Laatste Spectrum-show 2009 nieuwe archiefuitgave

14-07-2017, laatste update: 23-07-2017

De nieuwe officiële uitgave uit het rijke archief van live-opnames is het laatste concert dat Springsteen en de E Street Band gaven in de Spectrum in Philadelphia in 2009, op 20 oktober. Deze zaal, waar Bruce sinds 1973 (toen als voorprogramma van de band Chicago en sinds 1976 als headliner) in totaal 36 keer optrad, werd na een paar concerten van Pearl Jam twee weken na het concert van Bruce gesloten en later gesloopt.

De concerten in de Spectrum (waar Bruce in 1977 zelf Elvis zag optreden) waren altijd van hoog niveau en kaartjes waren meestal in in rap tempo uitverkocht. Daarom werden bij de verschillende tours meestal meerdere avonden ingepland. In 1981 stonden Bruce en de band vijf keer op het podium in de Spectrum, in 1984 zes keer en in 1992 trad hij er vier keer op met de andere begeleidingsband.




Foto: Jos Westenberg.

In oktober 2009 gaf Bruce er vier shows (na er al twee keer in het voorjaar van 2009 opgetreden te hebben). De concerten aan het einde van de Working on a Dream-tour waren albumshows. Nadat eerder in de week Born to Run (twee keer) en Darkness on the Edge of Town aan bod waren gekomen, speelden Bruce en de band bij de laatste show Born in the USA integraal. Het concert was verrassend geopened met 'The Price You Pay', een nummer van The River dat toen al sinds 1981 niet meer live gespeeld was. Curt Ramm speelde hierbij mee op trompet. Bij 'Dancing in the Dark' haalde Bruce zijn moeder het podium op om mee te dansen.

Foto: Jos Westenberg.

Met het spelen van Born in the USA bleef er tijdens de hoofdset van de show weinig verrassends over. In de toegiften rijgde Bruce wel de verrassingen achter elkaar. Allereerst was er op verzoek 'Higher and Higher' van Jackie Wilson, voor het eerst sinds 1977 gespeeld (bij de volgende shows kreeg deze cover een vaste plek in de toegiften). Bruce dirigeerde de band door het nummer heen en hij liet ook Curt Ramm naast Clarence de riff op trompet spelen. Na afloop zei Bruce complimenteerde Bruce de keuze van de fan met het verzoekbordje: "That's one of the all-time greats. Good choice!" Daarna haalde Bruce een special guest het podium op: "We've got the original drummer of the E Street Band with us, Vini 'Mad Dog' Lopez. You better behave yourself or else he's gonna come out there and slap you around. Vini is playing some of the old Steel Mill music, you can check it out at steelmillretro.com. We're gonna do it old school." 'Spirit in the Night' werd in de plaatversie gespeeld, zonder de breaks die altijd met Max worden gedaan.




Foto's: Jos Westenberg.

'Loose Ends' was ook een verzoeknummer, met een mooie solo van Clarence. 'Kitty's Back' was de volgende Philly-special. Muriël Kleisterlee en Jos Westenberg waren aanwezig bij de show in 2009 en Muriël zei toen over 'Kitty's Back: "Voor mij was dit een hoogtepunt van de avond. Het was een waanzinnig lange uitvoering, met een lange solo van Bruce." Na 'American Land' bracht Bruce een complete versie van 'Save the Last Dance for Me' ten gehore als een laatste saluut aan de Spectrum. Toegift 'Waitin' on a Sunny Day' kreeg een vreemde plek op de setlist. Na 'Thunder Road' was 'Rosalita' de definitieve uitsmijter van de avond.





Jos : "De vier Spectrumshows in oktober 2009 waren van hoog en vergelijkbaar niveau, met elk geconcentreerde albumuitvoeringen in het midden van de set. Ik heb goede herinneringen aan deze shows en elk concert had wel paar hoogtepunten. Echt memorabel was het optreden van The Philly Elvis bij de derde show. Het concert op de laatste avond was ook wat specialer dan de voorgaande drie, aangezien dit het definitieve afscheid van de zaal was. Maar als je het mij vraagt behoort het concert niet echt tot de klassiekers uit Springsteens carrière."



Op de downloadsite staat dat na deze uitgave een oudere opname uit Springsteens archief zal volgen: "Following the release of Philadelphia 2009, the Archival Download series will shift its attention even further back in time to cover more historic tours and performances."





Wisselende meningen over Steve in Carré

26-06-2017

Little Steven & The Disciples of Soul hebben gisteren ruim twee uur opgetreden in een uitverkocht Carré. Uiteraard waren er veel Springsteen-fans in de zaal en de meningen over of deze langverwachte show de verwachtingen waarmaakten, waren verdeeld.

