30 mei 2009 - 1 augustus 2009
2 augustus Santiago, Spanje - Auditorium Monte de Gozo
1 augustus Valladolid, Spanje - Estadio Jose Zorrilla
30 juli Benidorm, Spanje - Estadio Municipal de Foietes
28 juli Sevilla, Spanje - La Cartuja Olympisch Stadion
26 juli Bilbao, Spanje - San Mames Stadion
23 juli Udine, Italië - Stadio Friuli
21 juli Turijn, Italië - Stadio Olimpico
19 juli Rome, Italië - Stadio Olimpico
16 juli Carhaix, Frankrijk - Festival des Vieilles Charrues
14 juli Glasgow, Schotland - Hampden Park
12 juli Dublin, Ierland - RDS
11 juli Dublin, Ierland - RDS
8 juli Herning, Denemarken - MCH Outdoor Arena
5 juli Wenen, Oostenrijk - Ernst Happel Stadion
3 juli Frankfurt, Duitsland - Commerzbank Arena
2 juli München, Duitsland - Olympia Stadion
30 juni Bern, Zwitserland - Stade de Suisse
28 juni Londen, Engeland - Hyde Park, Hard Rock Calling-festival
27 juni Glastonbury, Engeland - Festival of Contemporary Performing Arts
13 juni Manchester, TN - Bonnaroo
10 juni Bergen, Noorwegen - Bergenhus Festnung-Koengen
9 juni Bergen, Noorwegen - Bergenhus Festnung-Koengen
7 juni Stockholm, Zweden - Stockholm Stadion
5 juni Stockholm, Zweden - Stockholm Stadion
4 juni Stockholm, Zweden - Stockholm Stadion
2 juni Tampere, Finland - Ratina Stadion
30 mei Landgraaf, Nederland - Megaland Pinkpop
Europees einde in Santiago
2 augustus Santiago, Spanje - Auditorium Monte de Gozo
Springsteen en de E Street Band hebben op 2 augustus de Europese tour afgesloten in de Spaanse pelgrimsplaats Santiago de Compostella. Het concert vond plaats in het Auditorio de Monte do Gozo, een amfitheater met oplopende stenen trappen op de "berg van vreugde", met uitsluitend staanplaatsen. Springsteen heeft hier al een keer eerder, in 1993, opgetreden. De crew werd zwaar op de proef gesteld doordat de apparatuur pas laat op de dag van het concert zelf arriveerde. De vrachtwagens die uit Valladolid waren gekomen, hadden grote moeite om de berg op te rijden. 's Middags was het podium nog niet volledig opgebouwd. Toch kwam het goed en kon het publiek om half negen het auditorium binnen gaan. Dat ging na de eerste honderd mensen niet vlekkeloos. Kranten rapporteerden na afloop van de show dat er veel gedrang was, er waren lange rijen met mensen die door een paar krappe poorten het auditorium binnen moesten. Uiteindelijk waren er zelfs zo'n duizend mensen met kaartjes (totaal waren er 38.000 verkocht) die helemaal niet meer naar binnen konden, omdat het auditorium overvol was.
De show startte met Nils die tien over tien alleen het podium opkwam en op accordeon het plaatselijk bekende 'Rianxeira' speelde. Ankie Baecke was bij de show en zei: "Heel het publiek zong mee, mensen zeiden dat dit lied heel bekend is in Santiago." Bruce verscheen als laatste op het podium en nadat hij Clarence omhelsd had, begon hij het concert met 'Badlands'. Al bij het tweede nummer, 'Out in the Street', wijzigde Bruce de handgeschreven setlist (oorspronkelijk stond hier 'My Lucky Day' gepland). Bruce liet Clarence aan het einde meer tekstregels meezingen dan anders. Jos Westenberg en Muriël Kleisterlee waren ook in Santiago. Jos: "Clarence was verrassend mobiel, hij stond veel tijdens de show en liep af en toe ook meer naar Nils of naar Bruce toe. Zijn saxofoonsolo's waren af en toe wel wat fragiel." Bruce had veel zin in publieksparticipatie en speelde na 'Out in the Street' ook 'Hungry Heart'. Muriël: "Tijdens dit nummer haalde Bruce bij de linkercatwalk een handpop uit het publiek. Eerst liet hij de pop in de microfoon "zingen", vervolgens belaagde hij Steve ermee en daarna ging hij achter Max staan om hem met het knuffelbeest tijdens het spelen lastig te vallen." Bij 'Outlaw Pete' kreeg Bruce een roos uit het publiek die hij op de cowboyhoed legde toen deze op het podium lag. 'Spirit in the Night' kwam achter 'Outlaw Pete'.
Bruce belaagt Steve en Max met een handpop tijdens 'Hungry Heart'. (Foto's: Jos Westenberg)
'Adam Raised a Cain' kreeg een venijnige uitvoering met veel gitaargeweld van Bruce zelf. Jos: "Dit was het kantelpunt in de show, het moment dat Bruce er zelf goed in leek te komen." Muriël: "Tijdens de solo van Little Steven in 'Johnny 99' haalde Bruce een bordje uit het publiek met 'Come on Steve' erop dat hij aan Steve liet zien en daarna bij de microfoonstandaard neerzette." Het gitaargeweld bleef aanhouden bij 'Murder Incorporated', waarin Bruce de solo's over Steve, Nils en hemzelf verdeelde.
Foto: Jos Westenberg
Bruce haalde weer veel karton op tijdens het intro van 'Raise Your Hand'. Zo kreeg hij ook een bordje met de foto van hemzelf en Roy in de zee in San Sebastian die afgelopen week was gemaakt, met daarbij het verzoek voor 'Lost in the Flood'. Bruce liet het eerst aan Steve zien die in lachen uitbarstte. Daarna legde hij het bij Roy op de piano. Een mooi sign was er voor 'Burning Love' van Dennis Linde, vooral bekend geworden door de uitvoering van Elvis. Bruce zei dat de band het nummer niet kende. En hij vroeg een Spaanse fan in het publiek te vertalen dat ze dit nummer niet kunnen spelen. Maar de Spaanse zei: "You can play this song." Ze had natuurlijk gelijk, na wat overleg over de structuur kwam er een puntgave uitvoering van 'Burning Love'. Bruce was naar afloop ook zeer content over deze prestatie.
Volgend verzoeknummer was 'Born to Be Wild' van Steppenwolf. Deze tour nog niet eerder gespeeld, maar een eitje voor de E Street Band. Met deze overbekende barbandklassieker sloten Bruce en de band vorig jaar de Magic-tour in Milwaukee af. 'This Life' was een verzoek van een fan die Bruce bij veel shows heeft gevolgd. Voor haar wilde hij het nummer van Working on a Dream wel spelen, maar hij waarschuwde dat ze het al een tijdje niet meer hadden gedaan. 'This Life' was deze tour naast een uitvoering bij de eerste repetitieshow, nog pas een keer gespeeld, op 8 mei in University Park in Pennsylvania. Het kostte veel overleg tussen Bruce, Steve en Roy voordat ze de structuur van het nummer duidelijk voor ogen hadden. Jos: "De voorste rijen in het publiek begonnen intussen 'Lost in the Flood' te scanderen, dat was wel een beetje genant." Uiteindelijk werd 'This Life' gespeeld, inclusief de harmonieuze samenzang. Maar de uitvoering verliep verre van vlekkeloos, het is duidelijk dat Bruce en de band niet alle nummers van Working on a Dreamonder de knie hebben.
Foto's: Jos Westenberg
 |
|
Bruce speelt 'No Surrender' soloakoestisch.
(Foto: Jos Westenberg)
|
Bij 'Waitin' on a Sunny Day' vond Bruce een jong meisje dat de refreinen mocht meezingen. "Waitin' on a Sunny Day" wist ze nog wel te zingen maar de regels daartussen verzon ze maar wat. Bruce vond het allemaal prachtig. Voor het laatste crescendo van een zeer bevlogen uitvoering van 'Backstreets' hield het publiek de adem in, want even leek Bruce het bekende improvisatiestukje 'Sad Eyes' te gaan doen. Hij herhaalde een aantal keer "Me and you girl" terwijl de band de muziek rustig doorspeelde. Maar uiteindelijk kwam er geen nieuwe uitvoering van 'Sad Eyes' dat Bruce midden jaren zeventig en in de jaren tachtig vaak speelde.
Wel speciaal was de eerste toegift. Bruce stuurde de bandleden van het podium (Clarence en Max bleven wel in het donker op hun plaats zitten) en richtte zich tot de Spanjaarden. Hij bedankte ze en zei dat hij nog eens terug zou komen. Daarna deed hij op akoestische gitaar 'No Surrender', de uitvoering die het meest deed denken aan de versie die hij tijdens de Born in the USA-tour speelde. Na 'American Land' kwam 'Glory Days' en Bruce rockte vervolgens verder met 'Rocking All Over the World'. Hij haalde eerst een bord met de titel van dit nummer uit het publiek en onder het spelen haalde Steve nog een getekende karikatuur van Bruce, spelend op een doedelzak, op om naast Springsteens gezicht omhoog te houden. Muriël: "Bruce poseerde uitgebreid naast de karikatuur, wees erop en trok nog een gekke bek, zodat iedereen het bord goed zou opmerken." Aan het einde van 'Dancing in the Dark' liet Bruce een klein meisje het podium opkruipen om eventjes mee te dansen. 'Twist and Shout' werd gespeeld, inclusief de doktersketch die Bruce ook bij de Spaanse shows ervoor uithaalde. Hij deed alsof hij niet verder kon, riep "No mas, no mas", en haalde daarna een bordje met "Happy 60th birthday" uit het publiek om iedereen te laten zien hoe oud hij volgende maand wordt. Daarna stortte hij ter aarde en kwam een van zijn assistenten verkleed als dokter, compleet met zuurstoffles en mondkapje, Bruce weer tot leven brengen. In 'Twist and Shout' liet Bruce ook de mannen en de vrouwen apart zingen.
Bruce aan het zuurstof bij 'Twist and Shout'. (Foto: Jos Westenberg)
Na 'Twist and Shout' namen Springsteen en de E Streeters afscheid van het publiek, maar dit was toch nog niet het einde. Bruce wilde er nog eentje doen. Jos: "Als laatste verzoeknummer koos Bruce 'Born in the USA'. Aan het begin leek het alsof de PA al was uitgezet en de geluidsmensen de versterking weer moesten opstarten. 'Born in the USA' is een beetje vreemde keuze als laatste toegift, maar er waren erg veel spandoeken en bordjes in het publiek waarmee fans om dit nummer vroegen." Om tien over een 's nachts rolden de laatste tonen van 'Born in the USA' van Monte do Gozo richting de stad Santiago. Daarmee was het wel voorbij. Bruce nam afscheid van het publiek en nadat de E Street Band het podium was afgegaan, zwaaide hij nog eens. 'Once Upon the West' werd gespeeld terwijl het publiek het auditorium verliet. Jos: "Anders dan bij voorgaande Europese tourafsluiters maakte Bruce geen speciale vermelding dat dit het slot van de Europese tour was." De tour gaat over twee weken verder in Amerika.
Setlist 2-8:
Rianxeira (Nils Lofgren accordeon-intro) / Badlands / Out in the Street / Hungry Heart / Outlaw Pete / Spirit in the Night / Working on a Dream / Adam raised a Cain / Murder Incorporated / Johnny 99 / Darkness on the Edge of Town / Raise Your Hand / Burning Love / Born to Be Wild / My Love Will Not Let You Down / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / This Life / Backstreets / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // No Surrender (soloakoestisch) / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land / Rocking All Over the World / Dancing in the Dark / Twist and Shout / Born in the USA
vetgedrukt = tourpremière
Foto: Jos Westenberg
Concert in Valladolid
1 augustus Valladolid, Spanje - Estadio Jose Zorrilla
Springsteen en de E Street Band hebben op 1 augustus in het Estadio Jose Zorrilla in Valladolid opgetreden. De ochtend voor de show was er een grote wolkbreuk die het plein voor het stadion blank zette. Het had zeven maanden niet geregend in Valladolid en de regen zorgde voor veel wateroverlast en modder. 's Avonds was het weer helemaal opgeklaard. Roy Bittan opende deze keer de show door op accordeon 'Pasodoble' te spelen, terwijl de andere bandleden en Bruce het podium betraden. Voor de voorlaatste show van de Europese tour koos Bruce uit de verzoeknummers 'Great Balls of Fire' van Otis Blackwell en Jack Hammer, bekend geworden door de hit van Jerry Lee Lewis. Alain Van Rentergem was bij het concert aanwezig en zegt dat Bruce de mist in ging bij de tekst van het eerste couplet van dit tourdebuut. Alain vond het een beetje een standaardconcert. De uitvoering van 'Seeds' sprong er wel bovenuit. Opvallend was dat zowel Steve als Nils nauwelijks solo's kregen.
Als tweede verzoeknummer koos Bruce een envelop. Hij zag pas wat het verzoek was nadat hij de envelop had geopend: 'Something in the Night'. 'Surprise Surprise' was ook een verzoeknummer, voor de verjaardag van een veertienjarig meisje. De toegiften openden met 'Seven Nights to Rock' en Bruce sloot het concert af, zoals de hij de meest recente shows doet, met 'Twist and Shout'.
Setlist 1-8:
Pasodoble (Roy Bittan accordeon-intro) / Badlands / No Surrender / Night / Hungry Heart / Outlaw Pete / Spirit in the Night / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Trapped / Raise Your Hand / Great Balls of Fire / Something in the Night / Surprise Suprprise / My Love Will Not Let You Down / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / Girls in Their Summer Clothes / American Skin (41 Shots) / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Seven Nights to Rock / American Land / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Concert in Benidorm
30 juli Benidorm, Spanje - Estadio Municipal de Foietes
Springsteen en de E Street Band hebben op 30 juli in de Spaanse badplaats Benidorm opgetreden. Het Estadio Municipal de Foietes is een van de kleinste stadions van deze tour. Jeff Molenaar was aanwezig en meldt: "Het stadion van amateurclub FC Wageningen is groter. Er waren staantribunes aan de zijkanten en aan de kanten waar de doelen zijn, waren geen tribunes. Wel apart om op zo'n locatie een concert te zien. Het is mijn enige concertbezoek waar ik vier uur voordat we naar binnen gingen, nog een duik in de zee kon nemen."
Nils opende de show met 'Los Pajaritos' (bekend als de 'Vogeltjesdans' in Nederland) op accordeon. De setlist kende een paar verrassende keuzes. 'Be True' werd opnieuw gespeeld en 'I Fought the Law' volgde, toepasselijk, achter 'Johnny 99'. Verzoeknummers waren 'Cadillac Ranch', 'Prove it All Night' en het debuut van 'Janey Don't You Lose Heart'. Ook 'Girls in Their Summer Clothes' en 'If I Should Fall Behind' werden voor het eerst deze tour gespeeld. In de toegiften kwam een mooie 'Jungleland' voorbij. Bij het einde van 'Twist & Shout' stortte Springsteen weer in elkaar op het podium. Een van zijn personal assistants verscheen vervolgens verkleed als dokter op het podium met een zuurstofkapje om Bruce weer bij te brengen.
Leon Verdonschot was er ook bij en mailt: "Wat een verschil. Na een nog niet voor de helft gevuld, veel te groot stadion in Sevilla, een piepklein, afgeladen amfitheater in Benidorm. Het was het op afstand beste optreden van deze tour dat ik heb gezien. Alles klopte: het publiek was euforisch enthousiast, maar ook muisstil tijdens de verstilde stukken in 'Jungleland' en tijdens de prachtige, breekbare versie van 'If I Should Fall Behind'. De uitbundige nummers stoomden, met Max ongekend op dreef tijdens 'My Love Will Not Let You Down' en 'Radio Nowhere'. Het geluid was ronduit perfect. 'Outlaw Pete' werd onthaald als een klassieker, bij de stoomboot-rampetampversie van 'Johnny 99' werd het theater bijna afgebroken door de Spanjaarden. Tijdens 'Girls in Their Summer Clothes' overviel me opnieuw de vraag waarom Bruce van de Working on a Dream-tour geen Working on a Dream-tour heeft gemaakt (in Sevilla speelde hij nog maar twee nummers van het album): het was een prachtige versie, die zich bovendien enorm goed leek te lenen voor meer geflirt in vijf minuten dan normaal tijdens zijn hele show. Het hilarisch hoogtepunt van het optreden lag in de lijn daarvan: tijdens 'Twist and Shout' klom een Spaanse Rubens-vrouw over het hek, het podium op, recht op Bruce af. Bruce riep lachend 'Eh...security! El security!' en speelde door, terwijl zij hem omhelsde en zoende. Vervolgens werd ze afgevoerd, maar zelfs de securityman kon zijn lachen niet inhouden. Het was tekenend voor de sfeer tijdens het concert." Volgens sommigen was dit laatste tafereel een grapje dat de security-mensen met Bruce uithaalden, de vrouw zou door hen geïnstrueerd zijn.
