Van Hammersmith naar Hannover

Concertverslag 28 mei 2013 Hannover 03-06-2013

Op 28 mei 2013 gaven Bruce en de E Streeters hun eerste show ooit in Hannover. Mark Lieffers schreef een verslag voor Be True.


Foto: Jeff Molenaar.

In 1975 traden Bruce Springsteen en de E Street Band voor het eerst op in Europa, in het Hammersmith Odeon in Londen. De show werd legendarisch. Eén van de hoogtepunten daar was de ruim twaalf minuten durende uitvoering van 'The E Street Shuffle'. Verlegen lachend zegt Bruce aan het begin: "This is the first time, I’ve never been here before." Achtendertig jaar en vele albums en toursteden later, zou de ultieme rocker dat ook in de lucht van opgewarmde curryworsten in Hannover kunnen zeggen. In plaats daarvan volgt Bruce zijn vrienden het podium op van het voetbalstadion in het stadspark en roept: "Hannover, this is Land of Hope and Dreams!", waarmee hij direct de nieuwelingen uitnodigt in zijn wereld. Iedereen mag mee op zijn trein: saints en sinners, en losers en winners en geloof wordt beloond! De boodschap is duidelijk: Hannover is nu ook E Street Band/gebied! De stad mag in één keer veertig jaar E Street/geschiedenis live horen, zien en voelen. In rap tempo volgen de bekende klassiekers elkaar op, maar ook minder gebruikelijke nummers, zoals 'Murder Incorporated' en het haast alweer vergeten 'Radio Nowhere'. De staal-met-betonconstructie van de AWD Arena bromt, zoemt en galmt mee.


Foto: Jeff Molenaar.

Foto: Sietze van der Meer.

Het eerste verzoeknummer dat Bruce uitkiest is veelzeggend: 'My Love Will Not Let You Down'. Maar in het eerste uur reageren de stugge Noord-Duitsers nog niet heel enthousiast. Het eerste couplet zingen van 'Hungry Heart', een traditie die elke trouwe Springsteen-concertbezoeker kent, doen alleen de fans bij het podium en eenzame enkelingen, zoals mijn vriendin en ik. Als roependen op de tribune, direct vooraan naast het veld, oogsten wij daarbij vooral verwonderde Duitse blikken. Er is dus nog wat werk te doen, maar dat is wel besteed aan the hardest working man in showbusiness. Hij toont waarom velen hem al decennialang overal volgen: humor, een meezingend kind op 'Waitin' on a Sunny Day', een mooi verhaal bij 'Spirit in the Night', inclusief volledig leeggedronken glazen bier uit het publiek ("I think I’m feeling those two beers", giechelt Bruce), en bordjes met verzoeknummers verzamelen. Bijzonder hierbij is 'Drift Away', de soul- en radioklassieker van Dobie Gray uit 1973, dat Springsteen speelt op verzoek van een fan die er volgens het bord zijn rechtertestikel voor wil geven. Die mag hij houden van Bruce. De uitvoering, ongeoefend, is indrukwekkend mooi. Ook 'The E Street Shuffle' komt voorbij, nu veel meer uptempo gespeeld en daarom in ongeveer de helft van de tijd die er in Hammersmith Odeon aan werd besteed. Ik zelf had toch liever de 1975-versie gehoord.

Spontaan gejuich ontvangt de mondharmonica die 'The River' inzet. Nu komt het publiek los. Bruce heeft het duidelijk ook naar zijn zin en gaat stevig door, zoals met de rock-und-roll versie van het ex-akoestische 'Johnny 99'. Hij speelt op Roys piano met zijn hoofd en met zijn neus, gebruikt de microfoonstandaard en zijn billen om zijn gitaar langs de microfoonstandaard te laten schuren, danst met een fan met een rood T-shirt met 'I'm on Fire' erop en laat een andere fan een stuk op de gitaar meespelen. De indrukwekkende boodschap van 'The Rising', mijn favoriet in deze fantastische show, krijgt ook in Hannover veel mensen stil. Vanaf 'Badlands' staat eindelijk echt iedereen meezingend en dansend op de stoeltjes. Bruce, Steve en Nils brengen het gitaargeweld: drie blood brothers stoer naast elkaar, vastberaden samen spelend en genietend. En Hannover geniet van de karakteristieke pose van de man uit Asbury Park, New Jersey in zijn zwarte overhemd, broek, boots en vest: met zijn rug naar het publiek of juist breed naar hen grijnzend, de Fender-gitaar bij de hals vast, hoog in de lucht geheven!


Foto's: Timmo Polak.

Een ingetogen 'Roll of the Dice' van Bruce met alleen een akoestische gitaar, is de eerste toegift. Bruce zegt dat hij dit nummer (van Human Touch) nog nooit alleen gespeeld heeft. Zijn twijfels of het wel goed zal gaan, werkt hij zelf weg: schitterend, echt, intens, zuiver, top! Tot verbazing van eerder nog terughoudende maar nu feestende Hannoveranen om me heen, passeren we moeiteloos de drie-uurgrens. Boss time is eindelijk ook hier doorgedrongen!


Foto's: Jeff Molenaar.

E Streeters Clarence en Danny, die Hannover helaas niet gehaald hebben, komen natuurlijk in beeld voorbij tijdens 'Tenth Avenue Freeze-out'. Bruce vermaakt en verovert Hannover. Het mooiste bewijs is een camerashot vanachter het podium, met zijn uitzicht: een heel stadion vol wuivende armen in de lucht!


Foto: Jeff Molenaar.

Bij het afscheid tijdens 'American Land', waarbij the Germans and the Jews gezamenlijk in één adem genoemd worden, kijk ik om me heen. Schuin voor me swingt een man met knalgele oorpluggen en een Pruisische soldatensnor, de punten met gel kaarsrecht omhoog gezet. He’s doing the E Street Shuffle.


Foto: Timmo Polak





OVER BE TRUE
E-MAILNIEUWSBRIEF