Zo schreef Kari-Anne Fygi op Facebook: "Little Steven is de coolste sidekick in de rock 'n' roll-geschiedenis. En zijn invloed op Springsteen is van onschatbare waarde. Maar als hij met zijn Disciples of Soul zelf de kar moet trekken, dan is het het net niet. Het optreden was vlak, charisma was afwezig. De liedjes bleven op het podium, ze kwamen niet binnen. Voor mij ontbrak de emotie. Behalve bij bijvoorbeeld het horen van 'Salvation'."
Ook de redactie van Be True was van mening dat na een aantrekkelijk begin het concert langdurig inzakte. De zaal was zeker vol aandacht voor de stuk voor stuk zeer bekwame muzikanten op het podium, maar zelfs de superenthousiaste percussionist Everett Bradley (he knows how to play the cow bell!) en dito achtergrondkoor kregen de zaal maar bij een handvol nummers echt mee in dit enthousiasme. Vanaf het nummer 'Salvation' tot aan 'Ride the Night Away' leek het enthousiasme in het publiek voornamelijk beperkt te zijn tot de eerste twee rijen staanplaatsen op de vloer en pas bij 'Forever', het slotstuk van de set, kwam de zaal weer wat tot leven. Southside Johnny, die even voor de show samen met zijn toetsenist Jeff Kazee en roadmanager Joe Prinzo een zitplaats achter het mengpaneel innam (onder luid applaus van het publiek), was volgens Be True dan ook degene die de avond redde. Hij deed mee met de laatste twee nummers en je zag en voelde het publiek meteen helemaal opleven.
Kari-Anne: "Op het moment dat Southside Johnny het podium betrad, werd er peper door de show geroerd. De nummers die ze samen deden, waren leuk en lekker. Maar wat ik echt episch vond: deze twee Asbury Park-legenden samen op een Amsterdams podium. Soort van Stone Pony-gebeuren in Carré!"


Foto's: Jos Westenberg.

Maar uiteraard waren er ook Stevie-fans van het eerste uur, zoals journalist/schrijver Leon Verdonschot, die al meerdere shows zag deze tour en ook voor dit concert louter superlatieven had. Hij mailde ons een verslag:

Het contrast had niet groter kunnen zijn. De laatste keer dat Little Steven met zijn eigen band een headline-show gaf in Nederland, stonden er een man of tweehonderd in Paradiso. Zijn experimentele, zwaar elektronische funkalbum Revolution was net uit, en na de rock 'n soul van Men Without Women en de rock van Voice Of America en Freedom - No Compromise was een groot deel van zijn fans afgehaakt.
En nu, 28 jaar later, kreeg hij van een uitverkocht Carré een staande ovatie, en speelde hij vrijwel ieder nummer van zijn spetterde zesde album Soulfire, waarop hij is teruggekeerd naar het geluid van Men Without Women en van de eerste, door hem geproduceerde, albums van Southside Johnny.

De kiem van deze reünietour werd vorig najaar jaar gelegd in Londen, tijdens een speciale show in de O2 tijdens een bluesfestival. In korte tijd moest Steven een band en een set samenstellen. Hij speelde een paar covers (van onder meer Etta James en James Brown) en vooral veel nummers die hij in de loop der jaren voor anderen heeft geschreven. Heel snel na die show ging hij de studio in om die nummers op te nemen, en de plaat die dat opleverde is nu de basis van deze tour.

En godskolere, wat een fantastische tour is dit. Dat komt allereerst door die nummers op Soulfire, en het erg goede besluit om van ieder album minstens één nummer te spelen, maar Soulfire nadrukkelijk centraal te stellen, waardoor dit werkelijk een re-introductie van Little Steven and the Disciples of Soul is (op saxofonist Ed Manion na ook een totaal andere bezetting dan de eerste Disciples) en geen retro-tour. Dat komt ook door de 14-koppige band die hij voor deze tour heeft verzameld, waar het vakmanschap plezier werkelijk vanaf spát (die drummer! Die bassist! Die gitarist en tevens informele bandleider!), en met de meest flamboyante achtergrondzangeressen die ik ooit op een podium zag staan. En dat komt, tot slot, omdat Little Steven zelf per show meer en meer de transformatie terug maakt van de tweede man van Bruce naar de frontman die hij in de jaren tachtig zelf was.

Het was al zeer indrukwekkend hoe roestvrij zijn optreden in Londen was, zeker gezien de korte repetitietijd, maar de vrijheid en soepelheid die Steven en zijn band inmiddels op het podium hebben is oneindig veel groter. Ik moet steeds vaker denken aan Bruces Wrecking Ball-tour, toen ook zo’n enorme groep muzikanten zo ontzettend veel avontuur en muziekplezier stond uit te stralen en die eenmaal op stoom tot werkelijk iéder genre in staat leek en bleek.