Setlist 30-7:
Los Pajaritos (Nils accordeon-intro) / Badlands / Working on the Highway / Hungry Heart / Outlaw Pete / Be True / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / I Fought the Law / Youngstown / Raise Your Hand-intro / Cadillac Ranch / Prove it All Night / Janey Don't You Lose Heart / My Love Will Not Let You Down / The Promised Land / Waitin' on a Sunny Day / Girls in Their Summer Clothes / If I Should Fall Behind / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Jungleland / Land of Hope and Dreams / American Land / Rosalita / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Ademnood in Sevilla
28 juli Sevilla, Spanje - La Cartuja Olympisch Stadion
Springsteen en de E Street Band hebben op 28 juli in het La Cartuja Olympisch stadion in Sevilla opgetreden. Het was erg warm in Zuid-Spanje, de show begon pas om tien voor half 11 's avonds. Nils opende het concert met het Spaanse liedje 'Sevilla Tiene un Color Especial' op accordeon. 'My Love Will Not Let You Down' werd dit keer aan het begin van het concert, direct na 'Badlands' gespeeld. Daarna wijzigde Bruce al de handgeschreven setlist, in plaats van het geplande 'She's the One' kwam meezinger 'Hungry Heart' aan de beurt. 'She's the One' verscheen op een vreemde plek toch nog op de setlist, achter de verzoeknummers. De verzoekjes hadden een paar mooie keuzes opgeleverd: het tourdebuut van 'Quarter to Three' (cover van Gary US Bonds die Springsteen in de jaren zeventig aan het slot van de show geregeld speelde en ook daarna nog wel eens een concert afsloot), 'The E Street Shuffle' en 'Loose Ends'. Na 'The Promised Land' werd 'I'm on Fire' gedaan en vervolgens koos Bruce voor 'American Skin' in plaats van het geplande 'Backstreets'. Bij de toegiften kwam Jay Weinberg zijn vader Max achter de drums vervangen. 'Twist and Shout' sloot het concert af.
Ankie Baecke en Johan van Es waren in Sevilla. Ankie: "Het was warm, dat zal me van deze stad het meeste bijblijven. Maar de show was erg goed! Bruce had geen last van de warmte. Hij was gedreven. Het stadion was nog niet voor de helft gevuld. Een beetje trieste aanblik was dat. Maar diegenen die er waren, waren enthousiast. Die Spanjaarden springen gewoon, ook als het m 11 uur ’s avonds nog 35 graden is. Toen de eersten om 6 uur ‘s avond naar binnen gingen, was het zelfs nog boven de 40 graden. Er was nog veel reclame in de stad voor het concert. Op veel plaatsen hingen posters en één van de trams was omgetoverd tot rijdend reclamebord."
Een tram in Sevilla met Working on a Dream-reclame (foto: Johan van Es)
Ankie: "De show was een goede mix van crowd pleasers - 'Out in the Street', 'Darlington County', 'Hungry Heart' - en rarities: 'Quarter to Three', 'Loose Ends', 'The E Street Shuffle'. Er waren ook wat opvallende veranderingen in de nummers. Er was geen gitaarintro meer bij 'Outlaw Pete'. Het huis is blijkbaar afgebouwd, want de speech in 'Working on a Dream' was ingekort tot enkele Spaanse zinnetjes over hoe de band de muziek brengt en het publiek in Sevilla het lawaai moest produceren. In 'Out in the Street' was Bruce te laat bij het stuk waar de andere bandleden 'Meet me out in the street' zingen. Steve was al gewoon begonnen en Nils was aan de beurt toen Bruce terug kwam rennen naar zijn vaste plek, 'Guys, I'm coming back!' roepend. Daarna begon hij weer gewoon met Steve. Soozie zong 'Meet me out in the street, Brucie' toen zij eindelijk aan de beurt was.
'Seeds', dat weer terug op de setlist stond, eindigde met Bruce die herhalend zong 'I don’t know where I’m gonna sleep tonight'. Bij 'Raise Your Hand' ging Bruce eerst de mensen rond de middelste catwalk verkoeling brengen met zijn sponzen en waterbak. Daarna ging hij pas bordjes ophalen. Behalve bordjes kreeg hij ook een banaan, die hij - na er verrast naar te hebben gekeken - à la Ernie maar in zijn oor stak."
Lege tribunes aan de achterkant van het stadion (foto: Johan van Es).
Ankie: "Bruce startte 'Quarter to Three' in de verkeerde toonsoort en corrigeerde dat door in de tekst van het eerste couplet, precies in de maat, een regel te vervangen door 'In the key of B'. Bruce eindigde het nummer met de uitroep 'I'm just a prisoner of rock 'n' roll'. Terwijl Bruce na 'The E Street Shuffle' naar een volgend bordje zocht, moedigde hij Max aan om een drumsolo te spelen - wat eigenlijk een verlenging was van het drummen aan het eind van 'The E Street Shuffle' - totdat hij iets had gevonden dat hij wilde spelen. Het was een waaier met 'Loose Ends' erop geschreven. Er waren ook bordjes en een waaier met 'Happy Birthday Patti'. (Patti is vandaag, 29 juli, jarig, red.) Bruce heeft echter helemaal niets gezegd over Patti of haar verjaardag.
"In 'Waitin' on a Sunny Day' was er een jongetje dat mocht meezingen. Hij riep eerst alleen 'Ola!' in de microfoon. Bruce probeerde hem nog aan te moedigen om te gaan zingen, maar het jongetje zei iets in het Spaans waaruit Bruce concludeerde dat hij de tekst niet kende. Hij pakte hem toen maar op en vroeg wat er in het zakje zat dat het jongetje beet had. Het kind reageerde daarop door een snoepje uit het zakje te halen en het bij Bruce in zijn mond te stoppen. Bruce vond het snoepje wel lekker, want nadat hij het jongetje weer had neergezet, vroeg en kreeg hij er nog eentje. Uiteindelijk namen ze met een buiging afscheid van elkaar.
"Tijdens 'I'm on Fire' ging Bruce halverwege het nummer pas op de stoel op de catwalk zitten. Jay drumde tijdens de toegiften. Hij slaat echt een stuk harder dan z’n vader. Tijdens 'Bobby Jean' kwam Max het veld op om naar de band en Jay te kijken. Hij werd direct door allerlei mensen aangeklampt. Ook toen security zei dat hij naar het podium wilde kijken, bleven er mensen rond hem hangen en gingen ze met hem op de foto. Na een paar minuten is hij maar weer weggegaan. Dat was wel een beetje gênant. Tijdens 'Twist and Shout' snapte het publiek het 'a little bit softer'-commando van Bruce niet helemaal en ging het juist harder zingen toen de muziek bijna helemaal weg was. Blijkbaar dachten ze dat dat het signaal was dat ze het over moesten nemen. Aan het einde ging Bruce uitgeput op het podium liggen. Toen kwam er iemand met een zuurstoffles en masker om hem zogenaamd bij te brengen. Echt een toneelstukje."
Max Weinberg op het veld tijdens 'Bobby Jean' (foto: Johan van Es).
Ankie: "De band krijgt weer veel meer ruimte. Alle E Street Bandleden, behalve Garry, hebben een solo gespeeld. Tijdens de andere shows miste ik dit. Bruce was trouwens erg goed bij stem en het geluid in het stadion, waar wij zaten althans, was prima. Het concert was net na 1 uur 's nachts afgelopen. Je zou dan geen openbaar vervoer meer verwachten, maar het was prima geregeld daar. Er stonden wel tien bussen te wachten. Instappen ging goed georganiseerd en je kon niet zwartrijden."
Hans Pijnacker en zijn zus Plony waren ook in Sevilla: "Om drie uur kwamen wij bij het stadion aan en spraken daar met jonge Spaanse fans. Zij verklaarden dat de rockmusic in Sevilla niet leeft. De flamengo is de cultuur van de stad. Dat zal de reden zijn dat het stadion niet geheel gevuld was. Veel fans kwamen uit het midden van Spanje. In de pit spraken wij met Madrilenen. De rij voor het naar binnengaan van het stadion werd al om half vijf gevormd. Je moet je voorstellen dat iedereen daar bij elkaar in de volle zon stond bij 43 graden. De plaatselijke plantsoenendienst zorgde voor nevel en waterstralen over de wachtenden. Om zes uur vertrokken kleine groepjes fans onder begeleiding naar de pit. Dat was zeer georganiseerd, maar ik vind het onvoorstelbaar dat ze vier uur van tevoren de deuren openen met een dergelijke hitte. Een paar uur later zou ook voldoende zijn geweest.
"We vonden het weer een feest om bij dit concert aanwezig te zijn. Je merkte wel dat de Spanjaarden minder dan de Italianen het Engels beheersen. Daardoor was het in de pit duidelijk minder luidruchtig dan wij het in Italië hebben ervaren. Voor ons was 'American Skin' en 'The E Street Shuffle' een verrassende ervaring."
Ook Alex van der Beek was in Sevilla: "Voor de show begon kwam Jay met wat mensen in het publiek praten op een van de uitlopers. Hij deelde handtekeningen uit en gaf wat drumsticks weg. Het was een mooie show. Alles ging in een rap tempo, vaak hadden Nils en Steve moeite om hun gitaren op tijd te wisselen. Springsteen leek weer erg vrolijk te zijn, en heb wat alternatieve eindes gehoord bij sommige nummers."
Setlist 28-7:
Sevilla Tiene un Color Especial (Nils accordeon-intro) / Badlands / My Love Will Not Let You Down / Hungry Heart / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Youngstown / Raise Your Hand-intro / Quarter to Three / The E Street Shuffle / Loose Ends / Darlington County / She's the One / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / I'm on Fire / American Skin (41 Shots) / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Glory Days (met Jay Weinberg) / Seven Nights to Rock (met Jay) / American Land (met Jay) / Bobby Jean (met Jay) / Dancing in the Dark (met Jay) / Twist and Shout (met Jay)
vetgedrukt = tourpremière/special guest
Eerste Spaanse show in Bilbao
26 juli Bilbao, Spanje - San Mames Stadion
Springsteen en de E Street Band hebben op 26 juli in het San Mames Stadion in Bilbao opgetreden. Dit was het eerste van vijf Spaanse concerten waarmee deze week de Europese tour wordt afgesloten. Springsteen zelf viert deze week vakantie aan de Spaanse kust en vliegt voor de shows naar de steden waar de optredens gepland staan. De show in Bilbao opende met Nils die het populaire Baskische liedje 'Desde Santurce a Bilbao' op accordeon speelde, terwijl de bandleden hun plaatsen op het podium innamen. Bruce startte het concert met 'The Ties that Bind'. Na 'Johnny 99' week Bruce van de oorspronkelijke planning af. Op de handgeschreven setlist stond 'Streets of Fire' vermeld, maar Bruce besloot om 'Because the Night' te doen. Daarna voegde hij 'Factory' en 'This Hard Land' aan de setlist toe. in. De verzoeknummers leverden aparte keuzes. 'Santa Claus is Coming to Town' werd gespeeld, omdat Bruce een bordje had gevonden met een foto van een jongen en een kerstman. 'Thunder Road' en de primeur van 'Does this Bus Stop at 82nd Street?' werden ook gespeeld.
Bruce en de band gingen na 'Born to Run' niet het podium af maar begonnen direct met de toegiften. Eerst een spontane uitvoering van 'You Never Can Tell' van Chuck Berry. Bruce danste met Soozie Tyrell tijdens dit nummer. 'Jungleland' kende een prachtige solo van Clarence Clemons. Het concert sloot Bruce na ruim drie uur speeltijd af met 'Dancing in the Dark' en 'Twist and Shout'.
Bekijk hier een filmpje van de opening van het concert.
Setlist 26-7:
Desde Santurce a Bilbao (Nils accordeon-intro) / The Ties that Bind / Badlands / Hungry Heart / Outlaw Pete / Working on the Highway / Working on a Dream / Murder Incorporated / Johnny 99 / Because the Night / Factory / This Hard Land / Raise Your Hand / Santa Claus is Coming to Town / Thunder Road / Does this Bus Stop at 82nd Street? / My Love Will Not Let You Down / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // You Never Can Tell / Jungleland / American Land / Rosalita / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Italiaanse finale in Udine
23 juli Udine, Italië - Stadio Friuli
Springsteen en de E Street Band hebben op 23 juli in het Friuli Stadion in Udine opgetreden. Het was het laatste van drie optredens in Italië. Ook voor het publiek in Udine had Bruce verrassingen en tourpremières achter de hand. Eerst kwamen Roy Bittan, Nils Lofgren en Charlie Giordano het podium op. Zij speelden 'C'e La Luna Mezz'o Mare' op accordeon. Ondertussen kwamen de andere bandleden het podium op, Bruce en Clarence als laatsten. Bruce telde af en 'Sherry Darling' werd ingezet terwijl Nils, Roy en Charlie accordeon bleven spelen. Tijdens het nummer zag Bruce nog een bordje voor 'Sherry Darling' dat hij ophaalde en bij de micorfoonstandaard plaatste.
'Something in the Night' kwam vroeg in de set langs. Het recessiethema waar in het begin van de tour gedurende de show nogal de nadruk op lag, wordt steeds meer losgelaten. 'Seeds' werd opnieuw niet gespeeld, en ook ontbrak 'The Ghost of Tom Joad', 'Youngstown' of 'Atlantic City' op de setlist. In plaats daarvan koos Bruce ervoor om 'No Surrender' te spelen. 'Because the Night' stond op de handgeschreven setlist. In de toegiften is 'Hard Times' al sinds Dublin uit de gratie.
Bruce verzamelde verzoeknummers tijdens het intro van 'Raise Your Hand'. De oogst bordjes leverde 'Summertime Blues', 'Be True' en 'Streets of Fire' op. Dit laatste nummer was nog nooit eerder in Europa gespeeld. 'My Love Will Not Let You Down' werd na het debuut in Turijn nog eens herhaald. 'American Skin' werd gespeeld in plaats van het geplande 'Girls in Their Summer Clothes'. De toegiften openden met het debuut van 'Born in the USA' ('Jungleland' stond eigenlijk gepland), waardoor nu alle nummers van dit gelijknamige album deze tour gespeeld zijn. Door de keuze van 'Streets of Fire' in Udine zijn ook alle nummers van Darkness on the Edge of Town deze tour gespeeld (daarmee zijn Darkness en Born in the USA de enige twee albums waarvan alle nummers gespeeld zijn). De toegiften eindigden wederom met 'Dancing in the Dark' en 'Twist and Shout'.
Gerrit Peeters was bij de drie Italiaanse shows en mailt: "Turijn was toch de beste van de drie shows, alleen al vanwege de schitterende versie van 'Drive All Night'. Jaren op gehoopt dat het nummer nog eens zou terugkomen, eigenlijk de hoop al opgegeven en nu ineens toch. Verder de rits primeurs en de uitstekende sfeer in het mooie Stadio Olimpico. Udine leek me dan weer wat minder, allicht omdat Rome en Turijn al zo goed waren. 'Born in the USA' in deze krachtige versie was anders wel welkom als toegift. Het is sinds de eerste Europese Rising-shows dat we dat nog gehoord hebben. Verder was ook 'Summertime Blues' een mooie primeur. Tijdens 'Twist en Shout' speelden Steve en Bruce hun weerkerend spelletje. Bruce doet alsof hij moe is, ergens in het publiek een karton met 'Bruce, there is Grappa', Steve wringt een spons uit over Bruces hoofd en die antwoordt: 'This is no Grappa!' Slovenië ligt niet ver van Udine, waardoor er deze keer ook heel wat mensen uit dat land aanwezig waren. Maar ik hoorde ook Duits en uiteraard Nederlands spreken in het publiek."
Het concert in Udine was met 2 uur en 35 minuten speeltijd korter dan de andere Italiaanse shows. Bruce en de band hebben nu nog een Spaanse week met vijf shows voor de boeg.
