Ankie Baecke en Johan van Es waren 3 november bij Springsteen on Broadway. Ankie appte een verslag: "Ik vond het geweldig! Heel anders dan alles wat we tot nu hebben gezien van Bruce." Robert Raaijmakers bezocht de show op 4 november: "Bruce is absoluut in zijn element."


Foto: Lennart Bloemhof (25-10-17)De show begon iets na acht uur en duurde tot kwart over tien. Ankie: "Er is geen lobby in het theater, je loopt bijna direct de zaal in." Het publiek gedroeg zich prima, volgens Ankie. "Bruce praatte soms zonder microfoon, zo de zaal in. Iedereen was muisstil. Amerikanen hebben andere humor dan ik heb. Ze lagen dubbel om de grapjes. Bruce vertelt heel naturel. Je hebt niet in de gaten dat hij iedere avond hetzelfde verhaal vertelt. Citeren uit het boek doet hij nauwelijks. Alle verhalen zijn natuurlijk bekend, maar komen mooi bij elkaar. Op een bepaald moment liet hij het verhaal los en speelde hij de nummers zonder intro of context. Dat vond ik jammer. Later ging hij gelukkig weer meer vertellen."


Bruce aan het einde van de show (Foto: Johan van Es, 3-11-2017).

Hoogtepunten voor Ankie waren '10th Avenue Freeze-out', 'The Wish' en het einde van 'The Promised Land'. "Bruce was goed bij stem. Het geluid in de zaal is top en de belichting sfeervol."

Ook Johan vond het een hele mooie voorstelling: "Deze vorm is nieuw. Het draait om Springsteens verhaal, dat wordt ondersteund door liedjes.
Je kunt het vergelijken met een boekverfilming. Springsteen vertelt over dingen die letterlijk in zijn autobiografie staan. Maar het is zeker geen voorlezen of voordragen. Slechts één keer leest hij een stuk uit het boek voor, dat deel over de eerste reis naar de westkust met Tinker West.
In de eerste helft van de show is de verhaallijn van het boek duidelijk aanwezig. Hij begint met het 'con man'-stukje uit de inleiding, en dat-ie belachelijk veel geld verdient met schrijven over dingen waar hij absoluut geen praktische ervaring mee heeft (‘gewoon’ werken dus). Daarna gaat hij in op zijn achtergrond: hoe hij opgroeide ('Growin' Up'), waar hij vandaan komt ('My Hometown'). Hij vertelt over zijn vader ('My Father's House'), zijn moeder ('The Wish'), hoe hij weg wil uit die omgeving ('Thunder Road'), en dat dit hem niet is gelukt ('I live 10 minutes from my hometown'). Vervolgens vertelt Bruce over de trip naar San Francisco in een poging door te breken met de band ('The Promised Land').
Hij vertelt waarom hij niet naar Vietnam ging ('Born in the USA') en besteedt aandacht aan het verhaal van The E Street Band ('Tenth Avenue Freeze-out'). Ook echtgenote Patti ('Tougher than the Rest' en 'Brilliant Disguise') komt aan bod.
Het is knap hoe hij al deze bekende nummers, die - met uitzondering van 'The Wish' - niet puur autobiografisch zijn, zo mooi in zijn persoonlijke verhaal weet te mengen. Het geeft een extra lading aan de nummers. Neem 'Born in the USA'. Dit nummer maakt hij persoonlijk door zich af te vragen wie zijn plaats in die oorlog innam.
Daarnaast kennen sommige nummers een afwijkende uitvoering. 'The Promised Land' klinkt anders dan de versies die hij tijdens The Ghost of Tom Joad-tour en de Devils&Dust-tour speelde. 'Tenth Avenue' lijkt op de uitvoering die hij speelde voor The Christic Institute in 1991, maar toch net niet helemaal. 'Born in the USA' heeft een nieuw arrangement, met het slide-intro van The Reunion- en The Rising-tours, maar een groot deel van het nummer zingt hij a capella.
Het verhaal en de nummers lopen door elkaar heen. Bij sommige nummers ('Growin' Up', 'Tenth Avenue') gaat eerst het verhaal verder voor het nummer wordt afgerond. De introductie van Patti is niet meer dan hij al jaren doet met The E Street Band ('the love of my life', 'my angel'), aangevuld met dat-ie in 1984 al verliefd werd op haar... stem. Ik kan me voorstellen dat dit voor Patti zelf prettiger is dan een lofzang of een analyse van hun huwelijk, avond aan avond, waar ze zelf bij is.
Na het Patti-gedeelte wordt de verhaallijn losgelaten. Bruce spreekt in bedekte termen over president Trump, zonder hem bij naam te noemen. Hij hoopt dat 'de huidige situatie' een tijdelijke terugval is en speelt hij 'Long Walk Home'. Daarna volgt 'The Rising', dat voor mij weer aan betekenis had gewonnen nadat we eerder die dag het 9/11 Memorial hadden bezocht. Springsteen introduceert het nummer helaas niet, maar deze nieuwe versie was wel mooi. 'Dancing in the Dark' kondigt hij kort aan en vanuit dat nummer gaat zonder onderbreking over in 'Land of Hope and Dreams'."