In Carré hing het in de lucht: dit ging bijzonder worden. Het concert was een dag verplaatst vanwege de show van Southside Johnny in Paradiso, het was uitverkocht, de tour was inmiddels op stoom, en een dag eerder in de Roma in Antwerpen was al een zegetocht. Maar Carré ging zelfs daar nog overheen. Ik zou niet eens kunnen bedenken wat de hoogtepunten waren. 'Among the Believers' van Voice of America, dat hij speelt in de versie die hij met Darlene Love opnam, bleek in ieder geval opnieuw de best mogelijke finale van het openingsblokje, en de opmaat naar het 'welkom terug'-applaus. En 'The Blues is My Business' meteen daarna bleek opnieuw de meest effectieve manier om iedere zaal in één keer duidelijk te maken wat voor enorme muzikaliteit op dat podium bij elkaar staat, en wat voor fantastische gitarist Steven toch is.

Het is mooi om te zien hoe de blazers inmiddels over hun schroom heen zijn: in Leipzig en Frankfurt moedigde Steven ze ook al aan om tijdens hun solo’s naar voren te stappen, maar bleven ze op hun plek. Inmiddels pakken ze de spotlight die ze verdienen (ook hier is het moeilijk niet te denken aan de vergelijkbare ontwikkeling van Jake Clemons tijdens de Wrecking Ball-tour). In 'Until the Good is Gone', de eerste van maar liefst vijf Men Without Women-nummers vanavond, heeft Steven inmiddels een bezwerend spoken word-gedeelte ingevoegd voor het nummer explodeert in samenzang, en het is geweldig om te zien hoe hij daar steeds meer tijd en rust voor neemt. Eerst legt hij de band stil (dat deed hij gisteren zó beslist dat zelfs de zangeressen ophielden met zingen, waarna hij grapte "Not thát quiet"), vervolgens legt hij uit uit waarom dat herhaalde "Yeah" heel heilzaam kan zijn, en daarna vraagt hij om het geluid van blazers, en zwelt het nummer opnieuw aan. Het wordt per show theatraler, en het wordt per show nog beter.

Gisteren was het fantastisch. Dat gold ook voor 'Standing in the Line of Fire', dat hij voor Gary US Bonds schreef, en dat in Stevens versie het hoogtepunt van Soulfire is geworden. Het Ennio Morricone-sausje eroverheen pakt ook live briljant uit, met dat duet tussen trompet en gitaar. En toen kwamen ook twee verrassingen: niet alleen speelde hij net als een dag eerder 'Angel Eyes', Carré kreeg ook het tourdebuut van het eveneens aan zijn vrouw Maureen opgedragen 'I've Been Waiting', het slotnummer van Men Without Women, volgens mij sinds 1982 nooit meer gespeeld. Iets later kwam nog een bijzonder nummer langs: na de mooie versie van 'Princess of Little Italy' speelde hij in dezelfde kleine versie van de band (nu zonder blazers en zangeressen) ook 'The Time Of Your Life', zijn samen met Jon Bon Jovi geschreven soundtrack voor de kleffe kutfilm Nine Months. Het nummer leek inmiddels weer van de set verdwenen, maar Carré luisterde zo geconcentreerd (sowieso valt deze tour op wat voor ongelooflijk enthousiast en aandachtig publiek hij trekt) dat hij het hier kennelijk weer op zijn plek vond. Gelukkig maar.

De verrassing van de toegift hing uiteraard in de lucht: een groot deel van de mensen in de zaal was waarschijnlijk een dag eerder bij het concert van de man die net voor aanvang de zaal betrad en door Carré werd ontvangen met een warm applaus: Soutshide Johnny. Steven had hem al eens aangehaald, en voor 'Until the Good Is Gone' nog eens verteld over die tijd dat Bruce, Johnny en hij een appartement deelden in New York (in Antwerpen voegde hij eraan toe dat ze de lage huur met z’n drieën deelden en dan nog niet konden betalen). Dat Johnny voor de toegift zou langskomen, viel te verwachten. En dat de keuze dan zou vallen op 'I Don’t Wanna Go Home' en 'It’s Been A Long Time' (in Europa nog niet gespeeld, in de VS wel, en toen met Bruce als gast), dat eveneens.
Maar wat was het mooi en ontroerend om ze samen in omhelzing en samenzang op dat podium te zien staan met de twee meest toepasselijke teksten daarvoor, en wat leverde het een euforische finale op.
Wat een avond. Vol liefde voor de muziekgeschiedenis, vol speelplezier, vol engagement, vol prachtige zinnen en verhalen van nummers, vol vriendschap. Ik ken eigenlijk maar één andere man bij wie dat tijdens een concert allemaal zo mooi samenvalt.