Setlist 23-7:
C'e La Luna Mezz'o Mare (Roy, Nils en Charlie-intro) / Sherry Darling / Badlands / Hungry Heart / Outlaw Pete / Darlington County / Something in the Night / Working on a Dream / Murder Incorporated / Johnny 99 / No Surrender / Raise Your Hand (intro) / Summertime Blues / Be True / Streets of Fire / My Love Will Not Let You Down / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / American Skin (41 Shots) / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Born in the USA / American Land / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Zes tourpremières in Turijn
21 juli Turijn, Italië - Stadio Olimpico
Springsteen en de E Street Band hebben op 21 juli voor 33.000 bezoekers in het Olympisch Stadion in Turijn opgetreden. Over het concert in Rome waren de reacties van fans gematigd, de eerste Italiaanse show zat vol uitbundigheid en natuurlijk een leuk bezoek van Springsteens moeder en tante, maar de setlist bevatte weinig speciaals. Springsteen heeft in Turijn korte metten gemaakt met die mankementen. Het publiek in Turijn kreeg maar liefst zes tourpremières voorgeschoteld en nog een paar nummers die alweer een tijdje niet meer gespeeld waren deze tour. Bruce en de band schoten uit de startblokken met 'Loose Ends'. 'Hungry Heart' kwam achter 'Badlands', een standaardnummer dat evenwel als koren op de molen is voor de massaal meezingende Italianen. 'Seeds' werd voor het eerst deze tour niet gespeeld, in plaats daarvan koos Bruce voor het tourdebuut van 'Murder Incorporated'. 'American Skin' sloot het recessieblokje af, waarna Bruce bordjes verzamelde onder het intro van 'Raise Your Hand'. De verzoeknummers leverden grote verrassingen op. Allereerst koos Bruce 'Travelin' Band' van John Fogerty. Een Italiaanse fan had hier de afgelopen tijd al vaker een bordje voor meegenomen. 'Drive All Night' was voor Rome-gangers geen verrassing, maar wel een droom die uitkwam omdat fans in de Italiaanse hoofdstad duizend bordjes voor dit nummer hadden uitgedeeld onder de bezoekers. Bruce moest daar nog lachen om dit massale verzoek, maar het zaadje was geplant en kwam in Turijn tot bloei. Bruce kreeg drie enveloppen aangereikt. In de eerste envelop zat een verzoek voor 'Drive All Night'. Bruce wilde het nummer niet spelen. Ook in de tweede envelop zat een verzoek voor 'Drive All Night'. Toen Bruce de derde envelop opende en zag dat daarin eveneens het verzoek voor 'Drive All Night' zat, ging hij overstag. 'Drive All Night' kreeg een majestueuze uitvoering. 'Two Hearts' ging vooraf aan het tourdebuut van 'My Love Will Not Let You Down'.
De verrassingen waren daarmee nog niet op. Na 'The Promised Land' kwamen 'My Hometown' en 'Backstreets'. In het midden van 'Backstreets' stopte Bruce een mooi kort improvisatiestukje dat deed denken aan 'Sad Eyes', zoals hij dat in de jaren zeventig en tachtig vaak in dit nummer verweefde. De toegiften begon Bruce met 'Land of Hope and Dreams', dat sinds het Bonnaroo-festival al niet meer gespeeld was. De show werd afgesloten met 'Dancing in the Dark' en 'Twist and Shout'.
Jeff Molenaar was in Turijn en sms'te: "Het was zeer kicken! Het leek wel alsof er zeven 'audibles' gespeeld werden, het dak ging er helemaal af. Ik weet even niet hoeveel andere nummers er gespeeld zijn dan in Rome, maar ik waande me bijna in een andere tour." Bruce en de band geven nog een concert in Italië, morgenavond in Udine, waarna ze naar Spanje reizen voor de vijf laatste Europese shows.
Setlist 21-7:
Loose Ends / Badlands / Hungry Heart / Outlaw Pete / Working on the Highway / Working on a Dream / Murder Incorporated / Johnny 99 / American Skin (41 Shots) / Raise Your Hand / Travelin' Band / Drive All Night / Two Hearts / My Love Will Not Let You Down / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / My Hometown / Backstreets / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Land of Hope and Dreams / American Land / Glory Days / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Adèle en Edie Zirilli in Rome
19 juli Rome, Italië - Stadio Olimpico
Springsteen en de E Street Band hebben op 19 juli in het Olympisch Stadion in Rome opgetreden. Omdat op het terrein bij het Olympisch stadion gelijktijdig ook de wereldkampioenschappen zwemmen plaatsvonden, was de aanvangstijd van het concert verschoven naar half 11 's avonds. Niet iedereen had het onlangs uitgegeven persbericht van de concertorganisator hierover gelezen. Naast de traditionele vroegkomers die gaan voor een goede plek voor het podium, zaten ook al snel na de openingstijd (vijf uur) veel fans in het stadion die niet wisten dat de show niet om half 9 zou beginnen. Het lange wachten, de hoge temperatuur en het Italiaanse temperament zorgden er voor dat voor en tijdens de show de gemoederen voor het podium af en toe hoog opliepen, er waren wat opstootjes en de Italiaanse security moest af en toe hardhandig optreden.
De show startte uiteindelijk om half elf met de muziek van 'Once Upon a Time in the West' van Ennio Morricone. De E Street Bandleden namen de plaatsen in onder luid gejuich van het publiek. Bruce en Clarence verschenen als laatste samen op het podium. "Ciao Roma", was Springsteens begroeting aan het publiek en er werd begonnen met 'Badlands'. Het Italiaanse publiek zong zoals vaker bij concerten in Italië, vanaf het begin luid mee. Zelfs de muzikale gedeeltes in de nummers en de gitaarriffs werden meegezongen. Bruce koos, zeker in het begin van de show, voor de nummers waarop het publiek uitbundig mee kan doen, zoals 'Out in the Street', 'No Surrender' en het eerste verzoeknummer 'Hungry Heart'. En toen hij het gesproken middenstuk in 'Working on a Dream' in het Italiaans deed en Rome de mooiste stad ter wereld noemde, was het publiek helemaal om.
Foto: Jos Westenberg
Jos Westenberg en Muriël Kleisterlee waren ook in Rome. Jos: "Ik vond dat 'She's the One' een opvallend sterke uitvoering kreeg. In 'Johnny 99' was het laatste stukje, voordat Bruce met Steve en Max een opstartende trein nabootsen, alweer wat verder ontwikkeld dan in Wenen. Nu speelde hij een paar keer met Steve simultane gitaarsolo's voordat de trein in beweging kwam." Muriël: "Het grote scherm achter de band wordt steeds meer gebruikt. Er waren nu ook live zwart-witbeelden te zien van de actie op het podium. Dan zag je in één oogopslag bijvoorbeeld op het scherm een close-up van Springsteens gitaar, terwijl je hem ervoor zag soleren. Een mooi beeld. Bij 'Born to Run' zag Bruce zichzelf op het scherm en wees hij naar zijn eigen beeltenis."
'Raise Your Hand' werd, nadat Bruce de verzoeknummers verzameld had, weer eens helemaal gespeeld. Jos: "De uitvoering klonk ook weer wat frisser dan voormalige uitvoeringen deze tour. Bruce sprong weer op de piano om het publiek op te zwepen." Bij het verzamelen van de bordjes moest Bruce lachen om de actie die een paar Italiaanse fans hadden uitgehaald. Ze hadden duizend bordjes met 'Drive All Night' uitgedeeld. Bruce speelde het niet. Het eerste verzoeknummer was eigenlijk nog geen verzoek van het publiek. Jos: "Bruce had 'Hungry Heart' al gestart voordat hij in het publiek een bordje zag van een kind dat een rebus had getekend: een hart met een mond die in een hotdog beet. Steve moest hartelijk lachen om deze tekening." Tijdens 'Hungry Heart' haalde Bruce wel een bordje uit de stapel die hij geoogst had met de tekst "Big Man Marry Me", dat hij voor het oog van de camera voor de microfoonstandaard plaatste. 'Pink Cadillac' was wel een verzoek, Bruce vroeg Steve vooraf hoe ze dit ook alweer gespeeld hadden, onlangs in Glasgow. Bruce startte het nummer eerst zelf: "The band comes in on the chords", was zijn aanwijzing. 'I'm on Fire' was het volgende verzoek. Hoewel de stoel op de middelste uitloper was klaargezet, ging Bruce er niet zitten en bleef hij hoog op het podium het nummer zingen. Daardoor miste de uitvoering wel aan intensiteit. Muriël: "Ik denk dat Bruce de stoel doelbewust vermeed want eerder al, bij 'Badlands' en 'She's the One', kwam hij bijna niet los als hij op de uitlopers bij het iets te fanatieke publiek stond. Later in de show werd Bruce bij de uitloper bijna van het podium getrokken en moest de security hem komen helpen om los te raken uit het publiek."
Foto's: Jos Westenberg
Het derde verzoek was 'Surprise Surprise', dat Bruce speelde voor "the birthday girl... all the way from... New Jersey?" 'Prove it All Night' draaide uit op een jam tussen een solerende Nils Lofgren en Max Weinberg die een verscheidenheid aan fills op drums speelde. Bij 'Waitin' on a Sunny Day' een paar grappige momenten. Eerst ging Bruce, net als in Dublin drie shows geleden, de akoestische gitaar van ver op de uitloper naar roadie Kevin Buell gooien. Anders dan in Dublin ving Kevin de gitaar nu wel. Ook vermakelijk was het jongetje dat Bruce bij de linkeruitloper in het publiek zag. Hij liet het kind het podium opkomen en meezingen. Omdat hij nauwelijks te horen was, vroeg Bruce het publiek om stilte en hij spoorde het jongetje opnieuw aan het refrein te zingen. Het Italiaanse en ook wel erg jonge kind wist amper wat hij moest zingen en bracht wat klanken voort die in de verte leken op "waiting on a sunny day".
'American Skin' werd na het debuut in Dublin voor de tweede keer gespeeld. Jos: "Een mooie uitvoering, maar in een Italiaans stadionconcert is de subtiliteit ver te zoeken. Het intro, waar Clarence, Nils, Steve en Soozie eerst om de beurt "41 shots" zingen, ging helemaal verloren in het massale "41 shots" dat het Romeinse publiek schreeuwde. Wel opvallend goed was Springsteens gitaarsolo en de drumpartij die Max Weinberg speelde." De set kwam daarna met de standaardkeuzes 'Lonesome Day', 'The Rising' en 'Born to Run' ten einde.
Bruce ziet zichzelf op het scherm bij 'Born to Run' (foto: Jos Westenberg).
 |
|
Bruce met links zijn tante Edie en rechts zijn moeder Adèle (foto: Jos Westenberg).
|
De muzikanten gingen het podium niet af voor de toegiften. Bruce zei dat ze het volgende nummer een tijdje niet meer hadden gespeeld en daarna droeg hij 'My City of Ruins' op aan de slachtoffers van L'Aquila, de stad in Italië die in april werd getroffen door een aardbeving waarbij bijna 300 doden vielen te betreuren. Het was een mooie versie waarbij op het grote scherm beelden van handen van het publiek werden getoond. Bruce coachte de band door de uitvoering heen. Daarna 'Thunder Road' dat eindigde met Bruce helemaal links op de catwalk en Steve helemaal rechts. Terug bij de microfoon zag Bruce nog een verzoekbordje voor 'You Can't Sit Down', dat hij inwilligde tot grote vreugde van Steve.
In 'American Land' zat een leuke verrassing, Springsteens moeder Adèle en haar zus Edie liepen dansend het podium op naar Steve. Daarna gingen de twee kwieke bejaarde dames naar Bruce. "Mamma Mia", riep Bruce tijdens het zingen, toen hij de handen van zijn moeder op zijn schouders voelde. Bruce zong met extra nadruk de tekst "The Zirilli's". Zijn moeder en tante hadden het prima naar hun zin op het podium. Aan het einde stelde Bruce hen ook voor bij de bandintroductie (Clarence was daarbij "The biggest Italian you have ever seen") en daarna speelde Bruce alsof hij met moeite zijn moeder en tante van het podium stuurde. Op het videoscherm was even later een Italiaanse vlag met de tekst: 'Grazie Adèle' te zien.
Foto: Jos Westenberg
'Bobby Jean' volgde, waarbij Bruce een gitaarsnaar brak. Bij het begin van 'Dancing in the Dark' sprong meteen een meisje op de uitloper links van het midden. Muriël: "Een van Springsteens security-mensen maakte een indrukwekkende sprint naar het meisje om haar terug het publiek in te sturen." Bruce had het wel gezien, hij haalde daarna een groot bord op met de tekst "Dance with me, Mr. Bruce" van de eerste rij op, liet het aan de cameraman zien en haalde daarna toch dat meisje dat eerder teruggestuurd was, het podium op voor een kort dansje. 'Twist and Shout' was het slotstuk van de avond. Bruce droeg een rode cowboyhoed, die hij eerder bij 'Raise Your Hand' al uit het publiek gehaald had. Tijdens het nummer stortte hij bij de microfoonstandaard in elkaar en liet Steve met een spons water op zijn hoofd druppelen. Steve kneep de volle spons lachend leeg. Het was voldoende verfrissend om Bruce weer te doen herrijzen en het concert na bijna drie uur, om net iets voor half 2 's nachts, te doen beëindigen.
Bruce en de band gingen het podium af onder de klanken van wederom 'Once Upon a Time in the West'. Jos: "Het was een degelijk concert met memorabele toegiften. Het eerste gedeelte was typerend voor Italiaanse stadionconcerten: veel feestelijke uitbundigheid met bekende meezingers en daarbij een paar opvallende keuzes. Het waren vooral de toegiften van de show die de avond memorabel maakte."
Bruce en de band geven nog twee concerten in Italië, morgen in Turijn en daarna nog een show in Udine.
Foto: Jos Westenberg
Setlist 19-7:
Badlands / Out in the Street / Outlaw Pete / No Surrender / She's the One / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Atlantic City / Raise Your Hand / Hungry Heart / Pink Cadillac / I'm on Fire / Surprise Surprise / Prove it All Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / American Skin (41 Shots) / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // My City of Ruins / Thunder Road / You Can't Sit Down / American Land (met Adèle Springsteen en Edie Zirilli) / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière / special guest
Foto: Jos Westenberg
Festival des Vieilles Charrues
16 juli Carhaix, Frankrijk - Festival des Vieilles Charrues
Springsteen en de E Street Band hebben op 16 juli op het Festival des Vieilles Charrues in Carhaix, Frankrijk opgetreden. Het publiek kreeg een iets ingekorte set voorgeschoteld met voornamelijk nummers die een breed publiek aanspreken. Zo zat 'Out in the Street' weer vroeg in de set en koos Bruce 'Tenth Avenue Freeze-out' en 'I'm Goin' Down' uit als verzoeknummers. Geen 'Hard Times' bij het begin van de toegiften, maar 'Glory Days'. Evan Springsteen kwam weer meespelen op 'American Land'. De show werd afgesloten met de dansnummers 'Dancing in the Dark' (waarbij Bruce een meisje het podium opvroeg dat een bordje bij zich had met "French Courtney Cox") en 'Twist and Shout'.
Leon Verdonschot was in Carhaix en meldt: "Van de zes shows van de tour die ik tot nu toe heb gezien, was dit voor Springsteen de meest moeizame. Het veld was met 45.000 mensen afgeladen vol, maar een groot deel van het publiek kende duidelijk het gros van het repertoire niet. Het enige nummer dat het volledige veld tot achteraan mee kon zingen, was verrassend genoeg 'Because the Night'. Het speelplezier leed er niet zichtbaar onder, maar het moet voor Springsteen en de band wennen zijn geweest dat alleen de voorste rijen bij nummers als 'Tenth Avenue Freeze-out' en 'Waitin' on a Sunny Day' de meezingstukken oppikten. Zelfs het inmiddels gebruikelijke kind bij dat laatste nummer bleek geen woord van de tekst te kennen en keek Springsteen alleen maar glazig aan. Hij vulde de stilte handig op door applaus te vragen voor Roy Bittan. Opvallend was dat hij de speech in 'Working on a Dream' sterk inkortte. Tegen het eind leek hij alles op alles te zetten om toch het hele veld mee te krijgen, wat bij 'Twist and Shout' uiteindelijk ook lukte. Het was een uitzinnige versie van het nummer, met 'La Bamba' erin verwerkt, en met gevoel voor theater: Springsteen kreeg extra water toegediend, er worden sponzen op hem leeggeknepen en keer op keer zette hij het nummer opnieuw in. Het eindapplaus was daverend, maar daar had hij dan ook 2,5 uur keihard voor moeten werken."
Gertjan Zevenbergen was ook in Bretagne en mailt: "Er waren opvallend veel verzoekbordjes. Een regionale krant had het vuurtje aangewakkerd door een verhaal over de kartonnen borden te schrijven en te publiceren op de dag van het concert. De krant opende met een foto van Springsteen met daaronder de kop 'Are you ready?' Dat er ook een bordje voor 'Badlands' te zien was, zegt al wel iets over het publiek. De meeste mensen kenden de nummers niet of begrepen er in ieder geval helemaal niets van, zoals een Franse jongen van een jaar of 16 me vertelde. Tijdens 'Twist and Shout' viel Bruce over een monitor achterover en bleef even liggen waarna Steven een spons pakte en die boven Springsteen uitkneep. Later herhaalde Steven dat nog eens. Steven schrijft er ook op zijn Twitter-pagina over."