Bruce ontmoet fans nadat hij met Patti is aangekomen bij het theater (foto: Johan van Es, 3-11-2017).

 Johan: "Na de eerste staande ovatie keert Bruce terug naar zijn verhaal. Hij vertelt de mensen in de zaal over hoe de boom uit zijn jeugd verdwenen is. Dat inspireert hem tot het Onze Vader en het nog één keer noemen van mensen die hem ontvallen zijn: zijn vader en grootouders, tantes, Bart Haynes, Walter Chichon, Terry Magovern, Danny Federici, Clarence Clemons.
De afsluiting is 'Born to Run', ook in een nieuwe versie. Niet de langzame versie van de Tunnel of Love-tour, maar een solo-akoestische uitvoering die dichter bij het normale tempo ligt. En dan zijn de iets meer dan twee uur opeens voorbij gevlogen.
Deze vorm gaat Bruce goed af. Hij is een goede verhalenverteller en het lukt hem om een hele avond te boeien. Maar hij is geen komiek, hoewel het Amerikaanse publiek daar anders over denkt, ze liggen vaak dubbel om voorspelbare en bekende grappen.
Hét komische moment is ook het enige moment waar hij, zo denk ik, van het script afwijkt: in zijn verhaal over The E Street Band zegt dat je niet per se de beste, maar wel de juiste muzikanten moet hebben in je band.  Want 1+1 is gelijk aan 3. Om het verschil aan te geven zegt hij dat 1+1=2 normaal is. 'Dat is opstaan en weer naar bed gaan.... oh nee, opstaan, gaan werken en weer naar bed gaan, alleen ik sta op en ga weer naar bed, jullie niet.' En om die grap moet hij zelf zo hard lachen, dat het mij een verspreking lijkt, die hij ad rem oplost.
Het publiek is respectvol en stil. Bijna niemand loopt naar de bar of het toilet. Hooguit hoorde je zo nu en dan iemand in je buurt heel zachtjes meezingen of neuriën. Het geluid in het theater is goed. Die keren dat hij zonder microfoon spreekt, is hij probleemloos te verstaan.
Het theater is echt heel klein. Er is geen lobby, bij binnenkomst sta je direct achter de stoelen die op de vloer voor het podium staan. Opvallend is ook dat het podium dwars op de ingang staat. Verder is het een traditioneel Broadway theater uit 1926, dus met een tamelijk kitscherig uiterlijk met bladgoud en tierelantijntjes en iets te kleine stoelen."


Bruce deelt handtekeningen uit nadat hij met Patti een uur na het optreden het theater verlaat (foto: Johan van Es, 2-11-2017).

Robert Raaijmakers was zaterdag 4 november samen met zijn nicht Mariëlle Verkuijlen bij Springsteen on Broadway en hij was erg onder de indruk. Hij mailde: "Het was onbeschrijflijk mooi. Absoluut hoogtepunt voor mij was 'Brilliant Disguise', samen met Patti. Sinds Storytellers, waar ze dit nummer ook samen deden, heb ik altijd gehoopt dat ik dit nog eens live mocht aanschouwen. Vanavond was het zover en het overtrof mijn verwachtingen, zo mooi en intens en die stemmen die prachtig bij elkaar passen. Een ander hoogtepunt was 'The Rising'. Ik heb dat altijd al een prachtig nummer gevonden, maar als je eerder op de dag het 9/11 museum hebt bezocht komt dit nog veel harder binnen, kippenvel.
Bruce vertelde een mooi verhaal over zijn vader midden in 'My Father's House'. Vlak na de dood van zijn vader had Bruce een droom. Hij was aan het optreden voor duizenden dolenthousiaste mensen en zijn vader was in het publiek. Een moment later stond hij naast zijn vader. Hij zei: 'Zie je die vent op het podium, dat is hoe ik jou zie.' Het theater is een schitterende locatie, fantastisch geluid en Bruce is absoluut in zijn element en zo ontzettend goed met een werkelijk subliem einde van 'The Promised Land', staand voor zijn microfoon, dus zonder versterking, prachtig."