Setlist: Soulfire / Coming Back / Among the Believers / The Blues Is My Business / Love on the Wrong Side of Town / Until the Good Is Gone / St. Valentine's Day / Standing in the Line of Fire / Angel Eyes / I've Been Waiting / I Saw the Light / Salvation / The City Weeps Tonight / Down and Out in NYC / Princess of Little Italy / This Is the Time of Your Life / Solidarity / Leonard Peltier / I Am a Patriot / Ride the Night Away / Bitter Fruit / Forever // I Don't Want to Go Home (met Southside Johnny en Jeff Kazee) / It's Been a Long Time (met Southside Johnny en Jeff Kazee)

EenVandaag interviewde Little Steven voorafgaand aan de show. Het gesprek wordt (waarschijnlijk) maandagavond tussen 18.15u en 18.45u op NPO 1 uitgezonden.



Southside Johnny op dreef in Paradiso

25-06-2017, laatste update: 26-06-2017

Southside Johnny and the Asbury Jukes speelden zaterdagavond de pannen van het dak in de Amsterdamse Paradiso. Johnny was in een goede bui, hij verscheurde de setlist en speelde wat er in hem op kwam, zoals een spontane uitvoering van 'Kitty's Back'.


Foto's: Jos Westenberg

De zaal was bijna uitverkocht en goed gevuld met fans die dit weekend het concert van Southside Johnny in Amsterdams combineerde met dat van Little Steven. Southside was hier uiteraard van op de hoogte, hij speelde veel nummers van Little Steven, bijvoorbeeld 'Save Me', het tweede nummer van de show, dat op Little Stevens eerste soloplaat Men Without Women staat. Southside raadde iedereen aan om zondag naar Steve te gaan kijken, een kans die je volgens hem misschien maar één keer krijgt, en hij zei dat hij zelf met toetsenist Jeff Kazee ook bij het concert van zijn Little Steven and the Disciples of Soul in Carré zou zijn.



Er was veel plezier op het podium tussen de Asbury Jukes. Bassist John Conte was zeer geanimeerd en zoals altijd brachten ook de blazers veel leven in de brouwerij. Gitarist Glenn Alexander die bij optredens soms wat dromerig afwezig is, ging helemaal op in de performance en speelde soms geknield zijn solo's. Southside improviseerde erop los. Zo zong hij een mooi stukje van Don and Juan's 'What's Your Name' in 'Walk Away Renée' en 'Money (That's What I Want') in de gruizige versie van 'Woke Up This Morning'.



Maar hoogtepunt was ongetwijfeld de spontane versie van 'Kitty's Back'. Geen gemakkelijke opgave, want het is een van Springsteens complexe nummers. Onlangs hadden Southside en de Jukes dit nummer al eens in de VS gespeeld, dus het was de muzikanten niet helemaal onbekend. Hard werkenet werd het toch, Johnny had de tekst niet helemaal in zijn hoofd maar kwam een heel eind.



Southside liet meerdere malen blijken dat hij het naar zijn zin had in de Paradiso. "One of our favorite places te play. Not because of you, but because of the building", lachte hij tegen het publiek. Hij zei ook dat hij zich niet aan de opgelegde curfew zou gaan houden. En het publiek hield hem eraan, want ze bleven hem na de eerste serie toegiften, een reeks soulnummers van Sam Cooke en Louis Armstrong met 'Having a Party' en Springsteens 'Sherry Darling', vijf minuten lang terugroepen. Terwijl de muziek van Little Steven al in de zaal werd gedraaid, verscheen Johnny uiteindelijk toch nog een keer terug op het podium en bracht nog een toegift: 'Working Too Hard' met een stukje 'Let It Bleed' van de Rolling Stones. "Never a bad show at the Paradiso!", concludeerde Southside. 1500 aanwezigen stemden hiermee in, en voor de thuisblijvers is het een aanrader voor de volgende keer.

Setlist: Take It Inside / Save Me / This Time Baby’s Gone for Good / Love on the Wrong Side of Town / Broke Down Piece of Man / This Time It’s for Real / Walk Away Renee – What’s Your Name / Passion Street – Kitty’s Back / Talk to Me / Hearts of Stone / Woke Up this Morning – Money (That’s What I Want) / Until the Good Is Gone / All I Can Do – Every Day Will Be Like a Holiday / Trapped Again / The Fever / Don’t Waste My Time / I’m Looking For a Good Time / I Don’t Want to Go Home / Better Way Home // Only Sixteen – What a Wonderful World – A Change is Gonna Come / Having a Party – Sherry Darling // Working too Hard – Let it Bleed



Little Steven presenteert radioshow in Antwerpen

19-06-2017

Little Steven gaat vrijdagavond 23 juni tussen 8 en 10 uur in het Hard Rock Café in Antwerpen een DJ-set doen zoals hij dat ook voor zijn Underground Garage-radioshows doet. Het evenement is gratis toegankelijk.