Setlist 16-7:
Badlands / No Surrender / My Lucky Day / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Youngstown / Darkness on the Edge of Town / Raise Your Hand-intro / Tenth Avenue Freeze-out / I'm Goin' Down / Because the Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Glory Days / American Land (met Evan Springsteen) / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = special guest
'Pink Cadillac' in Glasgow
14 juli Glasgow, Schotland - Hampden Park
Springsteen en de E Street Band hebben op 14 juli in Hampden Park in Glasgow opgetreden. Ook in Glasgow regende het. Het concert opende met Nils die 'Flower of Scotland' op accordeon speelde, terwijl de bandleden op het podium verschenen. De start van het concert kende met 'Badlands', 'Out in the Street' en 'My Lucky Day' nog weinig verrassingen. 'Working on the Highway' werd vroeg in de set gedaan en net als bij de Magic-shows van vorig jaar kwam Olivia Tallent, de dochter van Garry, meezingen bij Soozie Tyrell. De verzoeknummers leverden een paar prachtige keuzes op: Bruce selecteerde 'Incident on 57th Street' en 'Pink Cadillac'. 'Pink Cadillac' was voor het laatst in Shea Stadium in New York, op 3 oktober 2003, gespeeld. 'Cover Me' was ook een verzoeknummer. bij 'Waitin' on a Sunny Day' vond Bruce een jong meisje in het publiek die hij wilde laten meezingen. Hij vroeg de rest van het publiek om stilte, zodat hij haar goed kon horen.
In de toegiften kwamen Springsteens zonen Evan en Sam meespelen bij 'American Land'. De show eindigde met 'Twist and Shout'. Bruce en de band laten de regen achter en vliegen naar het warme Zuid-Europa. Onderweg stoppen ze nog bij het Festival Des Vieilles Charrues in het Franse Carhaix, waar ze morgen zullen optreden. Daarna staan nog drie concerten in Italië en vijf shows in Spanje gepland.
Setlist 14-7:
Flower of Scotland (Nils accordeon-intro) / Badlands / Out in the Street / My Lucky Day / She's the One / Outlaw Pete / Working on the Highway (met Olivia Tallent) / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Atlantic City / Raise Your Hand-intro / Incident on 57th Street / Pink Cadillac / Cover Me / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Kingdom of Days / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Thunder Road / American Land (met Evan en Sam Springsteen) / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière / special guest
Energieke tweede Dublin-show
12 juli Dublin, Ierland - RDS
Springsteen en de E Street Band hebben op 12 juli het tweede concert in Dublin gegeven. Het was droog en een stuk beter weer dan de dag ervoor. Ook het geluid was beter, vond Kari-Anne Fygi die niet alleen het eerste maar ook het tweede concert in de Ierse hoofdstad bijwoonde. Bij opener 'No Surrender' waren er weer videobeelden met oude foto's te zien op het grote scherm achter de band. 'Outlaw Pete' deed Bruce zonder het stukje erin van 'The Good, the Bad and the Ugly'. "Bij 'Hungry Heart' was Bruce onder de indruk van het zingen van het publiek. Clarence was wel te laat met zijn saxsolo, zelfs nadat Bruce hem aanspoorde", sms'te Kari-Anne niet lang na het voorval. Er stond ook iemand in het publiek met een bord met de tekst: 'Slippery when wet. We don't want you to break your ass', en een poppetje erbij getekend. Onder 'Johnny 99' waren nieuwe videobeelden, onder andere van spoorrails, te zien.
Tijdens 'Spirit in the Night', een van de oogstnummers van de verzoeksessies, ging Springsteen op het linkerpodium liggen en zei: "It's peaceful here. So peaceful." Ook 'Sherry Darling' en 'Proud Mary' waren verzoekjes. Toen Bruce onder 'Waitin' on a Sunny Day' zijn gitaar naar Kevin Buell ging gooien, deed hij uitdagend steeds een stapje verder naar achteren. Hij gooide uiteindelijk van te ver, want de gitaar viel. "Sorry Kev!", riep Bruce. 'American Skin' was een tourpremière.
De organisatie had de tweede avond veel meer mensen in de pit gelaten dan de eerste avond. Niet alleen het publiek leek beter in de show te zitten, ook de band kwam energieker over. Onder 'Glory Days' sloeg Steve Bruce met een pop die bij een verzoekbord voor 'Girls in Their Summer Clothes' hoorde, wat volgens een van de toeschouwers een grappig tafereel opleverde. Toen Bruce aan Steve vroeg hoe laat het was antwoordde hij: "It's curfew bustin' Boss time!" Met dertig gespeelde nummers gingen ze inderdaad over de avondklok heen. Kari-Anne vond het het beste concert dat ze deze tour heeft gezien.
Foto: Nico Broekzitter
Setlist 12-7:
The Fields of Anthenry (Nils accordeon-intro) / No Surrender / Badlands / Night / My Lucky Day / Outlaw Pete / Hungry Heart / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Youngstown / Darkness on the Edge of Town / Raise Your Hand-intro / Spirit in the Night / Sherry Darling / Proud Mary / Prove it All Night / Trapped / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / Radio Nowhere / American Skin (41 Shots) / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Jungleland / American Land / Rosalita / Glory Days / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Foto: Nico Broekzitter
Eerste Dublin-show verregend
11 juli Dublin, Ierland - RDS
Springsteen en de E Street Band hebben op 11 juli de eerste van twee shows op het RDS-complex in Dublin gegeven. Het regende het gehele concert pijpenstelen. Na een stukje van 'The Fields of Anthenry', een van de bekendste Ierse protestliedjes, dat Nils op orgel speelde en waaronder Bruce en de bandleden het podium opkwamen, kreeg het doorweekte publiek 'Who'll Stop the Rain' te horen. 'Cover Me' was de keuze na 'Badlands'. Tijdens het instrumentale intro van 'Raise Your Hand' haalde Bruce bordjes op. Kari-Anne Fygi en Hanneke Schoon zijn in Dublin. Hanneke: "Bruce ging met z'n rug in het publiek zitten, zoals hij wel vaker doet, en vroeg na enkele seconden 'Help me up'. Terwijl ze hem omhoog duwden, zette iemand een witte hoed met een roze bloem aan de zijkant bij hem op. Hij had dat door omdat hij zichzelf in het scherm zag. Toen ging hij uitgebreid poseren. Eerst omgekeerd naar het publiek, alsof hij in de spiegel keek (het scherm). Daarna rende hij naar het midden van het podium en ging nog een keer poseren." Eerste verzoeknummer was een tourdebuut: 'You Can Look (But You Better Not Touch)'. Daarna 'Seven Nights to Rock' en de bandversie van 'For You'. Kari-Anne: "Voor 'Waitin' on a Sunny Day' haalde Bruce een spandoek uit het publiek." Het is niet echt nodig om een verzoekbord mee te nemen voor een nummer dat Bruce elke avond speelt. "Maar nu was het wel toepasselijk", meldt Kari-Anne. Onder het nummer stopte het zowaar even met regenen. "We did it", zei Bruce.
Hanneke: "Steve had zijn gitaar voor 'The River' al na 'Sunny Day' opgehaald. Maar eerst kwam nog 'The Promised Land'. Moest Steve 'm weer gaan omruilen." In 'The River' reageerde het publiek op de tekstregel "but lately there ain't been much work, on account of the economy". Kari-Anne: "Dat is het verschil met niet-Engelstalige landen, de teksten komen beter aan." Ook voor 'Hard Times' maakte Bruce melding van de economisch moeilijke tijden in Ierland. Kari-Anne: "Ik vond het eerder al vreemd dat hij dat niet in andere Europese landen deed, maar nu dus wel."
Bij 'Tenth Avenue Freeze-out' speelde Jake Clemons, een neef van Clarence, mee op saxofoon. En Springsteens zoon Evan deed mee bij 'American Land'. Onder 'American Land' gleed Bruce uit. "Dat is de tweede keer", zei Bruce, refererend aan een val eerder deze tour in Stockholm. Bruce probeerde de sprong opnieuw, de tweede keer landde hij veilig. Na 'Dancing in the Dark' kreeg het doorweekte publiek nog 'Ramrod' en 'Twist and Shout' (als dertigste nummer van de avond) voorgeschoteld. Hanneke: "Al met al een hele coole show. Of het door de regen kwam, of door het Ierse publiek, maar het had wel iets speciaals deze show. Hij leek niet te willen stoppen." Vanavond is het tweede optreden in Dublin.
Evan Springsteen (links met Steve) en Jake Clemons (rechts met Bruce en Clarence)
treden in de voetsporen van hun vader en oom.
Setlist 11-7:
The Fields of Anthenry (Nils accordeon-intro) / Who'll Stop the Rain / Badlands / Cover Me / My Lucky Day / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / The Ghost of Tom Joad / Raise Your Hand-intro / You Can Look (But You Better Not Touch) / Seven Nights to Rock / For You / Thunder Road / Because the Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Kingdom of Days / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Tenth Avenue Freeze-out (met Jake Clemons) / American Land (met Evan James Springsteen) / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Ramrod / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière / special guest
Minder surprises in Herning
8 juli Herning, Denemarken - MCH Outdoor Arena
Springsteen en de E Street Band hebben op 8 juli in de Outdoor Arena op het terrein van het MHC Messecenter in Herning (Denemarken) opgetreden. Bruce en de band vlogen op de dag van het optreden zelf in vanuit Wenen, waar ze een paar dagen na de show aldaar gebleven waren. Na de vele verrassingen op de setlisten van de afgelopen vier shows, was de nummerkeuze in Herning iets minder verrassend op de tweede uitvoering deze tour van ‘ Surprise Surpise’ en de cover ‘ Mony Mony’ na. Maar dat neemt niet weg dat het een goed concert was dat Bruce en de band aan het Deense publiek gaven. De show begon met Nils op accordeon die het Deense lied 'En Yndig of Frydefuld Sommertid' speelde. Het concert begon weer met 'Badlands'. 'No Surrender', ‘Lucky Day’ en 'Out in the Street' passeerden vroeg in de show de revue. 'Candy's Room' werd spontaan aan de setlist toegevoegd. Als verzoeknummers koos Bruce 'Hungry Heart', 'Rendezvous' (op herhaling na de show in Wenen), de cover 'Mony Mony' van Tommy James and the Shondells en 'Thunder Road'. Bruce voegde 'Prove it All Night' aan de setlist toe, waar recentelijk 'Because the Night' gespeeld werd. Nils Lofgren gaf een fantastische solo ten beste aan het einde van het nummer.
Het mondharmonica-intro moest Springsteen opnieuw spelen. Hij ontdekte lachend dat hij het instrument ondersteboven hield en er dus verkeerde noten uit kwamen. Na 'The River' verving Bruce het geplande 'Kingdom of Days' door 'I'm on Fire' en haalde daarna 'Surprise Surprise' van stal. Dit nummer was in Wenen gesoundcheckt en was deze tour pas een keer eerder, in Stockholm, gespeeld. In de toegiften kwam 'Rosalita' voor 'Dancing in the Dark' en aan het einde was 'Twist and Shout' weer de finale uitsmijter.
Setlist 8-7:
En Yndig of Frydefuld Sommertid (Nils accordeon-intro) / Badlands / No Surrender / My Lucky Day / Out in the Street / Outlaw Pete / Working on a Dream / Candy's Room / Seeds / Johnny 99 / Atlantic City / Raise Your Hand-intro / Hungry Heart / Rendezvous / Mony Mony / Thunder Road / Prove it All Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / I'm on Fire / Surprise Surprise / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Bobby Jean / American Land / Rosalita / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
4th of July Pizza Party in Wenen
5 juli Wenen, Oostenrijk - Ernst Happel Stadion
Springsteen en de E Street Band hebben op 5 juli in het Ernst Happel Stadion in Wenen opgetreden. De avond voor het concert, op de Amerikaanse feestdag Independence Day, hielden de podiumbouwers een barbecue bij het stadion. Hun baas zelf, Bruce dus, kwam hen tegen negen uur 's avonds gezelschap houden. Daarna reed hij voor het stadion langs en zag daar zo'n vijftien fans bij de ingang staan. Hij liet de auto stoppen en stapte met twee bodyguards uit. Johan van Es en Jeroen de Vries hadden geluk en waren op dat moment ook bij het stadion. Johan: "Bruce maakte een praatje met de fans, geen uitgebreide gesprekken, hij deelde wel handtekeningen uit en er zijn wat foto's gemaakt. Bruce kreeg twee Italiaanse filmposters, volgens mij van Once Upon A Time In The West en The Good, The Bad And The Ugly. Hij zei ook nog dat hij de show in Frankfurt goed vond en dat ze veel nummers hadden gespeeld die ze niet vaak doen." Een Italiaanse fan bood Springsteen een stuk pizza aan. Jeroen: "Bruce was erg relaxed, de securitymensen wilden eigenlijk met Bruce weg gaan maar Springsteen zei: 'Sure, let's sit down' en ging bij de ingang op de grond zitten om de pizzapunt op te eten." Na deze verrassende ontmoeting kon het bezoek aan Wenen voor deze gelukkige fans al niet meer stuk.
De volgende dag begon het concert, na een chaotisch verlopen binnenkomst van het publiek, om tien over acht. Nils kwam alleen het podium op met accordeon en speelde de wals 'An Der Schönen Blauen Donau' van Johann Strauss. De bandleden verschenen op het podium, Little Steven al dansend met Soozie Tyrell. Bruce had een twaalfsnarige Fender bij zich en begon het concert verrassend met 'Jackson Cage'. De variërende nummerkeuze die Springsteen de afgelopen shows heeft gemaakt, zette hij in Wenen voort: na 'Badlands' kwam 'Cover Me', na 'Outlaw Pete' kwam 'Darlington County' en na 'Johnny 99' koos Bruce voor 'Darkness on the Edge of Town'. Ook het scherm achter de band werd weer meer gebruikt. Zo waren de westernbeelden in 'Outlaw Pete' weer te zien, een close-up van Springsteens gitaar bij de solo in 'Seeds' en een grote maan bij 'Working on a Dream'. Jos Westenberg en Muriël Kleisterlee waren ook in Wenen. Jos: "In 'Outlaw Pete' speelde Bruce het goede intro van 'The Good, the Bad and the Ugly', in München was hij nog op zoek naar de juiste melodielijn. En aan het einde van 'Cover Me' zong Bruce herhaaldelijk de regel: 'Times are getting tough, just getting tougher'. Dat maakte de uitvoering erg venijnig." In 'Working on a Dream' zei Bruce: "Es ist schön wieder in Wien zu sein." Tijdens de Rising-tour speelde Springsteen voor het laatst in Wenen. Hij noemde de Oostenrijkse hoofdstad ook "the city of fabulous musicians". Het Ernst Happel Stadion was niet uitverkocht.
Muriël: "Bij 'Darlington County' ging Bruce tegen het publiek op een van de uitlopers liggen. Hij had moeite weer overeind te komen. Toen hij terug op het podium was, zei hij lachend: 'My pants are too tight'." Johan van Es: "Bruce raakte aan het einde van 'Johnny 99' de tekst even kwijt, tot grote hilariteit van Steve." Bij de verzoeknummers gebeurde iets vreemds. Jos: "Bruce had een verzameling bordjes opgehaald en stond ze op het podium uit te zoeken. Clarence stond breeduit te lachen en hield een bordje op voor 'Should I Stay or Should I Go' van The Clash. Waarschijnlijk een verzoek dat Springsteen had laten vallen bij zijn gang naar het podium. Bruce zag het en zei: 'The Big Man has a request... I don't think the band knows this one.' Maar hij leek het toch te gaan spelen, de bandleden haalden hun instrumenten en stonden klaar. Plots bedacht Bruce zich, pakte een bordje voor 'Growin' Up' en zette dit direct in. De E Streeters moesten weer snel andere instrumenten halen terwijl Bruce al begonnen was. Jammer, het was leuk geweest om te zien hoe Bruce en de band zich door 'Should I Stay or Should I Go' zouden slaan."
Na de saxofoonsolo in 'Growin' Up', waar Bruce normaal de hoge noot met echo speelt, bleek Kevin Buell, Springsteens gitaartechnicus die ook de effecten bedient, nog niet klaar te zijn om het effect in te schakelen. Bruce riep zijn naam en speelde daarna de noot nogmaals, nu met het echo-effect. Het volgende verzoek noemde Bruce "very obscure". Het was 'Rendezvous', deze tour een keer eerder gespeeld, op 4 mei in Hempstead (New York). Ook al een keer gespeeld was 'Proud Mary' van John Fogerty, op 16 mei in Los Angeles. '4th of July, Asbury Park' was wel een tourdebuut. "We had Fourth of July yesterday in the States", zei Bruce aan het begin. En aan het einde droeg Bruce het nog op aan Danny Federici. Muriël: "Je mist toch wel Danny's accordeonspel op dit nummer, Roy evenaart niet wat Danny op 'Sandy' speelde."