Lennart: "Perfect geluid bij Springsteen on Broadway"

26-10-2017

Foto: Jeff Ross

Lennart Bloemhof was gisteren bij Springsteen on Broadway en mailde een verslag. "De stem van Bruce, zijn gitaar, piano en mondharmonica zijn echt perfect afgestemd op de zaal. Hoogtepunt voor mij was 'The Wish'. Een prachtig nummer dat Bruce eigenlijk veel te weinig heeft gespeeld."


Bruce kwam rond 18.45 met Patti aan bij het Walter Kerr Theatre, oftewel iets meer dan een uur voor de show. Volgens de aanwezige fans flink wat later dan een dag eerder, toen hij rond kwart over vijf al binnen was. Hij nam een minuutje de tijd voor een paar handtekeningen en selfies, daarna was het op naar de theaterdeur. Het is echt een prachtige locatie, op steenworpafstand van Times Square. Het theater ademt historie, van de ornamenten op de muur, de stoeltjes met rode bekleding tot de schitterende gevel. Ikzelf, en ook de mensen om me heen, had geen idee wat er te verwachten stond.

De sfeer was ontspannen binnen. Aangezien het zo lastig was tickets te krijgen en vanwege de setting heerste er een soort once-in-a-lifetime-sfeer. Bruce kwam stipt 20.00 uur het podium op, in zwarte broek en zwart T-shirt. Hij zwaaide even naar het publiek en begon meteen met de show. Nu had ik me de afgelopen dagen als een malle door z'n autobiografie heen gewerkt voor deze show, en voor degenen die dat ook gaan doen/al hebben gedaan, zullen er flink wat herkenbare anekdotes in de show zitten. Eigenlijk vertelt Bruce z'n levensverhaal en hij kiest bij elk thema een lied dat het thema dekt. Anders dus dan bijvoorbeeld op de dvd van VH1 Storytellers, waarbij hij z'n muziek uitlegt. Maar uiteindelijk gaat het om de muziek en wat was dit een ontzettend intense, intieme show zoals ik nog nooit eerder heb ervaren. Kippenvel vanaf 'Growin' up', het eerste nummer.


Foto: Jeff Ross

Het geluid in het Walter Kerr is echt perfect. De stem van Bruce, zijn gitaar, piano en mondharmonica zijn echt perfect afgestemd op de zaal. Zo af en toe zingt/praat Bruce zelfs onversterkt. Het geeft de show een extra soort intimiteit. Daar komt bij dat tijdens het concert Broadway-regels gelden. Dus bijvoorbeeld geen telefoons, geen verzoekbordjes en niet staan. Daar hield iedereen zich aan en degene die dat niet deed, kreeg meteen een tikje op de schouders. Tuurlijk, er werd uitbundig geklapt, maar pas na een nummer of wanneer Bruce daar om vroeg.

Op een mooie manier staat Bruce stil bij het overlijden van Clarence ("Hij was elemental. Toen ik hem verloor, was het als het verliezen van de regen") of zijn depressies ("Jongens, suicide watch is voorbij", grapte hij bij de overgang naar het vrolijke 'The Wish'). 'Tougher Than the Rest' en 'Brilliant Disguise' met Patti is prachtig. Ik hoop dat ze bij alle shows aanwezig blijft. De interactie tussen Bruce en Patti heeft altijd iets speciaals, of dat nou voor 60 duizend mensen is of voor 967. 'Born in The USA' speelt Bruce in de versie met slidegitaar, erg gaaf in zo'n kleine zaal. 'Land of Hope and Dreams' loopt zonder pauze over van 'Dancing in the Dark' en dat werkt goed.

Hoogtepunt voor mij was 'The Wish'. Een prachtig nummer, dat Bruce eigenlijk veel te weinig heeft gespeeld. Wat me wel opviel was dat Bruce zich opmerkelijk strak aan zijn show hield. Hij besteedde op geen enkele manier aandacht aan het overlijden van Fats Domino. Daarnaast blijft hij ver weg van het bekritiseren van zijn omstreden president. Maar eigenlijk is het ook wel goed zo. Het draait bij Springsteen on Broadway om de muziek, het verhaal en uiteindelijk de boodschap van Bruce. Dat doet hij met passie en gemeend. Voor mij was het een onvergetelijke avond.


Foto: Jeff Ross



Springsteen on Broadway officieel geopend

13-10-2017

Donderdag 12 oktober ging Springsteen on Broadway na zeven succesvolle try-outshows officieel van start. Bruce koos voor dezelfde setlist die hij sinds de derde show speelt. In de zaal zaten veel bekende Amerikanen en bekenden van Bruce.