Little Steven neemt de radioshow een dag voor zijn optreden in de Antwerpse zaal De Roma op. Het concert is nog niet uitverkocht. Een dag later, op zondagavond, spelen Steve en zijn Disciples of Soul in het uitverkochte theater Carré in Amsterdam.



Bruce bij Little Stevens show in Red Bank

28-05-2017

Springsteen was gisteravond de special guest die bij Little Steven and the Disciples of Soul mee kwam spelen in het Count Basie Theatre in Red Bank, New Jersey. Bruce kwam aan het einde van de show het podium op en speelde mee met de laatste vier nummers.

Foto: Amanda Stevens.

Iets meer dan een week voordat de Europese tour van Little Steven and the Disciples of Soul van start gaat, traden zij op in het Count Basie Theatre in Red Bank. Steven en zijn vrouw Maureen zijn leden van het bestuur van het fameuze Count Basie Theatre en het concert dat Steve zaterdag gaf, was onderdeel van de shows die hij in het theater heeft gepland om geld in te zamelen voor onderhoud. Aan het einde van een set met nummers van zijn nieuwe album Soulfire en wat nummers van zijn eerdere platen, zei Little Steven: "Here's a friend who is out of work." Terwijl Steve naar de zijkant van het podium keek, zette de band 'It's Been a Long Time' in, het nummer dat Little Steven voor Southside Johnny's Better Days-album uit 1991 schreef. Bruce verscheen met Fender Stratocaster van achter de coulissen en het publiek begroette hem met gejuich en applaus.

Een maand geleden speelde Bruce mee met twee toegiften van Little Stevens band in Asbury Park, nu verdubbelde hij zijn bijdrage. 'Tenth Avenue Freeze-out' en de door Little Steven bewerkte versie van 'I Don't Want to Go Home' werden allebei als duet gespeeld. 'Can I Get a Witness', het Motown-nummer van de befaamde liedjesschrijvers Holland, Dozier en Holland, waarvan Marvin Gaye's uitvoering het best bekend is, was de afsluiter van de avond.

Op zaterdag 24 juni treden Little Steven en The Disciples of Soul op in de Roma in Antwerpen en een dag later in Carré in Amsterdam. Voor beide shows zijn nog kaarten te koop.



Helsinki 2012 nieuwe archiefuitgave

23-05-2017

De langste show uit Springsteens carrière, die van 31 juli 2012 in het Olympiastadion in Helsinki, is de nieuwe archiefuitgave die op cd en als download beschikbaar is gekomen via Springsteens officiële site.

Aan het einde van het Europese gedeelte van de 2012 Wrecking Ball-tour verlengde Springsteen de speeltijd van de shows richting de 4-uurs grens. In Finland brak Bruce het eerst door die grens heen en gaf een show van 4 uur en 6 minuten. En dat is zonder de akoestische preshow van vijf nummers gerekend die Bruce aan de vroegkomers in het stadion gaf. Deze akoestische preshow zit helaas niet bij de archiefuitgave. Wel een setlist van 33 nummers, met daarbij een aantal tourpremières waaronder de opener 'Rockin' All Over the World', 'Back in Your Arms' (met een lang intro), 'Detroit-medley', het soulvolle duet met Little Steven op de ingetogen versie van 'I Don't Want to Go Home', 'Higher and Higher' en 'Twist and Shout' (bij de laatste twee nummers kwam Jon Landau meespelen op gitaar). 'Back in Your Arms' was een verzoeknummer dat Jake Clemons nog niet kon spelen. Bruce noemde het slechts een "minor challenge for the E Street Band" en hij stelde Jake gerust: "Just wing it."


Foto's: Jos Westenberg.

Verder bevatte de setlist nog een aantal andere hoogtepunten zoals de uitvoeringen van 'Loose Ends', 'Prove It All Night' met het '78-intro en 'Be True'. Daarnaast verschenen een aantal songs op de setlist die kenmerkend waren voor de Wrecking Ball-tour, waaronder het titelnummer, 'We Take Care of Our Own', Death to My Hometown', 'Jack of All Trades', 'Shackled and Drawn' (dat Bruce bij deze show voor het eerst met een James Brown-achtig intro inleidde) en 'We Are Alive'.

Met laatstgenoemd nummer, maar ook bij 'My City of Ruins' en 'Tenth Avenue Freeze-out', was de posthume aandacht voor Clarence Clemons (zijn overlijden was toen nog pas een jaar eerder) en Danny Federici voelbaar. Bruce liet in zijn intro van 'We Are Alive' al weten wat hij later in zijn autobiografie toegaf, namelijk dat het spelen van de concerten hem mentaal uit de put kan trekken: "I've got a bit of a strange feeling tonight, going back to the States. You go out on tour, if you're seeking, as we've always been, to answer questions. Money's good, but the questions that you’re really in pursuit of is answers to things that you don't have answers to. Things that life throws at you. We came out over here with so many unanswered questions. And the crowds that we've had, they really have a way of knitting you back whole again, which is a nice thing. This was a song, I wrote at the end of Wrecking Ball album. I always tell people every night, it’s a ghost story. I couldn't find the answers I was looking for. Things that happened in the States. There is also a piece of Clarence in here. Certainly. And of Danny. Because the past is always informing the present. The death are always speaking to and informing the living. They got plenty to say, even long after they're gone."