Er was nogal wat galm en echo in het stadion. Vooral bij de rustige nummers zoals 'The River' was dit te horen. Na 'The River' zei Bruce dat hij iets wilde spelen dat deze tour nog niet was gedaan. Dat werd 'Into the Fire', met een mooi geïmproviseerd intro van Bruce op gitaar. Dit nummer was ook in de soundcheck geoefend, samen met 'Surprise Surprise'. Johan van Es: "Niet iedereen in de rij was enthousiast over 'Surprise Surprise', een aantal Italianen bood direct hun kaarten te koop aan, om de maar te zwijgen van het collectieve 'Nooooooo' dat door de hele rij ging. De band speelde ook nog een stukje van 'Seventh Son' en nog een couplet van 'The Price You Pay'." Na 'Into the Fire' nog twee nummers van The Rising, 'Lonesome Day' en het titelnummer. Achter 'Born to Run' riep Bruce: "We can't stop now" en hij zette 'Cadillac Ranch' in. Daarna nam de band wel afscheid van het publiek, maar Bruce zag een vrouwelijke fan bij iemand op de schouders zitten, met een opvallend oranje T-shirt aan met daarop de tekst 'Jersey Girl'. Hij wees naar haar waarop zij het shirt uittrok en naar Bruce wierp. "Now we have to play it for you, I guess", zei Bruce. "We never play this outside the States. Are you really from New Jersey?", vroeg Bruce en toen het antwoord ontkennend was zei hij lachend: "You don't have to be, we play it anyway." Een primeur in Wenen, 'Jersey Girl' voor het eerst in Europa.
Foto's: Jos Westenberg
Voorafgaand aan 'Tenth Avenue Freeze-out' liet Bruce de mannen en de vrouwen in het publiek om beurten schreeuwen. Tijdens de refreinen scrollde de titel van het nummer onder het refrein over het scherm achter de band. "The history of the E Street Band", vatte Bruce het nummer aan het eind kort samen. Bij 'American Land' rende Steve in z'n eentje naar een andere catwalk om een bordje uit het publiek te halen met de tekst 'Bada Bruce'. Hij liet het Bruce zien en ze lachten erom. Aan het einde van 'Dancing in the Dark' liet Bruce Kevin Buell nog maar eens een nieuwe gitaar brengen. 'Twist and Shout' werd de finale uitsmijter. "Het was fijn weer in Wenen te zijn, we houden van jullie", was Springsteens conclusie over de show in de Oostenrijkse hoofdstad. Bruce en de band kunnen hier nog een paar dagen doorbrengen, op 8 juli is pas het volgende concert, in Herning (Denemarken).
Setlist 5-7:
An Der Schönen Blauen Donau (Nils accordeon-intro) / Jackson Cage / Badlands / Cover Me / My Lucky Day / Outlaw Pete / Darlington County / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Darkness on the Edge of Town / Raise Your Hand-intro / Growin' Up / Rendezvous / Proud Mary / 4th of July, Asbury Park (Sandy) / Because the Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Into the Fire / Lonesome Day / The Rising / Born to Run Cadillac Ranch // Jersey Girl / Tenth Avenue Freeze-out / American Land / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Foto: Jos Westenberg
3rd of July, Frankfurt
3 juli Frankfurt, Duitsland - Commerzbank Arena
Springsteen en de E Street Band hebben op 3 juli in de Commerzbank Arena in Frankfurt opgetreden. Bruce presenteerde maar liefst elf andere nummers aan het Duitse publiek dan bij het concert in München de avond ervoor. 3 juli was een erg hete dag in Frankfurt. De show werd opgenomen voor Sirius Radio die vandaag, op de Amerikaanse 4th of July-feestdag, een gedeelte zal uitzenden. Toch maakte Bruce geen melding van de feestdag en koos geen nummers die refereerden aan Independence Day in Amerika. De show ging net als in München van start met Nils die het Duitse volksliedje 'Muss I Denn' op accordeon speelde, terwijl de E Streeters en Bruce hun plaatsen op het podium innamen. Na 'Badlands' volgden 'Adam Raised a Cain' en 'The Ties that Bind', deze tour respectievelijk pas vier en twee keer eerder gespeeld. 'Hungry Heart' werd na 'Outlaw Pete' gedaan. Na 'Johnny 99', inclusief het stukje van de opstartende trein aan het einde, schotelde Bruce het Duitse publiek een mooie versie van 'Factory' voor, een tourpremière. Daarna de tweede - en fraaie - uitvoering van 'Something in the Night'. "Vooral de lange uithalen aan het einde klonken heel overtuigend", stelt een van de aanwezige Nederlanders. Ook de verzoeknummers leverden mooie keuzes op: 'I'm Goin' Down', 'Ramrod' (dat deze keer niet tot de toegiften bewaard werd) en 'Trapped'. Voor 'Trapped' namen Bruce en Steven de bordjes door die op de grond voor Max lagen. Steve bleef naar zijn favoriet wijzen en Bruce leek te vragen of Steve die echt wel wilde spelen. Bruce zette de sign met 'Ramroddin' forever more' voor de microfoon. Voor 'Trapped' liet Bruce een sign zien waar een gestyleerde foto van hem boven stond. Hij vouwde het bordje om en zette het voor zijn microfoon zodat dat de titel zichtbaar was.
'Point Blank' was een mooi tourdebuut na 'The Promised Land'. 'Kingdom of Days' werd na de uitvoering in München herhaald. In de toegiften een indrukwekkende uitvoering van 'Jungleland' met een foutloze solo van Clarence Clemons. Het nummer werd aangekondigd via een sign in de vorm van een perkamenten rol. Bruce toonde het en rolde het ook weer dicht. Tijdens de solo van Clarence was op het scherm onscherp de reflecties in de saxofoon te zien. 'Bobby Jean' verschoof nu naar de plek achter 'American Land' en na 'Dancing in the Dark' koos Bruce voor nog een laatste dansnummer: 'Twist and Shout'.
Michael Schook was in Frankfurt en meldt: "Ik vond dat Bruce in het begin van de show slecht bij stem was, zeker tot 'Seeds' klonk hij af en toe schor. Maar later in de show was daar niets meer van te merken, het was alsof hij zijn heesheid eruit gezweet had." Michael noemt een leuk moment in 'Ramrod': "Het was grote verrassing door plaats waarop Bruce het in het concert speelde en werd een dolle boel op het podium. Bruce pakte een grote zwemband uit het publiek aan die hij vervolgens om deed. Eerst om zijn nek, later geheel om zijn middel. Deze met lucht gevulde reddingsboei (wat het meer was dan een zwemband) redde Bruce wel degelijk tijdens het samenspel met Stevie voor de microfoon. Bruce wist doordat hem niets kon gebeuren (door de reddingsboei) dat hij wel wat gewaagdere actie kon ondernemen richting Steve - dit leverde een leuk 'bump'-effect op. Dit was een van de momenten dat je kon zien dat ze er zin in hadden." Michael schrijft over 'Twist and Shout': "Na 'Dancing' greep Bruce de cameraman vast om samen met hem het laatste verzoeknummer in de menigte op te speuren. Na wat zoekwerk van de cameraman kreeg het stadion op de schermen deze - stadium breaker - te zien, waardoor zelfs Frankfurt een uitbundige en overdonderend einde kreeg van een weergaloze show."
Ook Martijn Harleman was in Frankfurt. Hij mailt: "Het eind van 'Johnny 99' ging twee keer mis. Bruce en Steve waren met de gitaren aan het duelleren toen het opeens stil viel. Bruce riep 'That's not quite it'. Hij zette opnieuw in om het goed af te kunnen sluiten, maar ook daarbij was er verwarring bij de twee. Bruce riep lachend 'What the fuck'. Als een trein die langzaam op gang moest komen, gaf hij de maat aan op gitaar. Steve en Max vielen in en toen ze in sneltreinvaart het tempo helemaal hadden opgeschroefd, telde Bruce nog een keer af. Van daar werd het eind nog een keer gedaan, wat deze keer wel keurig werd afgesloten."
Toos Andriesse was eveneens bij de show en meldt: "Wat me opviel was dat het Duitse publiek zo dankbaar is. Ik heb mensen geëmotioneerd bij elkaar in de armen zien vallen bij nummers als 'Factory', 'Point Blank' en 'Jungleland'. En bijna niemand heeft gezeten. 'Jungleland' was trouwens ook een verzoeknummer. Op het verzoek stond: "Jungleland: not played in the last concerts". Bruce had ook een groene zwemband uit het publiek gehaald. Die had 'ie om bij 'Ramrod'. Dat leverde vermakelijke taferelen op toen Steve niet bij de microfoon kon, of vierkant werd weggeduwd door Bruce (zie filmpje). Clarence bewoog zich veel gemakkelijker dan op Pinkpop. Bij 'Waitin' on a Sunny Day' liet Bruce twee kleine jongetjes om beurten het refrein zingen. Een van de twee had enorm verschrikte en ongelovige ogen met Bruce zo vlak voor zich, maar hij zòng. Dat was een kippenvelmoment van hoog gehalte."
Aswin Aerts mailt: "Voorafgaand aan het optreden leek het wel of Danny Federici even een kijkje kwam nemen in de Commerzbank Arena, een duif kwam een half uur voor aanvang de Arena binnen vliegen en ging op meerdere plaatsen in het publiek zitten alsof het Danny was die nog even kwam kijken of ook in Frankfurt de E Street Band nog altijd populair is. Na alle tribunes te hebben aangedaan vloog de duif vlak voor aanvang weer de Arena uit en begon Bruce, een uur later dan gepland, om half negen met de show. Met of zonder schorre stem, het deed er niet toe maar vanaf het eerste nummer stond de Arena op zijn kop en de eerste twee nummers stond men tot helemaal boven in de uithoek mee te springen en te dansen. Wie zei er nu dat die Duitsers een beetje stug zijn en pas laat in een optreden op gang komen? Het publiek deed de hele avond uitbundig mee en de stemming zat er dan ook erg goed in, regelmatig stonden ze achterin op de bovenring op hun stoelen mee te springen. Wanneer je dan toch een minpunt wilt horen, dan kan ik er maar één noemen en dat is de verzorging van de beelden op de videoschermen. Regelmatig zagen we een deel van Clarence in beeld, maar wie wil nu zijn benen zien? We willen toch allemaal zien hoe Clarence zijn saxofoon bijna aan stukken blaast! Jammer, maar deze details deden verder geen afbreuk aan de geweldige avond. Na afloop sprak ik nog een paar Duitsers, ze hadden al meer concerten meegemaakt maar een optreden als deze avond hadden ze nog nooit meegemaakt, 'Traumhaft und spectaculair' waren hun woorden."
Foto: Fabian Dijkstra
Wim Vander Sande: "De show duurde maar liefst 2 uur en 50 minuten, zonder enige onderbreking. Dit was geweldig. Het grote probleem in Frankfurt was het geluid, dit was uitermate slecht. Ik begrijp niet dat de technici het niet bijgestuurd kregen. De stem van Bruce kwam er niet goed genoeg door. Dit had weinig te maken met een hese of schorre stem maar gewoon met de mix van het geluid. De eerste drie nummers waren nauwelijks te verstaan, noch qua muziek noch qua tekst. Vanaf 'My Lucky Day' was het iets beter maar ruim onvoldoende."
Bekijk filmpjes van de show: 'Adam Raised a Cain', 'The Ties that Bind', 'Factory', 'Something in the Night', 'I'm Goin' Down', 'Trapped', 'Point Blank'.
Setlist 3-7:
Muss I Denn (Nils accordeon-intro) / Badlands / Adam Raised a Cain / The Ties that Bind / My Lucky Day / Outlaw Pete / Hungry Heart / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Factory / Something in the Night / Raise Your Hand-intro / I'm Goin' Down / Ramrod / Trapped / Because the Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / Point Blank / Kingdom of Days / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Jungleland / American Land / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Verjaardagsfeest Roy in München
2 juli München, Duitsland - Olympia Stadion
Springsteen en de E Street Band hebben op 2 juli, de 60ste verjaardag van Roy Bittan, in het Olympia Stadion in München opgetreden. Voor de show deelde iemand van de crew een paar bordjes uit aan het publiek met "Happy Birthday Roy" erop. Deze aansturing was niet echt nodig, want er waren ook heel wat bordjes door fans zelf meegenomen die refereerden aan Roy's verjaardag. Drie kwartier na de geplande aanvangstijd kwam Nils Lofgren het podium op met accordeon en speelde de instrumentale versie van 'Muss I Denn'. Ondertussen kwamen de E Street Bandleden het podium op, en Roy kreeg een extra mooi onthaal van het publiek. Bruce begroette het publiek op z'n Bayerns met "Grüss Gott! Auf geht's", en er werd afgetrapt met 'Badlands'. 'My Lucky Day' was weer terug op de setlist en kreeg een scherpe uitvoering met een mooie solo van Little Steven. Tijdens 'No Surrender' geen beelden van de E Street Band achter op het scherm zoals bij de shows in Scandinavië nog wel gebeurde. Het scherm werd alleen heel even gebruikt bij 'Outlaw Pete': Bruce's cowboyhoed werd gefilmd toen deze op het podium lag, en verder alleen om publieksbeelden aan het einde van de show achter de band te projecteren.
'Spirit in the Night' was het eerste verzoekbordje dat Bruce uit het publiek viste. Terwijl het intro liep, vouwde hij het papier tot een vliegtuigje. Hij gooide het en het vouwsel maakte direct een duikvlucht. Bruce zei gespeeld teleurgesteld: "All that work..." Muriël Kleisterlee en Jos Westenberg waren in München. Muriël: "Op de manier waarop Bruce het vliegtuigje vouwde, zag je al dat het geen lange vlucht zou gaan maken." 'Spirit' bracht Bruce naar de catwalks aan de zijkant van het podium. Links vond hij een grote opblaas-verjaardagstaart met 'Happy Birthday' en 'Drive All Night' erop. Tijdens "Singing our birthday song" nam Bruce deze aan en bestudeerde de taart lang. Hij zei: "Is it somebody's birthday?" Lachend bracht hij de taart naar de piano van Roy.
Foto's: Jos Westenberg
Clarence Clemons had het goed naar zijn zin en danste af en toe. Dat viel Bruce ook op bij 'Working on a Dream', toen hij na de fluitsolo van Clarence zei: "The Big Man is dancing." Jos: "Bruce was erg goed gehumeurd en de verjaardag van Roy creëerde een leuke sfeer. Aan het slot van 'Johnny 99' liet Bruce Max op drums het tempo van een startende trein drummen, terwijl hij op gitaar het geluid van de trein nabootste. Steve speelde het geluid van de fluit na. 'Johnny 99' kreeg zo een nieuw einde." 'Atlantic City' werd na het debuut in Bern herhaald. Daarna ging Bruce bordjes verzamelen, terwijl de band het intro van 'Raise Your Hand' speelde. Bruce haalde veel karton op en ook een groen en piepend rubberen speelgoedbeestje. Hij liet het ding een paar keer in de microfoon piepen voordat hij het bordje voor 'Seven Nights to Rock' te voorschijn haalde. 'Seven Nights', deze tour pas twee keer gespeeld, was in de soundcheck geoefend, samen met 'Girls in Their Summer Clothes', 'Queen of the Supermarket' en een niet herkende rockcover.
Foto's: Jos Westenberg
Tijdens 'Seven Nights' liet Bruce Roy een solo spelen. "Is there a birthday boy in the house? Play something on the low keys... only use sixty keys please", zei Bruce ter referentie aan Roys 60ste verjaardag. Na de uitgelaten uitvoering van 'Seven Nights to Rock' haalde Bruce een stapel A4'tjes te voorschijn. Jos: "Er stonden nummers op, 1 tot en met 4, en vraagtekens, en er zaten nog A4'tjes achter. Bruce moest er eentje uitzoeken en openvouwen, hij wist niet wat er binnen geschreven stond. Een unieke manier om een verzoeknummer aan te vragen om de band en Bruce uit te dagen. Bruce koos nummer 3, het bleek 'This Hard Land' te zijn. "We haven't played this one for a while, it's good request", zei Bruce. Hij liet een mondharmonicarek halen en er volgde een sterke uitvoering van 'This Hard Land', waarin alle solerende E Streeters een solo kregen, ook Clarence op de sax.
Tussen de bordjes die Bruce had opgehaald, was ook een heel groot bord voor 'Pretty Woman' (het nummer van Roy Orbison). Er stond een grote afbeelding van een jaren vijftig pin-up girl op en de tekst: "Oh oh Pretty Woman for Roy's Birthday - So Sexy". Bruce had het bord op de grond gelegd, maar Steve had het tegen de verhoging van het drumstel geplaatst. Garry Tallent stak al goedkeurend zijn duim omhoog. Dus toen Bruce het derde verzoeknummer kwam uitkiezen, vroeg hij aan Steve: "Can we do this?" Hij haalde het bord te voorschijn en zei tegen het publiek: "The band does not know this song." Hij begon de tekst van het bordje voor te lezen. "For Roy's birthday... and there is a woman on the sign. If Roy would have this woman, there would not be another birthday. The sign is from people from Belgium. We all know what they are like. And it also says 'so sexy'. I guess they are talking about you, Roy." Bruce plaatste het bord voor zijn microfoon en hij nam met Steve de structuur van het nummer door. Nogmaals waarschuwde Bruce het publiek dat de band het nummer niet kende en dat ze het niet te serieus moesten nemen. Bruce en de band sloegen zich zeer verdienstelijk door 'Pretty Woman' heen. Bruce was erg content, zwaaide met zijn vuist in de lucht en riep: "We did it, we did it!" Hij nam het bord nog eens ter hand en zei: "I'm gonna keep this sign forever." Bekijk hier een filmpje van 'Pretty Woman'.