Onder anderen Little Steven, Max Weinberg, Nils Lofgren, Jake Clemons, Tom Hanks, Steven Spielberg, Edward Norton, Jimmy Iovine, Brian Williams en Jon Stewart waren aanwezig.
Nu de shows officieel begonnen zijn, verschijnen ook de eerste recensies in de pers. En de media zijn bijna unaniem lovend:



Uiteraard is er ook altijd een uitzondering op de regel, NJ.com gaf een negatieve review:
NJ.com: Sorry Bruce fans, but Springsteen on Broadway is a dud



Nieuwe archiefuitgave: laatste show Reunion-tour

07-10-2017

Gisteren, op de eerste vrijdag van de maand, is er weer een nieuwe opname uit het archief van Springsteen gehaald: de opname van het concert in Madison Square Garden, New York van 1 juli 2000, de slotshow van de Reunion-tour.

Negen concerten gaven Bruce en de E Street Band in juni 2000 in Madison Square Garden en deze laatste show was de tiende op rij in New Yorks bekendste sportzaal/concertarena. De tour, die een jaar eerder in Barcelona van start was gegaan (na repetities in Asbury Park), betekende een nieuwe start voor Bruce samen met de E Street Band. De slotshow in New York bevatte de voor die tour typerende uitvoeringen van nummers als 'My Love Will Not Let You Down', 'Two Hearts' met Little Steven, 'Mansion on the Hill' met Patti Scialfa, 'The River' met saxofoonbegeleiding van Clarence Clemons, het power-trio 'Youngstown', 'Murder Incorporated' en 'Badlands', een akoestische uitvoering van 'Born in the USA' en lange versies van 'Light of Day' en 'Tenth Avenue Freeze-out', dat met stukjes uit 'It's Alright' van Curtis Mayfield en 'Take Me to the River' van Al Green werd gedaan.

In het voorstelrondje midden in het nummer roemde Bruce alle E Street Bandleden, zong een paar regels uit 'Red Headed Woman' (waarbij Bruce zijn Red Headed Woman benoemde als een "vacation from masturbation") en zong Patti Scialfa als reactie een stukje uit haar eigen nummer 'Rumble Doll'. 'If I Should Fall Behind' werd uitgevoerd met alle zangers in de band (naast Bruce en Patti ook Little Steven, Nils Lofgren en Clarence Clemons).



'Land of Hope and Dreams', het nummer dat bij elke show van de Reunion-tour werd gespeeld, ontbrak ook bij deze laatste avond niet. Er waren bij dit concert bijzondere uitvoeringen van de toen nog onuitgebrachte nummers 'Code of Silence' (de opener van de show die Bruce met Joe Grushecky heeft geschreven) en 'Further on (Up the Road)', de combo 'The E Street Shuffle' en 'Lost in the Flood' (dat nummer was toen sinds 1978 niet meer live gespeeld) en de solo-pianoversie van 'The Promise'. Meest bijzondere moment van deze avond was het emotionele slot waar Bruce alle E Street Bandleden op een rij verzamelde om naast hen, hand in hand, het laatste couplet van 'Blood Brothers' (met aangepaste tekst) te zingen.

Een gedeelte van de show werd in 2000 op HBO uitgezonden en daarna uitgebracht op de dubbel-cd Live in New York City (hierop ontbraken tien nummers van de show) en op de bijbehorende video/dvd (hier ontbraken zes nummers).

Jos Westenberg en Muriël Kleisterlee waren in 2000 bij dit concert. Jos: "We zagen in die paar weken vier shows in Madison Square Garden. Het was onze eerste ervaring met zittend Amerikaans publiek. In Earls Court in Londen 1999 waren er ook alleen zitplaatsen, maar het zittend Amerikaans publiek beleefde de show toch anders dan de Europeanen: veel concertbezoekers leken naar de show te komen voor het entertainment. Wat ik me herinner is dat we bij deze show ver achterin op de tribune zaten. Een Amerikaan naast me, liep tijdens de show twee keer weg van zijn stoel, een keer om een hotdog met ketchup te halen. Na 'Lost in the Flood', waarvan hij zichtbaar van genoot, stond hij op en zei hij: 'Well, that's it'. Hij kwam niet meer terug naar zijn stoel om de rest van de show te zien.
'American Skin' werd ook deze show gespeeld. Dat nummer was toen nog nieuw en zeer controversieel. Vlak voor de concertreeks in New York had Bruce het nummer voor het eerst live gespeeld, in Atlanta. Vanwege de tekst (over het overlijden van Amadou Diallo, die in New York door politie 41 keer werd beschoten) was er veel ophef in de pers ontstaan. Woordvoerders van de New Yorkse politie pakten Bruce hard aan en scholden hem uit en bij de eerste paar shows in New York hoorde je ook her en der boegeroep. Bij dit laatste concert was daar geen sprake meer van en reageerde het publiek enthousiast en respectvol. Ik herinner me verder nog goed de mooie pianoversie van 'The Promise' en natuurlijk het prachtige emotionele slot van 'Blood Brothers', wat een uniek moment was om bij te zijn."