De download is al te bestellen en de cd's worden vanaf 5 juni verstuurd.









Jimmy LaFave overleden

22-05-2017, laatste update: 29-05-2017

Americana-artiest Jimmy LaFave is zondag 21 mei op 61-jarige leeftijd in Austin overleden. De Texaanse singer/songwriter die ook in Nederland grote populariteit kende, behoorde tot de muzikale kennissenkring van Springsteen.

Jimmy LaFave in Rotterdam, 2015. (Foto: Jos Westenberg)

LaFave overleed aan de gevolgen van spindle cell sarcoma, een zeldzame vorm van kanker van het bindweefsel. Ook Kristen Ann Carr, de dochter van Springsteen-biograaf en journalist Dave Marsh en Springsteens co-manager Barbara Carr, overleed in 1993 aan deze ziekte. Marsh ontmoette LaFave in 1996 bij een Woody Guthrie tributeconcert in Cleveland waar ook Springsteen aan meedeed. LaFave was, net als Springsteen, sterk geïnspireerd door Woody Guthrie en hij raakte bevriend met de nazaten van de muzikale activist. Jimmy organiseerde in 2003 de Ribbon of Highway, Endless Skyway-tour in Amerika, waaraan verschillende muzikanten onder wie Sarah Lee Guthrie (de kleindochter van Woody) meededen en de muziek en teksten van Guthrie voordroegen. Een project dat LaFave niet kon afmaken, was een Guthrieproject waar hij al jarenlang aan werkte. Hij schreef voor een aantal teksten van Woody muziek. Dit had moeten leiden tot een album met nieuwe Guthrienummers.

In 2005, toen Springsteen in Dallas optrad tijdens de Devils & Dust-tour, nodigde hij LaFave uit als gast bij de show en vroeg hij Jimmy, die hij "a friend of mine" noemde, uit om aan het einde van de show mee te spelen met 'Oklahoma Hills' van Woody Guthrie. In een interview in 2015 met Lust For Life zei LaFave over dit optreden met Bruce: "Ik werd uitgenodigd om een show in Dallas, Texas bij te wonen en die dag heb ik ongeveer een uur lang met hem backstage rondgehangen. Hij vroeg me of ik een nummer met hem wilde spelen. We hadden het daarvoor even over Woody Guthrie gehad en we besloten een van zijn liedjes te doen. Ik zeg altijd dat je je grote helden niet moet ontmoeten, want ze kunnen je teleurstellen, maar Bruce is een heel oprechte en aardige vent. En natuurlijk doet het goed om te horen dat hij een fan is van mijn muziek. Ik heb ook eens Zucchero mogen ontmoeten in Italië en bij hem was het precies hetzelfde: het is alsof je een oude vriend na lange tijd weer ziet. Het duet met Bruce staat zeker in mijn top vijf van carrièrehoogtepunten, samen met het feit dat de gitaar die mijn moeder ooit voor me kocht nu in het Woody Guthrie-museum staat."

LaFave speelde af en toe een Springsteen-nummer tijdens zijn live-shows, maar zette ook 'Land of Hope and Dreams' op Depending on the Distance, zijn vijftiende album dat in 2012 verscheen. In 1999 plaatste hij een live-uitvoering van Springsteens 'Valentine's Day' op de dubbel-cd Trail (Dave Marsh schreef de liner notes van dit album) en in 2014 selecteerde Jimmy een live-versie van 'Secret Garden' voor op Trail Three. Springsteen deed op zijn beurt mee aan een project van Jimmy LaFave. Bruce en Patti namen het nummer 'Linda Paloma' op van Jackson Browne voor het tribute-album Looking Into You: A Tribute to Jackson Browne, dat LaFave produceerde en in 2014 op zijn platenlabel Music Road Records uitbracht.



Toen LaFave in 2016 ontdekte dat hij spindle cell sarcoma had, bracht Dave Marsh hem in contact met artsen in New York waar via het Kristen Ann Carr Fund veel onderzoek naar deze zeldzame ziekte wordt gedaan. Niet veel later bleek dat LaFave ongeneeslijk ziek was en besloot hij van verdere behandeling af te zien. LaFave probeerde tot zijn laatste dagen te blijven optreden en nummers op te nemen. Afgelopen donderdag was hij aanwezig bij het tribute-concert in Austin, dat als eerbetoon aan hem door vele bevriende muzikanten werd georganiseerd. Dave Marsh was ook aanwezig en hield een emotionele toespraak die hem tot tranen roerde. LaFave verraste iedereen door ondanks zijn fragiele toestand aan het einde van de show het podium op te komen en, zittend in een rolstoel en met een slang voor zuurstofondersteuning, een hartverscheurende versie van 'Goodnight Irene' te zingen. Dit was LaFaves laatste publiekelijke optreden, drie dagen later overleed hij in Austin.