Voor 'The River', een redelijk standaard keuze op de setlist, had iemand in het publiek de moeite genomen om een groot geschilderd verzoekbord te maken. 'Kingdom of Days' droeg Bruce op aan Patti, "she's at home and sends her love". Na 'Born to Run' wilde Bruce doorspelen en stak tien vingers op naar Roy: 'Tenth Avenue Freeze-Out'. Bruce was na zijn bezoek op de catwalk op tijd terug bij Clarence voor "the Big Man joins te band". Na 'Tenth Avenue' namen Bruce en de band afscheid van het publiek, maar Bruce zei iets tegen de bandleden. Ze liepen terug naar hun plaatsen en alleen Bruce ging even het podium af. Hij kwam terug en bedankte het publiek: "This is a perfect night to play. You are a fabulous audience." 'Hard Times' werd gespeeld, gevolgd door 'Bobby Jean' waarbij weer beelden van het publiek op het scherm achter de band werden vertoond. Een wilde 'Detroit Medley' volgde, waarin Bruce Roy vroeg "boogie woogie piano" te spelen. 'Glory Days' werd gespeeld, zonder 'Louie Louie' maar met het toneelstukje met Steve. Toen Bruce Steve vroeg of het "quitting time was" (Steve: "Hell no"), en "what time is it?", riep het publiek hard "Boss time!" Steve antwoordde: "That's what I thought, it's boss time!" 'Glory Days' werd energiek gespeeld en Bruce complimenteerde de band ook met hun geheugen, "elephants" noemde hij hen. Daarna nog een afsluiter: 'Dancing in the Dark'. "Wir lieben euch", waren Bruce's laatste woorden aan het Beierse publiek.
Foto: Jos Westenberg
Setlist 2-7:
Muss I Denn (Nils accordeon-intro) / Badlands / My Lucky Day / No Surrender / Outlaw Pete / Spirit in the Night / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Atlantic City / Raise Your Hand-intro / Seven Nights to Rock / This Hard Land / Pretty Woman / Because the Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Kingdom of Days / Lonesome Day / The Rising / Born to Run / Tenth Avenue Freeze-out // Hard Times / Bobby Jean / American Land / Detroit Medley / Glory Days / Dancing in the Dark
vetgedrukt = tourpremière
Foto: Jos Westenberg
Prisoner of Rock 'n Roll in Bern
30 juni Bern, Zwitserland - Stade de Suisse
Springsteen en de E Street Band hebben op 30 juni in het Zwitserse Stade de Suisse in het zeer warme en zomerse Bern opgetreden. Het concert ging van start met Nils die alleen het podium op kwam en het Zwitserse volksliedje Ds Vogellisi op accordeon speelde. Terwijl het publiek meezong, kwamen de bandleden het podium op. Bruce haalde Clarence op en begeleidde hem naar zijn plek. Als dank kreeg hij van de Big Man een zoen. 'Badlands' was de echte start van de show.
'Atlantic City' werd voor het eerst deze tour gespeeld en kwam op de plek waar tot nu toe steeds 'The Ghost of Tom Joad' of 'Youngstown' gedaan werd. Daarna de verzoeknummers. Terwijl de band het intro van 'Raise Your Hand' speelde, verzamelde Bruce bordjes uit het publiek. Hij brak 'Raise Your Hand' af om zo direct 'Hungry Heart' in te laten zetten. Een specialere keuze was het volgende verzoeknummer: 'I Fought the Law' van de Bobby Fuller Four. Tijdens het spelen van het nummer herinnerde Bruce zich een solo: "There was a solo part right here." 'Downbound Train' was ook op verzoek, een mooi bordje met een tekening van een trein.
De set liep ten einde met de vaste keuzes, waarbij 'The River' weer gespeeld werd achter 'The Promised Land'. Na 'Born to Run' kwam nog 'Thunder Road', een extraatje voordat de band het podium af ging voor een korte pauze voor de toegiften. In het slotstuk geen 'Land of Hope and Dreams', maar na 'Dancing in the Dark' nog wel 'Rockin' All Over the World' van John Fogerty, waarin Bruce uitriep "I'm just a prisoner, of rock 'n roll", iets wat hij bij concerten in de jaren '70 tot en met 1993 wel vaker deed.
De Working on a Dream-tour trekt nu naar Duitsland waar donderdag en vrijdag München en Frankfurt worden aangedaan.
Foto: Pascal Kicken
Setlist 30-6:
Ds Vogellisi (accordeon-intro Nils) / Badlands / No Surrender / She's the One / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Atlantic City / Raise Your Hand-intro / Hungry Heart / I Fought the Law / Because the Night / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run / Thunder Road // Hard Times / Bobby Jean / American Land / Glory Days / Dancing in the Dark / Rockin' All Over the World
vetgedrukt = tourpremière
Londen Hard Rock Calling
28 juni Londen, Engeland - Hyde Park, Hard Rock Calling-festival
Een dag na het indrukwekkende optreden op het festival in Glastonbury (waar de organisatie een boete kreeg van 3.000 pond omdat Springsteen veertig minuten over de vastgestelde eindtijd ging) hebben Springsteen en de E Street Band het Hard Rock Calling-festival in het Londense Hyde Park afgesloten. The Gaslight Anthem speelde 's middags op het hoofdpodium en net als in Glastonbury, kwam Springsteen meedoen met 'The '59 Sound'. Alain Van Rentergem was in Londen en bericht: "Bruce speelde mee op gitaar bij 'The '59 Sound'. De weide liet zich voor de eerste keer stevig horen."
's Avonds schoten Bruce en de band uit de startblokken met, net als in Glastonbury, een nummer van The Clash, ditmaal 'London Calling'. Alain: "Bruce kwam op met zonnebril maar die vloog nog af voor de eerste noten werden gespeeld. De opener was meteen speciaal: 'London Calling'. Max was weer van de partij en dat merk je in positieve zin." Springsteen had in Glastonbury voor een voorspelbare festivalset gekozen, in Londen liet hij in de songkeuze blijken ook op festivals enkele minder bekende nummers voor een gemengd publiek van fans en festivalgangers te kunnen spelen. Zo werden 'Night', 'Youngstown' en bij de verzoeknummers 'Trapped' gespeeld. 'Good Lovin' ' was het nummer waaronder Bruce de bordjes ophaalde. Een ander verzoeknummer was het niet zelden gespeelde 'Bobby Jean'. Na 'Trapped' haalde Bruce net als in Glastonbury Brian Fallon van The Gaslight Anthem het podium op voor 'No Surrender'. Na 'The Promised Land' niet 'The River' maar een mooie uitvoering van 'Racing in the Street'. En na 'Born to Run' wilde Bruce doorspelen en zette hij 'Rosalita' in.
Foto: Linda Rottiers
De toegiften waren vergelijkbaar met die in Glastonbury, alleen werd 'Thunder Road' ditmaal vervangen door 'Jungleland'. Alain: "Bij de opkomst aan het begin van de show begeleidde Bruce een - als het om mobiliteit gaat - duidelijk meer en meer lijdende Clarence het podium op. Clarence liet tijdens de show wel meerdere malen zien dat dit gebrek absoluut geen effect had op zijn saxwerk. Hij speelde voor mij een van zijn sterkste concerten deze tour met 'Jungleland' als hoogtepunt." Voor het concert begon had de crew enkele constructies voor het podium gebouwd, zodat Bruce tijdens de show makkelijker bij het publiek kon komen. Daarvoor moest hij dan een trap af die recht voor het podium stond. Alain: "Het niveauverschil was enorm en daarom werd een megahoge steile trap met meer dan twintig treden geïnstalleerd. Bij 'Out in the Street' was het al meteen prijs. Naar beneden kwam Bruce nog gezwind, maar door hitte en het helse tempo was Bruce bekaf toen hij de trap opklauterde. Hij struikelde, deed een knieval maar kwam zonder kleerscheuren boven waarbij hij de makers van de trap vroeg: 'Are you fucking nuts? Are you fucking nuts? I am 60 years! I need an elevator for that.' Later in het concert bleek dat hij geen lift nodig heeft, want meermaals zou hij de trap bestijgen."
Alain noemde het optreden in Hyde Park een van de betere concerten van de tour tot nu toe, met als toppers 'Racing it Street', 'Youngstown', 'Bobby Jean' en 'Trapped'. Aan het slot van het concert nam Bruce nog een bordje aan: 'Greetings from Hyde Park'. Bruce en de band verplaatsen zich nu naar het vasteland van Europa, waar morgen in het Zwitserse Bern de tour verder gaat.
Foto: Linda Rottiers
Setlist 28-6:
London Calling / Badlands / Night / She's the One / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Youngstown / Good Lovin' / Bobby Jean / Trapped / No Surrender (met Brian Fallon) / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / Racing in the Street / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run / Rosalita // Hard Times / Jungleland / American Land / Glory Days (incl. Louie Louie) / Dancing in the Dark
vetgedrukt = special guest
Foto: Linda Rottiers
Indrukwekkend op Glastonbury
27 juni Glastonbury, Engeland - Festival of Contemporary Performing Arts
Na een pauze van bijna twee weken hebben Springsteen en de E Street Band het Europese deel van de Working on a Dream-tour voortgezet in Glastonbury (Engeland). Op het befaamde Festival of Contemporary Performing Arts traden zij zaterdag 27 juni op de Pyramid-stage op als het hoofdprogramma. Bruce had 's middags in de John Peel Tent al meegespeeld met The Gaslight Anthem, een band uit New Brunswick (New Jersey), die in interviews hun bewondering voor Springsteen niet onder stoelen of banken steken. Op hun album The '59 Sound is duidelijk te horen dat Springsteens muziek een inspiratiebron is. Zanger Brian Fallon kondigde Bruce aan met de woorden: "Can you hear that sound? I'm feeling waves from home." Springsteen, met zonnebril op, kwam meespelen en zingen met het titelnummer van de laatste cd The '59 Sound. Aan het einde van Springsteens gastoptreden zei Fallon tegen het publiek: "You've been good to us and that is our present to you."
's Avonds waren Springsteen en de E Street Band (zonder Patti, maar met Max Weinberg, die vanaf nu bij de gehele Europese tour achter de drums zal zitten) de afsluiters op het grote Pyramid-podium, waar de meeste van de 175.000 bezoekers van het Glastonbury-festival waren samengekomen. Bruce opende akoestisch met 'Coma Girl', een nummer van Joe Strummer dat The Clash-zanger over het festival schreef. Springsteen zei onlangs dat hij in het verleden met Joe Strummer had gesproken over Glastonbury. Recentelijk vertelde Chris Martin van Coldplay Bruce meer over optreden op Glastonbury, waarna Bruce besloot om Glastonbury "te doen".
 |
|
Bruce met Brian Fallon van The Gaslight Anthem.
|
Na 'Coma Girl' haalde Springsteen zijn Fender-gitaar op, produceerde wat feedback uit het instrument en riep: "This is for Joe." Daarna werd een energieke uitvoering van 'Badlands' op het publiek losgelaten. In hoog tempo werd het vaste stramien van de Working on a Dream-setlist gevolgd. Bruce had van de organisatie maar twee uur en een kwartier speeltijd gekregen, maar hij zou daar uiteindelijk toch ruim overheen gaan. 'Because the Night' en 'No Surrender' zaten in het verzoeknummersblokje. Voor 'No Surrender' haalde Bruce Brian Fallon van The Gaslight Anthem het podium op, om op zijn beurt mee te komen spelen en zingen tijdens Springsteens set.
Er waren geen uitlopers van het podium naar het publiek gebouwd zoals wel bij Pinkpop het geval was. Maar dat maakte voor Bruce weinig uit, hij zocht geregeld het fysieke contact met het publiek vanaf enkele flight cases die voor de hekken waren opgesteld. Tijdens 'Waitin' on a Sunny Day' liet hij zich ook achterover in de eerste rijen van het publiek zakken. 'The River' kreeg een mooie uitvoering na 'The Promised Land'. Bruce had zoveel gezweet en het was inmiddels zover afgekoeld, dat de dampen van zijn shirt opstegen.
De toegiften werden net als op Pinkpop een beetje ingekort. 'Hard Times' werd op Glastonbury weliswaar gespeeld, maar na 'Thunder Road' werd 'Land of Hope and Dreams' overgeslagen. Max Weinberg, die het eerste deel van de Europese tour moest missen vanwege de verplichtingen bij de Tonight Show met Conan O'Brien, werd hier zelf ook door verrast, want hij startte wel het intro van 'Land of Hope and Dreams' terwijl Bruce met 'American Land' wilde beginnen. Het concert eindigde na tweeënhalf uur met 'Glory Days' (inclusief het toneelstukje tussen Bruce en Steve: "It is curfew-time") en 'Dancing in the Dark'. Bruce en de band blijven vandaag nog in Engeland, ze spelen vanavond op het Hard Rock Calling-festival in Hyde Park in Londen waar ook The Gaslight Anthem weer zal optreden (The Killers traden op de eerste festivaldag op vrijdag op).
De media waren unaniem lovend over Springsteens concert op Glastonbury. De BBC heeft bijna anderhalf uur van het optreden op televisie uitgezonden, vanaf 'Thunder Road' werd het concert zelfs live uitgezonden. Op BBC Radio zijn ook gedeeltes van het concert uitgezonden. Op YouTube zijn van verschillende nummers filmpjes geplaatst: 'Badlands', 'Prove it All Night', 'Outlaw Pete', 'Working on a Dream', 'Because the Night', 'Waitin' on a Sunny Day', 'The Promised Land', 'The River', 'Born to Run', 'Thunder Road', 'American Land', 'Glory Days' , 'Dancing in the Dark'.
Setlist 27-6:
Coma Girl / Badlands / Prove it All Night / My Lucky Day / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / The Ghost of Tom Joad / Raise Your Hand / Because the Night / No Surrender (met Brian Fallon) / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Thunder Road / American Land / Glory Days (incl. Louie Louie) / Dancing in the Dark
vetgedrukt: tourpremière/special guest
Bruce op Bonnaroo
13 juni Manchester, TN - Bonnaroo
Tijdens de korte pauze in de Europese tour hebben Springsteen en de E Street Band op zaterdag 13 juni bij het Bonnaroo Music and Arts Festival opgetreden. Max Weinberg en Patti Scialfa waren beiden weer van de partij. Jay Weinberg kwam meedrummen bij 'Radio Nowhere' en bleef achter de drums tot het einde van de show. De setlist van het drie uur durende concert bevatte geen tourpremières. De enige grote verrassing was 'Santa Claus is Coming to Town' tijdens de verzoeknummers. Bruce kreeg hiervoor een grote tekening van de kerstman aangereikt. Bruce vond het een komisch verzoek: "It's fucking 158 degrees and you want me to play Santa?", vroeg Bruce lachend. Ook 'Growin' Up' en 'Thunder Road' waren verzoekjes van het publiek. Bij 'American Land' in de toegiften kwam Springsteens zoon Evan het podium op en speelde gitaar aan de zijde van Patti. Bij het slotnummer 'Dancing in the Dark' haalde Bruce een meisje uit het publiek om mee te dansen.
Bruce heeft op de afsluitende zondag ook meegespeeld met de band Phish. Met hen deed Bruce 'Mustang Sally', 'Bobby Jean' en 'Glory Days'. Zanger/gitarist Trey Anastasio van Phish introduceerde Bruce met de woorden: "My boyhood hero, and still my hero today."
Setlist 13-6:
Badlands / No Surrender / My Lucky Day / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Youngstown / Raise Your Hand / Santa Claus is Coming to Town / Growin' Up / Thunder Road / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Kingdom of Days / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Tenth Avenue Freeze-out / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land (met Evan James Springsteen) / Rosalita / Glory Days (incl. Louie Louie) / Dancing in the Dark
vetgedrukt = special guest
Setlist 14/6 (Bruce met de band Phish):
Mustang Sally / Bobby Jean / Glory Days
Bibberen in Bergen
10 juni Bergen, Noorwegen - Bergenhus Festnung-Koengen
Springsteen en de E Street Band hebben op 10 juni het tweede concert in Bergen gegeven. Wederom geen soundcheck, maar Bruce begroette wel weer twee uur voor aanvang van de show de vroege concertgangers aan de linkerkant van de pit. Het begin van de show liet ook weer 45 minuten langer dan de geplande aanvangtijd op zich wachten.