De download is direct beschikbaar en te bestellen via Springsteens officiële website en de cd wordt vanaf 23 oktober verstuurd.



Kleine wijziging in derde Broadway-show

06-10-2017, laatste update: 08-10-2017

Springsteen heeft donderdagavond 5 oktober de derde try-outshow gespeeld op Broadway. Ten opzichte van de vorige twee voorstellingen wijzigde hij een nummer: in plaats van 'The Ghost of Tom Joad' speelde hij 'The Rising'.

Ook werd de monoloog door deze setwijziging iets aangepast. Bruce heeft aangegeven dat de shows grotendeels een vaste vorm gaan hebben, maar wellicht dat hij de definitieve vorm nog niet gevonden heeft of dat hij op een paar plekken in de show toch ook wijzigingen wil aanbrengen.

Update 8-10: Bruce hield bij de twee volgende shows (op 6 en 7 oktober) vast aan deze setlist.

Setlist 5-10: Growin' Up / My Hometown / My Father's House / The Wish / Thunder Road / The Promised Land / Born in the U.S.A. / Tenth Avenue Freeze-out / Tougher than the Rest (met Patti Scialfa) / Brilliant Disguise (met Patti Scialfa) / The Rising / Long Walk Home / Dancing in the Dark / Land of Hopes and Dreams / Born to Run



Tweede show op Broadway

05-10-2017

Woensdagavond was de tweede Springsteen on Broadway-show in het Walter Kerr Theatre. Oscar Rosenboom zag de voorstelling en was diep onder de indruk: "Anders dan bij andere concerten voert hij hier echt een soort toneelstuk op. Bruce vertelt zijn verhalen en daar draait de show om. En wat kan die man prachtig vertellen."

De show is, zoals Bruce zelf al in interviews aangaf, een vast geheel, dus zat er geen wijziging in de nummerkeuze of in de verhalen die hij vertelde. Oscar mailde ons vlak na de show: "Ik kan haast niet beschrijven wat er vanavond hier is gebeurd. Twee uur lang had ik kippenvel, lachen, huilen. Ik ben zo'n gelukkig iemand dat ik hier bij mocht zijn. Anders dan bij andere concerten voert hij hier echt een soort toneelstuk op. Bruce vertelt zijn verhalen en daar draait de show om. De muziek is puur als ondersteuning van de verhalen. En wat kan die man prachtig vertellen."


Foto: Oscar Rosenboom.

Oscar: "De setlist, als je het zo mag noemen, kende geen verrassingen. Maar de uitvoeringen waren zo intens. Of anders dan ik ooit heb gehoord. Vooral 'The Promised Land' viel op doordat Bruce er een wat vrolijkere uitvoering van maakte. 'My Hometown' was zo gevoelig dat bijna niemand het droog hield. 'Tenth Avenue Freeze-out' op piano, met in het midden een verhaal over overleden dierbaren met als grootste klap natuurlijk Clarence Clemons. Daarna kwam Patti op met een introductie vol humor en liefde. Samen deden ze 'Tougher than the Rest' (Bruce op piano) en 'Brilliant Disguise' (op gitaar) op zo'n manier dat je overtuigd bent dat die twee echt bij elkaar horen. Bruce ging bij een paar stukken aan de rand van het podium staan en zong dan onversterkt de zaal in. Vooral het laatste stuk van 'The Ghost of Tom Joad' was magistraal op die manier.
'Dancing in the Dark' ging vloeiend over in 'Land of Hopes and Dreams' en als afsluiter 'Born to Run' in een werkelijk prachtige versie. Hij eindigde met een gebed dat hij vroeger op school tot vervelens toe elke dag moest herhalen en waarbij hij zich altijd stierlijk verveelde. Hij deed dat na door heel monotoon iets onverstaanbaar te mompelen; hij gaf aan dat hij dat in deze tijden wel passend vond. Daarna riep de hele zaal: 'Amen'. Het leek wel de kerk. Bruce haalde vervolgens Patti nog een keer het podium op om samen afscheid van het publiek te nemen en toen was het alweer voorbij en bleven 960 mensen helemaal in vervoering achter."


Foto: Oscar Rosenboom.

Voorkant van het programmaboekje (foto: Oscar Rosenboom).