Crowdfunding voor film Clarence Clemons

30-04-2017

De makers van Clarence Clemons: Who Do I Think I Am? zoeken crowdfunding om de documentaire af te kunnen maken. De documentairemakers werkten tot aan het overlijden van Clarence in 2011 samen met hem aan deze film. Het gaat over de reis die Clemons in 2005 maakte naar China, op zoek naar zijn spirituele roots.

Een vroege versie van Clarence Clemons: Who Do I Think I Am? werd op het Garden State Film Festival in Asbury Park op 2 april 2011 al eens getoond, in aanwezigheid van Clemons en Springsteen. Twee maanden later overleed Clarence en kwam de productie van de documentaire stil te liggen. Toch hebben de makers de draad weer opgepakt en gaat de documentaire op dvd verschijnen.

CLARENCE CLEMONS: WHO DO I THINK I AM Promo Video from Amy Slotnick on Vimeo.

Om de productie af te kunnen ronden is geld nodig en daarom hebben de makers een crowdfundingcampagne opgezet. Fans en andere mensen die een financiële bijdrage leveren, krijgen voordat de documentaire algemeen beschikbaar wordt al een download en verschillende extra's, zoals posters, kaartjes voor de première in Asbury Park (waarschijnlijk in september of oktober van dit jaar) en een bedankje in de aftiteling van de film.

Kijk voor alle extra's op de site van de documentaire. Er is ook een Facebook-pagina.
Foto uit de documentaire van Clarence op de Grote Muur in China.



Nieuw fotoboek van Frank Stefanko

30-04-2017

In november verschijnt Bruce Springsteen: Further Up the Road, een zeer prijzig, nieuw fotoboek van fotograaf Frank Stefanko die Springsteen op verschillende momenten de afgelopen veertig jaar voor de camera heeft gehad. Het 400 pagina's tellende boek wordt in een gelimiteerde oplage uitgebracht. Bruce heeft zelf het voorwoord geschreven.

In 2003 verscheen al een ander fotoboek van Stefanko: Days of Hope and Dreams: An Intimate Portrait of Bruce Springsteen. De foto's op de hoezen van Darkness on the Edge of Town en The River zijn ook van Stefanko. Ook de foto die op de voorkant van Springsteens autobiografie Born to Run prijkt, is door hem gemaakt. Het boek Further Up the Road laat nog veel meer foto's uit Springsteens carrière zien, tot aan portretten die Stefanko deze maand nog bij Springsteen thuis in Colts Neck maakte.

Van het boek worden maar 1978 exemplaren gedrukt (althans, dat wordt nu door de uitgeverij Wall of Sound Editions gemeld). Uiteraard verwijst dat aantal naar de Darkness-periode, waarin de samenwerking van Stefanko met Bruce startte. Van die 1978 exemplaren krijgen de eerste 350 een door Stefanko gesigneerde Deluxe-versie. Kopers moeten diep in de buidel tasten voor beide uitgaves: de reguliere versie gaat $ 380 kosten en de Deluxe-versie maar liefst $ 630. Voor die prijs wordt ook een originele foto toegevoegd.

Geïnteresseerden kunnen vanaf 8 mei inschrijven voor een exemplaar (via Facebook wordt bekendgemaakt hoe te bestellen).



Springsteen geïnterviewd door Tom Hanks

29-04-2017, laatste update: 30-04-2017

Springsteen is gisteravond door Tom Hanks geïnterviewd op het Tribeca Filmfestival in het Beacon Theatre in New York. Er kwam niet echt iets nieuws uit naar voren. Bruce vertelde vooral over dingen die hij ook beschrijft in zijn biografie. Toch had hij ook een paar mooie verhalen, waarvan fan Stan Goldstein verslag deed op Facebook.

Vanwege het overlijden van regisseur Jonathan Demme ging het gesprek eerst over de film Philadelphia, waarin Hanks de hoofdrol vertolkte en waarvoor Springsteen de soundtrack schreef. Bruce noemde Demme een "inspirerende man". "Hij vroeg me een rocksong te schrijven voor het begin van de film. Een dag lang probeerde ik met iets te komen, maar er kwam niks. Ik had wel wat teksten. Uiteindelijk kwam ik op die kleine beat en gewoon het nummer. Ik dacht dat het niet was wat hij bedoelde, maar heb het hem toch gestuurd. Hij vond het geweldig. Het had ongeveer twee dagen gekost om te schrijven."