Het concert begon wederom met Nils die alleen het podium op wandelde met accordeon en een Noorse volksliedje 'Du Skal Ikkje Sova Bort Sumarnatta' speelde. Na het eerste couplet betraden de bandleden, bijna allemaal met zonnebrillen op, het podium. Bruce haalde Clarence, begeleidde hem naar zijn plaats en gaf hem een zoen op de mond. Daarna telde hij af en begon met 'Prove it All Night', inclusief solo van Nils. Bruce zette zijn zonnebril pas af aan het einde van 'My Lucky Day'. Muriel Kleisterlee: "Vanaf het begin was duidelijk dat dit een veel beter concert zou worden dan de eerste avond. Bruce en de band waren veel meer gedreven."
Na 'Outlaw Pete' kwam 'Spirit in the Night'. Bruce liet zich bij het eerste couplet tegen de microfoonstandaard naar beneden zakken en zong daar zittend het eerste couplet. Verderop in het nummer kwam hij naar het middenplatform en ging op een monitor zitten. Hij schudde een paar fans de hand en liet zich daarna achterover zakken. Op het platform bleef hij zo een moment liggen, krabbelde overeind en rondde daarna het nummer af op het podium. Tijdens de speech in 'Working on a Dream' verwelkomde hij iedereen bij de tweede show in Bergen. "We were only getting warmed up yesterday", verzekerde hij het publiek. Inmiddels waaide er een koude wind over het plein bij het middeleeuwse fort Bergenhus. Jos Westenberg: "Bruce zag de mensen in de ramen van het hotel dat naast het plein, dicht bij het podium, lag. Hij zwaaide uitgebreid naar de hotelgasten, die gratis een mooi concert bijwoonden. Onder een van de hotelramen hing ook een spandoek met een verzoeknummer: 'Rock version of Blood Brothers'."
Na 'The Ghost of Tom Joad' was het tijd voor de bordjes. Bruce haalde een lading karton op. Het eerste bord bevatte een boodschap: "Clarence, you sexy big thing, remember me?" Vorig jaar was er een bordje met hetzelfde handschrift waarop toen te lezen was: "Clarence, you sexy big thing, kiss me." Bruce liet het huidige bordje uitgebreid aan de camera zien en keek toen vragend naar Clarence. Die moest er wel om lachen.
 |
|
Bruce heeft net zijn gitaar gekregen van de zoon van Clarence Clemons (Foto: Jos Westenberg).
|
Eerste verzoeknummer na 'Raise Your Hand' was 'Boom Boom' van John Lee Hooker. Clarence' zoon kwam het podium op om Bruce de gitaar aan te reiken. Bruce stelde hem voor en liet hem twee keer naar het publiek buigen. Na 'Boom Boom' werd 'Cover Me' uitgekozen. 'Two Hearts' was een verzoek van iemand die ging trouwen. En voor 'Thunder Road' kon Bruce geen verzoekbordje vinden in de stapel die hij had verzameld, maar hij zei: "Somebody requested this."
Bij 'Waitin' on a Sunny Day' was Bruce bij de rechtercatwalk. Hij kon niet zo snel een kind vinden om mee te laten zingen, dus vroeg hij aan een stel volwassenen: "Who is going to sing lead?" Hij gaf de microfoon aan een fan die erg hard en vals een regel zong. Bruce pakte de microfoon terug en durfde 'm daarna niet meer aan andere fans te geven. 'The River' werd verkozen boven het geplande 'Kingdom of Days'. Bruce had daar weer een verzoekbordje voor gevonden, hoewel het ook de dag ervoor al gespeeld was. Het begin van het nummer ging mis, Steve's gitaar deed het niet en Bruce was al begonnen met het mondharmonica-intro. Terwijl Steven snel naar achteren ging om zijn instrument te laten nakijken, begon Bruce een ander melodietje op mondharmonica te spelen. Ook een paar bandleden deden mee. Toen Steve terug was, ging daarna het begin weer niet goed; door zijn alternatieve mondharmonicamelodietje wist Bruce niet meer hoe het echte intro ging. "I forgot about it", zei hij tegen Steve en moest er wel om lachen.
Foto: Jos Westenberg
Ook het geplande 'Working on the Highway' werd niet gespeeld, Bruce zette het slot van de set in met 'Lonesome Day', 'The Rising' en 'Born to Run'. Aan het einde van 'Born to Run' zei Bruce: "If we're gonna get off stage, we're gonna freeze." Dus geen pauze voor de toegiften, Bruce zette direct het intro van 'Rosalita' in. Een uitbundige uitvoering. Na het eerste refrein deed Bruce alsof hij stond te bibberen van de kou. 'Jungeland' stond op de handgeschreven setlist, maar deze werd overgeslagen, Bruce riep de band op om 'Land of Hope and Dreams' te spelen. Bij 'American Land' kwam Ali Weinberg, de zus van Jay en dochter van Max, op accordeon meedoen. Ankie Baecke: "Ali was verre van verlegen, zij haakte direct in en kwam ook vooraan met Bruce op het middenplatform staan." Bruce stelde de band voor, Jay was "the incredible phenomenon" en Clarence was "the biggest Norwegian you've ever seen". Aan het einde ging Bruce tegen Clarence aan leunen. Hij deed alsof hij niet verder kon, maar natuurlijk kwam er nog meer: 'Dancing in the Dark'. Ook dat was nog niet het slot. Bruce stortte aan het einde in elkaar op het podium en er moest een handdoek gehaald worden om hem frisse lucht toe te waaien. Dat was genoeg om ook 'Twist and Shout' aan de Noorse fans te geven. Bruce bedankte de fans en zei dat hij terug zou komen naar Bergen.
Nadat de eerste mensen al het park uit waren, verscheen Bruce nog even zwaaiend in een raam van een gebouw naast het park. Een laatste groet aan het publiek. Bruce en de band vlogen direct na afloop naar Amerika terug. In de Europese tour zit nu een korte pauze. Bruce en de band spelen dit weekend op het Bonnaroo-festival.
Bekijk hier filmpjes van de opening en 'Prove it All Night', 'Badlands' en 'My Lucky Day'.
Ali Weinberg deed mee met 'American Land' (Foto: Jos Westenberg).
Setlist 10-6:
Du Skal Ikkje Sova Bort Sumarnatta (Nils Lofgren intro) / Prove it All Night / Badlands / My Lucky Day / Outlaw Pete / Spirit in the Night / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / The Ghost of Tom Joad / Raise Your Hand / Boom Boom / Cover Me / Two Hearts / Thunder Road / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Rosalita / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
Bruce doet alsof hij niet meer verder kan na 'Dancing in the Dark' (Foto: Jos Westenberg).
'Back in Your Arms' in Bergen
9 juni Bergen, Noorwegen - Bergenhus Festnung-Koengen
Springsteen en de E Street Band hebben op 9 juni in Bergen, Noorwegen opgetreden. Het Bergenhus Festnung, een middeleeuws fort aan de haven van deze Noorse stad, is wellicht de mooiste locatie waar de Working on a Dream-tour langskomt. Springsteen kwam pas op de dag van de eerste show naar Noorwegen gevlogen en er was dus geen tijd voor een soundcheck. Wel begroette Bruce het publiek dat vroeg naar binnen was gegaan even kort aan de zijkant van het podium.
Het is bijna midzomernacht in Scandinavië en het blijft op een paar uur na de hele dag licht. Jos Westenberg en Muriël Kleisterlee waren bij het concert in Bergen. Muriël: "Volgens mij was dat de reden dat het concert zo laat begon. De roadies kwamen ook nog een paar keer op het podium naar de zon kijken, in de hoop dat die op een iets minder hinderlijke stand voor de band stond." Toch scheen hij nog volop toen Nils Lofgren om kwart voor negen, drie kwartier na de geplande aanvangtijd, alleen het podium op kwam met een accordeon en een Noors Folkliedje speelde ('Du skal ikkje sova bort sumarnatta'), terwijl de rest van de bandleden de plaatsen innam. Veel bandleden hadden zonnebrillen op omdat ze dus recht tegen de zon in keken. Ook Bruce droeg een grote zonnebril. Hij haalde Clarence op aan de zijkant van het podium, begeleidde hem naar zijn plaats en gaf hem een zoen op de mond. Daarna begon het concert met 'Badlands'. 'My Lucky Day', met een solo van Steve, had de plek op de setlist terug. Jos: "Er werd veel gebruik gemaakt van het videoscherm achter de band. Bij 'Outlaw Pete' waren er westernbeelden te zien, bij 'No Surrender' waren er projecties van oude E Street Band-foto's, bij 'Seeds' waren er filmpjes van daklozen in goederenwagons, bij 'Johnny 99' tralies van een gevangenis en bij 'Radio Nowhere' grote zendmasten. En aan het einde van de set, bij 'Born to Run', werden er beelden van het publiek achter de band geprojecteerd."
In 'Youngstown' maakte Springsteen een fout en vergat hij een couplet in te zetten. Hij moest opnieuw aftellen. Daardoor werd de uitvoering wat rommelig. Nils Lofgren redde het nummer uiteindelijk met een mooie gitaarsolo. Bruce liet Steve het intro van 'Raise Your Hand' inzetten, terwijl hij op zoek ging naar bordjes met verzoeknummers. Jos: "Bruce leek Ria Bremer wel van 'Stuif-es-in', de kindertelevisieshow van de jaren zeventig. Hij haalde een grote stapel karton op, zoveel dat hij op weg naar het podium er af en toe eentje weer uit zijn handen liet vallen." 'Raise Your Hand' werd niet gespeeld, Bruce haalde direct een bordje voor 'Hungry Heart' uit de stapel en liet de band dit spelen. Johan van Es en Ankie Baecke waren ook bij de eerste show in Bergen. Ankie: "Bruce liet het publiek het eerste couplet zingen en sloeg toen zelf dit couplet over en vervolgde met het tweede. Het leek wel alsof hij haast had."
Foto: Jos Westenberg
 |
|
Bruce zit smekend op zijn knieen voordat hij 'Back in Your Arms' inzet (Foto: Jos Westenberg).
|
Terwijl Springsteen op de catwalk bezig was het publiek mee te laten zingen, zochten Nils, Steve en Garry Tallent uit de stapel bordjes een paar favorieten. Bruce keek Steve berispend aan toen hij terugkwam, maar haalde twee bordjes voor hetzelfde nummer dat de band had gekozen te voorschijn. "Very obscure", kondigde Bruce aan en hij onthulde het dubbele verzoek voor 'Back in Your Arms'. "I don't know if we remember this one", zei Bruce plagend, maar sommige fans wisten dat hij het met de band in de laatste soundcheck van Stockholm nog geoefend had. "Some soul music for you. But first, I got to tell you this story." De band zette het coda van 'Back in Your Arms' in en Bruce legde uit dat het nummer gaat over het gevoel dat je hebt wanneer je iets moois hebt laten mislukken. Muriël: "Bruce moest de band op een gegeven moment wel een teken geven dat ze het coda wat zachter moest spelen, want hij moest zijn stem te veel aanzetten om boven het geluid uit te komen. Het leek sowieso of Springsteens stem te laag in de mix stond. Hij klonk veel zachter dan normaal." Bruce vertelde: "A long, long time ago, I had a girlfriend who was as clear as the Norwegian air. But I also had an ex. And we all know, one letter away from ex is sex. So I had sex with my ex-girlfriend." Bruce vertelde openhartig dat hij een vrouw waar hij veel van hield bedroog met een ex-vriendin. Daar kwam die vrouw achter en de relatie werd verbroken. Bruce zei dat dan nog maar een ding helpt: smeken. Hij liet zich op zijn knieën vallen en begon met een soulstem te zingen: "I'm so sorry. I'm so sorry." En hij voegde eraan toe: "But for it to work, you got to mean it." Daarmee begon hij 'Back in Your Arms', dat een prachtige uitvoering kreeg. Aan het einde kreeg hij complimenten van Steve. Bruce was zelf ook onder de indruk en zei: "Bring that home tonight with you and remember, for it to work, you got to mean it. Now I want to run home to see my baby. You got to do the rest of the night by yourself." Hij wist even niet hoe hij verder moest, haalde enkele bordjes uit de stapel waaronder 'Light of Day' en 'Restless Nights', maar zag toen in het publiek iets wat hem meer beviel: "That's a good sign, bring that here." Hij haalde 'Because the Night' op, dat gespeeld werd met een gitaarduel tussen Bruce en Nils, maar niet met de lange gitaarsolo van Nils op het einde.
Foto: Jos Westenberg
'Darlington County' startte Bruce alleen. Nils kwam voor het tweede couplet naar het middenplatform voor het podium om met Bruce te zingen. En aan het einde haalde Bruce weer een bordje op en zei: "This has never been done in the history of the E Street Band, we have never played these two songs together because I think they are the same song." Hij liet een bordje met 'Cadillac Ranch' zien, dat een uitgelaten uitvoering kreeg. Bij 'Waitin' on a Sunny Day' liet Bruce een kind meezingen. En na 'The Promised Land' liet Bruce de camera een ander jong meisje in het publiek zoeken. "You're using your head as a request sign." Op haar voorhoofd stond 'The River' geschreven. Bruce speelde het met overgave, maar de frasering van sommige regels was anders dan normaal. Mooi was het outtro, Bruce liep terwijl hij de mondharmonicasolo speelde langzaam het podium af richting het platform aan de zijkant waar het meisje ergens stond. Bruce eindigde het nummer bij haar en overhandigde haar de mondharmonica.
Daarna kreeg het concert het vaste einde. In de toegiften werd na 'Hard Times' 'Bobby Jean' gekozen en na 'American Land' nog 'Glory Days' en 'Dancing in the Dark'. Ankie: "Aan het einde van 'Glory Days' kwam een stukje 'Louie Louie', maar dat liep niet zoals het hoorde, Charles lette niet goed op. En aan het einde van 'Dancing in the Dark' haalde Bruce een jong meisje van een jaar of twaalf het podium op om te dansen. Daarna droeg hij haar terug naar haar plaats. Bij het afscheid nemen vroeg Jay aan Bruce toestemming of hij de drumstokken mocht gaan weggeven." Vandaag geven Bruce en de band een tweede show bij het Bergenhus Festnung. Daarna volgt er een pauze in de Europese tour en vliegen Bruce en de E Streeters terug naar Amerika om dit weekend op het Bonnaroo-festival te spelen.
Bekijk hier een filmpje van de opening van het eerste concert in Bergen.
Setlist 9-6:
Du Skal Ikkje Sova Bort Sumarnatta (Nils Lofgren intro) / Badlands / No Surrender / My Lucky Day / Out in the Street / Outlaw Pete /She's the One / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Youngstown / intro Raise Your Hand / Hungry Heart / Back in Your Arms / Because the Night / Darlington County / Cadillac Ranch / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The River / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Bobby Jean / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land / Glory Days (incl. Louie Louie) / Dancing in the Dark
vetgedrukt = tourpremière
Foto: Jos Westenberg
'Fade Away' en 'Surprise Surprise' in Stockholm
7 juni Stockholm, Zweden - Stockholm Stadion
Springsteen en de E Street Band hebben op 7 juni het derde en laatste concert in Stockholm gegeven. De nummers die in de soundcheck geoefend werden, 'Back in Your Arms' en 'Fade Away', waren een teken dat het een bijzondere show zou worden. Het concert begon wederom met Nils die 'Idas Sommarvisa' op accordeon kwam spelen, terwijl de andere bandleden hun plaatsen innamen. 'No Surrender' was het eerste nummer, terwijl op de schermen oude beelden van Bruce en de E Street Band geprojecteerd werden. 'Night' werd gedaan en 'My Lucky Day' lijkt na drie shows op rij gespeeld te zijn, weer een vaste waarde te worden.
Na 'Outlaw Pete' volgde 'Spirit in the Night'. Geen 'The Ghost of Tom Joad' of 'Youngstown' in het "recessiedeel", maar het tourdebuut van 'The River', dat qua thematiek natuurlijk ook prima past. Bruce haalde bordjes op, terwijl de band deze keer het intro van 'Mony Mony' speelde. Eerste verzoeknummer was 'Trapped'. Daarna het volgens Bruce favoriete nummer van Little Steven: 'Fade Away'. Dit was sinds de River-tour niet meer met de E Street Band gespeeld (wel speelde Bruce het tijdens de Devils & Dust-tour). Ron Jansen was bij het concert en mailt: "Hoogtepunt voor mij was 'Fade Away'. Bruce vroeg het publiek of we weleens het gevoel hebben gehad van het verbleken van liefde, dat je het al verkloot hebt en dat de liefde nog niet weg is maar wel aan het verdwijnen is. Ook vroeg hij nog of mannen weleens hun vrouwen smeekten. Hij gaf aan dat hij dat zelf wel doet. Een vrij lange introductie en vervolgens de plaat met de band dus. Ik vond erg mooi gespeeld. Bruce was super op dreef, zijn stem was duidelijk beter dan tijdens de tweede avond." Daarna een wereldprimeur: 'Surprise Surprise' van Working on a Dream.