Boven op het balkon was de beenruimte aanzienlijk kleiner dan onder in de zaal, vond Oscar. "Ik kreeg zelfs kramp in mijn kuiten. En ze zijn heel streng tegen mensen die foto's of video's willen maken. Helaas stond de bewaker pal achter me, dus helaas kon ik maar een paar foto's aan het einde maken. Er waren twee plekken waar merchandise werd verkocht. In het orchestra-gedeelte achterin aan de bar en boven ook op een klein plekje. Veel keuze is er niet: een drinkbeker, twee soorten T-shirts, een vest, de paperbackuitvoering van het boek Born to Run en een poster. Bij het plaatsnemen op je plek krijg je een soort programmaboekje. Niet alleen voor de Bruce-show maar wel grotendeels. Het vreemde daaraan vond ik de laatste pagina: reclame voor Stubhub, de website die de kaarten voor waanzinnige prijzen te koop aanbiedt."

Oscar had Bruce weer opgewacht bij het theater. "Patti was nu wel mee, zij stapte als eerste uit de auto. Daarna stapte Bruce uit, hij droeg zijn eigen tas. Hij leek een stuk meer ontspannen dan gisteren en nam iets meer de tijd om naar het wachtende publiek te zwaaien. Er kon zelfs een handkusje vanaf voor een dame naast mij. "


Merchandisestand (foto: Oscar Rosenboom).

Oscar: " Een tip voor mensen die nog geen kaart hebben en toch willen gaan: boek een vlucht naar New York en ga op tijd bij het theater staan. Vandaag zijn opnieuw ongeveer twaalf mensen gelukkig geworden met een kaartje bij de kassa. Hou er rekening mee dat je genoeg geld op je creditcard hebt staan. Veel keuze is er niet en je moet natuurlijk meteen beslissen. Ik heb na afloop een Nederlandse moeder en dochter gesproken die dus twee kaarten van $500 konden kopen, maar de daglimiet van de creditcard bleek niet meer voldoende. Alleen de moeder kreeg een kaart van $500 en de dochter bleef buiten staan."


Foto: Oscar Rosenboom.



Eerste try-outshow Springsteen on Broadway

04-10-2017

Gisteravond is Springsteen zijn Broadway-reeks begonnen met een eerste try-outshow. In twee uur en twee minuten speelde Bruce vijftien nummers, waarvan twee met Patti Scialfa. Bruce droeg de show op aan de maandag overleden zanger Tom Petty, zijn familie en band The Heartbreakers. Oscar Roosenboom had alleen kaarten voor vanavond, maar sprak wel met bezoekers van deze eerste show: "Iedereen had de indruk dat de show flink geregisseerd is."

 

Voordat de concertreeks officieel van start gaat op 12 oktober, zijn er zeven try-out shows in het Walter Kerr Theatre. Bruce heeft in interviews aangegeven dat hij elke avond een vastomlijnde show zal geven, dus de setlist bevatte dezelfde nummers als in de eerste repetitieshow in New Jersey en de repetitie op Broadway. Bruce begeleidde zichzelf op akoestische gitaar en piano. Tussen de nummers door vertelde hij verhalen en las hij voor uit de biografie.


Foto's: Phyllis Rogers (links) en Dave Gaetano (rechts).


Foto: Dave Gaetano (rechts).

Oscar Rosenboom is in New York en heeft een kaartje voor de show van vanavond (4 oktober). Hij nam gisteren al een kijkje bij het theater en mailde: "Ik heb vandaag bij het Walter Kerr Theatre gestaan. Vele mensen stonden in de cancellation line, hopend op een kaartje. Het was er erg gezellig uiteraard. Ook Britse en Duitse mensen gesproken, geen Nederlanders. Kevin Buell was al binnen. Rond vijf uur kwam Bruce aan. Helaas liep hij zonder iets te zeggen gelijk naar binnen, we zagen hem maar drie seconden. De eerste mensen die er stonden, hebben een kaartje kunnen krijgen. Mij lukte het niet, maar het kan dus wel. Morgen wordt mijn dag, die kaart heb ik tenminste."


Foto: Oscar Rosenboom.