Op een gegeven moment liet Tom Hanks, die duidelijk een fan (en ook een vriend) van Springsteen is, een oude foto uit de biografie zien. Van een jonge Bruce die op een stoel van een strandwacht staat te spelen tijdens een optreden van The Castiles. "Moet ik dit beschrijven?", vroeg Bruce. "Dit is hoe we een show openden. Ik had een paar sandalen die ik al een tijd niet meer had gedragen. En ik dacht: ik ben de coolste gast ooit. Als je goed kijkt, zie je dat we in een surfclub speelden, je ziet surfborden op de achtergrond."

Hanks vroeg waar de naam van The Castiles vandaan kwam. Van het shampoomerk Castiles, aldus Bruce. "De eerste avond speelden we in een zwemclub en verdiende ik 5 dollar. Ik weet nog dat ik thuis kwam en dacht: Jezus Christus, ik heb 5 dollar verdiend! Dat waren de fijnste dollars die ik ooit heb verdiend, behalve dan de rest." Bruce beschreef het "vreemde gevoel" dat een gitaar in zijn handen hem opleverde, een gevoel van kracht. "Opeens ben je het mooiste meisje van de school. Dat is heel raar, je komt van de laagste laag van de totempaal en wat een paar nummers dan voor verschil kunnen maken." De motivatie om niet voor gek te staan bij een optreden voor schoolgenoten was ook een grote motivatie om er iets van te maken.

Over de aanloop naar zijn eerste plaat vertelde Bruce: "In Asbury Park en midden-New Jersey waren we groot. Er waren veel mensen die tegen me zeiden dat ik geweldig was. Ik koos ervoor om ze te geloven. Tegen de tijd dat ik mijn eerste plaat ging maken, had ik veel ervaring. Ik had de Staten doorkruist en was in het zuiden geweest. Ik had veel tourervaring. Ik luisterde naar de radio en zei: 'We zijn even goed als die gasten.' Toen ik mijn eerste plaat maakte ben je een combinatie van overspoeld zijn met vertrouwen en een nepperd die zomaar kan falen."

Springsteen noemde Jon Landau "een van zijn belangrijkste mentoren". "Hij was filmrecensent en liet me films zien. The Grapes of Wrath had grote impact op me. Zoiets wilde ik ook in mijn muziek: 'The Promised Land', 'Racing in the Street'. Je vertelt een verhaal om je leven te redden. Dat is de motivatie erachter. De schrijver vertelt een verhaal om zijn leven te redden. Om het leven voluit te kunnen leven."

Steve was degene die Bruce overhaalde om het nummer 'No Surrender' te behouden. "Ik dacht dat het te gladjes was, en dat denk ik nog steeds. Maar Stevie zei: 'Nee, het gaat over de band, de broederschap en de fans', ik gaf hem het voordeel van de twijfel. Ik was er altijd wat bang voor. Over dat hele album had ik gemengde gevoelens." Toch vindt hij 'Born in the U.S.A.' een van de beste nummers die hij ooit geschreven heeft, vertelde hij. Hanks haalde het feit aan dat het nummer vaak verkeerd geïnterpreteerd is. "Mensen horen muziek, de beat, het refrein, en als ze de tijd hebben of ertoe genegen zijn wat van het couplet. Dat is hoe de politieke rock 'n' roll-bal rolt."

Springsteen besloot met: "Muzikaal gezien maken we onze eigen kleine wereldjes. We verkopen ze aan je. Je kan er een tijdje in wonen. Ze kunnen belangrijk zijn, ze kunnen je door de dag helpen, door de nacht. Ze kunnen de manier waarop je denkt veranderen, hoe je eruit ziet, hoe je je kleedt, de manier waarop je je eigen leven benadert. Of ze kunnen je gewoon drie minuten lang laten opgaan in gelukzaligheid, maar ze kunnen je geen leven geven. Aan het eind van de dag zitten we hier allemaal vast op deze aardbol en proberen we iets van ons leven te maken. Het heeft lang geduurd voordat ik die les had geleerd. Bedankt, Patti. Het was een enorme strijd voor me.  Ik kwam erachter dat ik mezelf graag aan de wereld toonde, maar we vinden het niet leuk als de wereld zich aan ons toont. Ik ga mijn eigen nieuwe wereld creëren, laat de stukjes vallen waar ze zouden kunnen vallen."
Tom Hanks zei tot slot dat hij het over nog meer albums had willen hebben, maar dat hij daar niet meer aan toekwam: "Je blijft tegen ons praten via die albums. Ik denk dat wat je vooral voor ons hebt gedaan, is dat je ons deel hebt gemaakt van iets heel goeds in onszelf."

Meer quotes uit het interview lees je op:
Rolling Stone
Asbury Park Press
Huffington Post






> Meer Nieuws

> Maybe True

OVER BE TRUE
E-MAILNIEUWSBRIEF