Oscar vervolgt: "Voor het theater is een afzetting gemaakt tot aan de parkeerplaats ernaast, met detectiepoortjes. E Street Radio heeft zich daar gesetteld. Na de show heb ik even gepraat met mensen die de eerste show gezien hebben. Er waren geen gekke verrassingen. Bruce praat veel maar niet over de songs zelf zoals bij Storytellers. Iedereen had wel de indruk dat de show flink geregisseerd is. Weinig tot geen ruimte voor gekke dingen. Misschien komt dat ook omdat het de eerste try-outshow is. Hij heeft het heel even gehad over de gebeurtenissen in Las Vegas. Patti deed ook mee met de bekende nummers. Little Steven zat gewoon in het publiek.
Er is een mogelijkheid om binnen merchandise te kopen, maar hiervoor zul je ruim op tijd binnen moeten zijn. Anders is het te druk om wat te kopen voor de show begint. Bruce ging ongeveer drie kwartier na afloop samen met Patti naar buiten om, iets rustiger dan bij het naar binnen gaan, in de klaarstaande auto te stappen."

Setlist 3-10: Growin' Up / My Hometown / My Father's House / The Wish / Thunder Road / The Promised Land / Born in the U.S.A. / Tenth Avenue Freeze-out / Tougher than the Rest (met Patti Scialfa) / Brilliant Disguise (met Patti Scialfa) / The Ghost of Tom Joad / Long Walk Home / Dancing in the Dark / Land of Hopes and Dreams / Born to Run



Bruce in New York Times: nieuw album klaar

01-10-2017

Bruce heeft vlak voor de start van zijn Springsteen on Broadway-reeks een interview aan de New York Times gegeven. Daarin licht hij het ontstaan van deze Broadway-show toe en zegt hij ook dat het soloalbum waar hij al een tijdje aan gewerkt heeft, klaar ligt.

Bruce trad in januari op in het Witte Huis voor president Obama en diens staf vlak voor de inauguratie van de nieuwe president Trump. Het was dit optreden dat Springsteen inspiratie gaf voor de Broadway-show. In het Witte Huis was men geschrokken en bezorgd vanwege de winst van Donald Trump. Maar, zo zegt Bruce in het interview: "Ik wilde niet iets doen dat daar over ging. Mijn gedachte was: in mijn leven heb ik veel gecomponeerd en door de jaren heen heb ik bepaalde normen en waarden gesteld. Het beste dat je dan kunt doen is een show maken waarin je die zaken zo goed mogelijk naar voren laat komen. Het gaat niet over of om Trump. Mijn idee was om mijn werk van de afgelopen veertig jaar te presenteren en dat voor zich te laten spreken. Ik voelde niet de noodzaak om op de zeepkist te gaan staan en erg ideologisch te worden. Ik wilde die avond op een natuurlijke wijze laten verlopen en en het moest breed genoeg zijn om alle zaken waar ik in al die jaren over heb geschreven te dekken."

NYT: Je zingt al decennialang over werklozen, mensen die buiten de maatschappij staan, waar niet naar omgekeken wordt, vergeten mensen uit de arbeidersklasse die in 2016 blijkbaar op Trump hebben gestemd.

Bruce: "We maken nog steeds erg moeilijke tijden door. Dat wil zeggen: de deindustralisatie uit de jaren zeventig en tachtig heeft een vernietigende uitwerking gehad op een flink deel van de bevolking. Voor die zaken is niet voldoende aandacht geweest van de Republikeien en de Democraten. Het is een complex probleem. De wereldwijde technologie heeft ermee te maken. De burgerrechten van een groot deel van de bevolking zijn ontnomen en Trump heeft met veel retoriek op die gevoelens ingespeeld. Hij weet heel goed wat mensen willen horen."

NYT: Jouw show op Broadway is misschien wel de enige die geen regisseur of scriptschrijver heeft.

Bruce: "Dat doe ikzelf. Ik ga mezelf regisseren en ik heb zelf het script geschreven. Het is een vrij basale show. Het voelt aan als een garagevoorstelling; ik ga mijn nummers spelen en verhalen vertellen. Dat doe ik al mijn hele leven. (...) Het moeilijkste is om uit te vinden hoe je sommige verhalen vertelt zonder het ritme van de show te vertragen. Maar dat gaat allemaal instictief. John Hammond zou deze show geweldig hebben gevonden. Dit lijkt het meest op wat ik deed in Max's Kansas City in 1973, toen ik daar in mijn eentje optrad."

NYT: Je hebt soloakoestische tours gedaan in theaters met drieduizend stoelen, met The Ghost of Tom Joad en Devils & Dust. Waarin verschilt deze show met die tours?

Bruce: "Dat waren meer concertervaringen. De set verschilde van optreden tot optreden. Nu is de muziek en het script meer vastgelegd en speel ik zo goed als elke avond achter elkaar hetzelfde. Ik denk dat de intimiteit van de zaal echt van toegevoegde waarde is, dat maakt het anders dan de akoestische tours. Hoewel ik niet weet of ik dit gedaan zou hebben zonder de ervaring die ik in die shows heb opgedaan. Toen ik Nebraska in de jaren tachtig opnam, ben ik niet gaan touren omdat ik niet zeker wist of ik dat zou kunnen."

NYT: Je hebt in 2005 een aflevering voor VH1 Storytellers gedaan waarin je ook verhalen vertelde.

"Dat komt het meest bij deze show in de buurt. Toen ik VH1 deed, zei Elvis Costello na afloop: 'Goh, er ontstond een derde entiteit.' Dat wil ik ook met deze show bereiken. Ik speel bekende muziek, maar ik geloof dat je het met nieuwe oren hoort door de context waarin ik het plaats. Ik zeg altijd dat wanneer iets lukt in de kunsten, 1 plus 1 gelijk staat aan 3. Ik denk dat het publiek altijd twee dingen wil: zich thuisvoelen en verrast worden. En ik ga eropuit om die twee dingen te bereiken. Ik probeer mensen het gevoel te geven dat ze op een plek komen die ze al lang kennen en ik probeer ze ook te verrassen met een paar nieuwe inzichten of nieuwe vormen of nieuwe energie, of gewoon door iets op een nieuwe manier te doen. Je moet die X-factor hebben. Als je die niet hebt, dan lig je dood in het water."

NYT: Met je autobiografie en Springsteen on Broadway ga je terug naar je verleden. Schrijf je ook nieuwe muziek?

Bruce: "Ik heb een album klaar. Als je in een periode van creativiteit zit, dan is het net alsof je de hele tijd honger hebt. Je hebt zin in het schrijven. Dat is een van de fijnste gevoelens die een songwriter kan hebben, want je weet ook hoe het is om geen zin te hebben. Soms heb ik zomaar een couplet wanneer ik aan de keukentafel zit, of wanneer ik slaap en in het midden van de nacht wakker wordt en naar boven naar mijn schrijfkamer ren en zo weer twee coupletten schrijf. Ik doe het letterlijk overal, en het is fijn als dat gebeurt. Maar dat gebeurt niet zo vaak."

NYT: Door het schrijven van je autobiografie heb je vast veel over je leven nagedacht.

Bruce: "Ik had nooit gepland om iets te schrijven. Maar toen het gebeurde, ja, dan haal je het verhaal uit je eigen verhaal. Je probeert je leven voor jezelf in een verhaal te gieten en gaandeweg probeer je het eerlijk te houden. Ik ben blij dat het er is. Alleen al voor je kinderen. Die weten niet veel van je leven. Wij kregen laat kinderen, ik was 40 toen onze eerste zoon werd geboren, en zij toonden een gezonde desinteresse in ons werk. Zij hadden hun eigen muzikale helden en hun eigen muziek waarin ze geïnteresseerd waren. Ze keken altijd onwetend als iemand de titel van een nummer van mij noemde, en dat gaf mij altijd een teken dat we het goed hadden gedaan.
Ik weet dat geen van mijn kinderen het boek heeft gelezen, hoewel ik wel denk dat ze dat ooit zullen doen. Ik vind dat wel leuk. Ik heb een raar beroep, het is excentriek werk. Het is met niets te vergelijken en het is moeilijk om het om je heen te hebben. Zoals ik in het boek zeg: ik ken veel kinderen die het niet erg zouden vinden als 50.000 mensen hun ouders uitjoelen. Maar ik weet niet hoeveel kinderen graag al die mensen hun ouders zien toejuichen. Dat klopt gewoon niet."

NYT: Je zegt dat de show en de verhalen vastliggen. Wordt het niet te veel herhaling voor jou?

Bruce: "Ik heb 'Born to Run' heel vaak gespeeld. Ik weet zeker dat we ergens op internet kunnen terugvinden hoe vaak. Maar de sleutel is dat je het niet als een herhaling moet benaderen, maar als vernieuwing. En om dat te kunnen moet je geest 100 procent aanwezig zijn. Elke avond zit er weer een nieuw publiek. Er zijn nieuwe gezichten, nieuwe kansen. Die nummers zijn door de jaren heen goed voor mij geweest en op mijn beurt probeer ik ze goed te behandelen. Je krijgt de kans de emotie en de geest die in die muziek zit, elke avond opnieuw te vernieuwen. Dat is de plek waar ik elke avond heen probeer te gaan als ik op het podium sta. Ik denk dat als de fundering die je gebouwd hebt, goed is, je in staat bent om het elke avond te bewonen. Je publiek komt binnen en het voelt alsof ze het voor het eerst zien. Althans, dat is mijn plan."






> Meer Nieuws

> Maybe True

OVER BE TRUE
E-MAILNIEUWSBRIEF