De set kwam daarna met de geijkte nummers ten einde, met 'Working on the Highway' nog achter 'The Promised Land'. De toegiften openden met het mooie duo 'Thunder Road' en op verzoek 'Jungleland', dat een intense uitvoering kreeg. Maar het was nog niet gedaan voor de gelukkige aanwezigen, na 'American Land' bleef Bruce gewoon doorgaan met 'Ramrod', 'Dancing in the Dark' en finale uitsmijter 'Twist and Shout', waarvoor hij een bordje ophaalde met de tekst: "stadium breaker, no ass breaker". De laatste show in Stockholm duurde drie uur en tien minuten. Bekijk hier het filmpje van 'No Surrender'. Op de site van Expressen.tv staan nog meer filmpjes van Springsteens verblijf in Zweden. Morgen en woensdag geven Bruce en de band twee shows in Bergen, Noorwegen, voordat ze voor een ruime week terug naar Amerika vliegen en dit weekend op het Bonnaroo-festival spelen.
Setlist 7-6:
Idas Sommarvisa (Nils Lofgren solo) / No Surrender / Badlands / Night / My Lucky Day / Outlaw Pete / Spirit in the Night / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / The River / Mony Mony / Trapped / Fade Away / Surprise Surprise / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / Working on the Highway / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Thunder Road / Jungleland / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land / Ramrod / Dancing in the Dark / Twist and Shout
vetgedrukt = tourpremière
'Queen of the Supermarket' in Stockholm
5 juni Stockholm, Zweden - Stockholm Stadion
Springsteen en de E Street Band hebben op 5 juni het tweede concert in Stockholm gegeven. Het was droog maar nog steeds fris in de Zweedse hoofdstad. 'Downbound Train', 'Detroit Medley', 'Seven Nights to Rock', 'Surprise Surprise' en 'Queen of the Supermarket' werden gerepeteerd in de soundcheck. Het concert begon, net als de eerste avond, met Nils die alleen op accordeon het Zweedse 'Idas Sommarvisa' speelde, terwijl de rest van de band het podium op wandelde. 'Downbound Train' was vervolgens de start van de show. Er stonden maar liefst dertien andere nummers op de setlist vergeleken met de eerste avond in Stockholm. 'My Lucky Day' werd achter 'Badlands' herhaald. 'Youngstown' verving 'The Ghost of Tom Joad' en Bruce haalde nu verzoeknummers op onder het intro van 'Good Lovin''. Eerste keuze was het niet zelden gespeelde 'Hungry Heart', gevolgd door 'Growin' Up'. Daarna was het Jay Weinberg die het volgende verzoeknummer afwees. Alain Van Rentergem is nog steeds in Stockholm en meldt: "Bij de verzoekjes wilde Bruce 'The E Street Shuffle' spelen. Hij liet het bord aan de band zien maar Jay Weinberg schudde nee met zijn hoofd en Bruce koos toen het al geplande 'Thunder Road'. Later haalde Bruce ook nog 'Lost in the Flood' op uit het publiek en hij speelde het briljant."
Bruce lijkt nu meer Working on a Dream-materiaal in de shows uit te willen proberen. Na de terugkeer van 'My Lucky Day' bij de eerste show, en herhaald bij het tweede concert, kreeg 'Queen of the Supermarket' nu de wereldpremière. Alain: " 'Queen of the Supermarket' werd speciaal gespeeld voor een jong meisje in het publiek, hij noemde haar 'zijn Queen of the Supermarket'. Bij een ander nummer blies Bruce even mee op saxofoon, of hij deed vooral alsof. Bruce pikte ook een bordje op met daarop 'How is your ass?' En antwoordde: 'It's okay.' De eerste avond was Bruce ten val gekomen aan het einde van 'American Land'. Deze keer stond Clarence Bruce op te wachten aan de microfoon. Clarence keek naar de hemel en wees Bruce de maan. Bruce riep: 'The moon is rising, it is a sign to continu the party' en hij zette 'Glory Days' in." Aan het begin van 'Glory Days' speelde Bruce het intro van 'Stagger Lee' en aan het einde een stukje van 'Louie Louie'. 'Detroit Medley' kwam daarna nog langs en het concert eindigde met 'Dancing in the Dark'. Alain concludeert: "Ik vond de setlist van de tweede concert heel leuk, maar bij de dag daarvoor maakte de regen er wel een speciaal sfeertje van. Zo zie je maar dat regen ook een bondgenoot kan zijn. Maar wel twee prachtige shows gezien in een redelijke heksenketel. Op naar zondag aanstaande voor het slotstuk van het drieluik."
Er zijn ook filmpjes van het intro 'Idas Sommarvisa', 'Downbound Train', 'Candy's Room' en 'Outlaw Pete'.
Springsteen op weg naar het stadion.
Setlist 5-6:
Idas Sommarvisa (Nils Lofgren solo) / Downbound Train / Badlands / My Lucky Day / Candy's Room / Outlaw Pete / Darlington County / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / Youngstown / Good Lovin' / Hungry Heart / Growin' Up / Thunder Road / Queen of the Supermarket / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / Lost in the Flood / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Tenth Avenue Freeze-out / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land / Glory Days (incl. Stagger Lee en Louie Louie) / Detroit Medley / Dancing in the Dark
vetgedrukt = tourpremière
Bruce ten val bij eerste show Stockholm
4 juni Stockholm, Zweden - Stockholm Stadion
Springsteen en de E Street Band hebben op 4 juni het eerste van drie concerten in Stockholm gegeven. De eerste fans zaten al sinds zaterdag voor de poorten van het stadion. Op de concertdag was het koud, slechts 6 graden, en het regende hard. Alain Van Rentergem is in Stockholm en meldde: "In de soundcheck werd 'Who'll Stop the Rain' uitvoerig geprobeerd. 'My Lucky Day' werd ook gedaan." Beide nummers speelden Bruce en de E Streeters ook tijdens de show. 'My Lucky Day' was al niet meer sinds de derde show van de tour gespeeld. Alain: "Nils opende het concert alleen op het podium met een intro op accordeon, het Zweedse 'Idas Sommarvisa'. De band aangevoerd door Jay vervoegde zich bij hem en opende met 'Who'll Stop the Rain'. Bij 'I'm Goin' Down' kwam de zoon van Clarence mee het podium op om het mooie verzoekbord te tonen aan de menigte." Andere verzoeknummers waren 'Cadillac Ranch' en 'Wild Thing'. 'The Wrestler' en 'Kingdom of Days' werden beide gespeeld, waarmee het album Working on a Dream met vijf nummers in de show vertegenwoordigd was.
De kou en de regen hadden ook vat op de band. Clarence had moeite zijn saxofoonspel zuiver te houden en Bruce gleed uit op het natte podium en kwam hard ten val tijdens 'American Land'. Alain: "Bruce viel door de gladheid van het lager gelegen podium toen hij een sprong waagde, hij bleef even liggen en de band schrok zich te pletter. Bruce zei daarna: 'I broke my ass'." De dochter van Max, Ali Weinberg, kwam bij 'American Land' meespelen op accordeon." In de toegiften werd ook 'Twist and Shout' gespeeld. Na ruim twee uur en drie kwartier kwam het eerste concert in Stockholm ten einde. Er is een filmpje van de soundcheck en filmpjes van 'Who'll Stop the Rain', 'Badlands' en 'My Lucky Day'. Op deze sites zijn ook interviews met Bruce en Steven te zien. Bruce vertelt onder andere dat de tour tot in de herfst zal doorlopen. Na de shows in Giants Stadium volgen nog een paar concerten. Daarna is hij van plan een pauze te nemen met de E Street Band, maar hij weet nog niet wat hij daarna zal uitbrengen. Wel vertelt hij dat hij nummers voor een soloalbum klaar heeft. Vanavond treden Bruce en de E Street Band opnieuw op.
Setlist 4-6:
Idas Sommarvisa (Nils Lofgren solo) / Who'll Stop the Rain / Badlands / My Lucky Day / Prove it All Night / Outlaw Pete / Out in the Street / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / The Ghost of Tom Joad / Raise Your Hand / I'm Goin' Down / Cadillac Ranch / Because the Night / Wild Thing / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The Wrestler / Kingdom of Days / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Bobby Jean / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land (met Ali Weinberg) / Glory Days (incl. Louie Louie) / Twist and Shout / Dancing in the Dark
vetgedrukt = tourpremière/special guest
'Santa Claus' in Finland
2 juni Tampere, Finland - Ratina Stadion
 |
|
Podium in aanbouw (Foto: Skipjack).
|
Springsteen en de E Street Band hebben op 2 juni in het Ratina Stadion in Tampere (Finland) opgetreden. Het concert begon vroeg, om 19.18 uur, want in Finland mogen concerten niet na 10 uur doorgaan. Toch duurde het tot 22.07 uur, bijna drie uur dus. Het was toen nog steeds licht. Maar liefst 28 nummers passeerden de revue. Voor 'Working on a Dream' werd 'Hungry Heart' gedaan. In het blok verzoeknummers koos Bruce 'Cover Me' en 'Because the Night' uit de stapel met bordjes. Ook 'Thunder Road' werd net als op Pinkpop in dit deel van de show gespeeld. Na 'The Promised Land' honoreerde Bruce nog een verzoek: de cover 'The Dark End of the Street', een Muscle Shoals-soulklassieker van Dan Penn en Chips Moman, waarmee James Carr in 1967 als eerste een hitje had. Veel artiesten hebben dit nummer gecoverd, bekend zijn vooral de uitvoeringen van Percy Sledge en de Commitments.
De toegiften openden met 'Hard Times' dat op Pinkpop nog overgeslagen was. De overige toegiften waren bijna hetzelfde als op Pinkpop, alleen 'Bobby Jean' kwam op de plaats van 'Tenth Avenue Freeze-out' en een zomerse uitvoering van 'Santa Claus is Coming to Town', speciaal voor Finland waar volgens de verhalen de Kerstman woont. Ook bij de stadiontour van vorige zomer werd 'Santa Claus is Coming to Town' in Helsinki gespeeld.
Kees Tiemstra was bij het concert in Tampere en mailt: "In een zeer fris en winderig atletiek stadion gaf Springsteen vanavond een ongekend vrolijk en tegelijkertijd zeer fanatiek concert. Hij had zeer veel fysiek contact met het publiek en leek bij elk nummer erg veel plezier te hebben. Het geluid was vanaf het eerste nummer erg goed. Springsteen ging zo fanatiek tekeer dat gitaarroadie Kevin Buel een keer moeite had de gitaar op te vangen die Springsteen van grote afstand nogal wild naar hem gooide. Een meisje in het publiek kreeg de mondharmonica en kwam uitgebreid in beeld toen ze daarom moest huilen van blijdschap. 'The Dark End of the Street' werd door Springsteen ingeleid met de vraag aan alle mannen in het publiek of ze wel eens vreemd gingen. Toen daarop geen antwoord kwam stelde Springsteen dezelfde vraag aan alle vrouwen. Vervolgens gaf hij aan dat hij zelf wel eens die fout gemaakt had ('I have been there') maar dat dit niet lange tijd geduurd had ('not for many many years'). Vervolgens stelde Springsteen dat als je dan toch vreemdging, je moest oppassen niet gezien te worden met die ander en dat je elkaar dan maar het beste 'at the dark end of the street' kon ontmoeten. Ik vond het erg bijzonder dat Springsteen dit verzoeknummer van een bordje oppikte, volgens mij was het zijn manier van omgaan met de forse publiciteit in de VS over de vermeende vreemdgaan-praktijken van Springsteen met een vrouw uit New Jersey."
Setlist 2-6:
Badlands / Radio Nowhere / Prove it All Night / Outlaw Pete / Out in the Street / Hungry Heart / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / The Ghost of Tom Joad / Raise Your Hand / Cover Me / Because the Night / Thunder Road / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / The Dark End of the Street / Kingdom of Days / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Hard Times / Bobby Jean / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land / Glory Days (incl. Louie Louie) / Santa Claus is Coming to Town / Dancing in the Dark
vetgedrukt = tourpremière
Springsteen cadeau voor 40e verjaardag Pinkpop
30 mei Landgraaf, Nederland - Megaland Pinkpop
Springsteen en de E Street Band hebben op 30 mei op Megaland in Landgraaf opgetreden bij de veertigste editie van Pinkpop. Daarmee is ook de Europese tour van start gegaan. Eerder op de dag hadden Chris Cornell en de Killers op het hoofdpodium gespeeld. Bruce had het hele optreden van de Killers vanaf de zijkant van het podium bekeken. Na het optreden van de Killers werd het podium nog flink herbouwd. Roadies plaatsten niet alleen apparatuur van de E Street Band, maar bouwden voor het hoge podium ook vier uitlopers die de grote afstand tot de eerste rij van het publiek overbrugden.
Bruce en de E Street Band kwamen net voor half negen het podium van de main stage op. Als eerste verscheen Jay Weinberg, gevolgd door de hele E Street Band (zonder Patti Scialfa) en Bruce die Clarence hielp naar zijn plek op het podium te komen. "Hello Pinkpop" waren Springsteens eerste woorden aan het ruim 60.000-koppige publiek. Het stevige begin van de show - 'Badlands' (met een paar foutjes van Jay op drums), 'Out in the Street' en 'She's the One' - bracht het publiek in de stemming. De kleine rockopera 'Outlaw Pete', compleet twee regeltjes van 'Apache' van The Shadows gespeeld door Bruce op gitaar, een huilende mondharmonica van Clarence en de cowboyhoed van Bruce op het laatste couplet werd perfect uitgevoerd.
Na 'Radio Nowhere', met een hoofdrol voor Jay Weinberg, stelde Bruce zijn drummer voor: "Eighteen year old Jay Weinberg filling in for his dad." In 'Working on a Dream' richtte Bruce zich in het midden van het nummer in het Nederlands tot het publiek : "Hoe gaat het met jullie? Gefeliciteerd met veertig jaar Pinkpop." Bruce vertelde dat hij met de E Street Band op Pinkpop was om een huis te bouwen midden op het veld, een huis van "joy", "love", "faith", "happiness" en "sexual healing, why not?". Hij riep het publiek op om mee te doen. "Ik heb jullie nodig om het lawaai te maken." Veel toeschouwers lieten deze oproep niet onbeantwoord.
'Seeds' met een verzengende gitaarsolo van Bruce, de uitgelaten, rockende versie van 'Johnny 99' (met een pauze waarin Bruce en Steve het publiek opjutte nog meer lawaai te maken) en 'The Ghost of Tom Joad (met een hoofdrol voor Nils Lofgren) was het recessiedeel van de show.
Foto: Muriël Kleisterlee
Aan het begin van 'Raise Your Hand' ging Bruce via de catwalks op zoek naar verzoeknummers. Ook het publiek op Pinkpop had massaal bordjes meegenomen. Leukste bordje was een grote teddybeer (een rendier in feite) met een spijkerbroek en een T-shirt van Bruce aan en een bordje boven zijn hoofd waarop 'From Small Things' en 'Sweet Little Sixteen' stond. Bruce koos voor 'From Small Things', hij plaatste de teddy voor zijn microfoon en zei: "Ik denk niet dat Jay deze kent. Ik denkt dat niemand deze kent. Ik doe het eerste couplet alleen en dan valt de band in." 'From Small Things' was dan wellicht niet gerepeteerd, de uitvoering (en tourdebuut) was prima. Aan het einde rolde Bruce over de grond met de teddybeer ("that teddy bear gave a big wrestling match") en trok hij het bordje ervan af. Vervolgens gaf hij de beer aan een kind in het publiek.
'Trapped' was ook een verzoeknummer waar hij het publiek op Pinkpop een groot plezier mee deed. 'I'm on Fire' was het laatste verzoekje uit het publiek dat hij gezeten op een stoel op een van de catwalks bracht, net als vorig jaar in de Amsterdam Arena.
Foto's: Muriël Kleisterlee
 |
|
Bruce en Brandon Flowers van The Killers onder 'Thunder Road' (Foto: Jos Westenberg).
|
"Ik heb nu zelf een verzoeknummer", zei Bruce. "Clarence weet niet wat we gaan doen", lachte hij. Er werd een extra microfoon naast die van Springsteen gezet en Bruce riep Brandon Flowers van de Killers het podium op. Samen met hem bracht Bruce een geïnspireerde versie van 'Thunder Road' ten gehore. Bruce zong met Brandon, die duidelijk onder de indruk was, op het einde in een microfoon en samen met Steve hield hij Brandons armen in de lucht.
Na het eerste couplet van 'Waitin' on a Sunny Day' moest Bruce op gitaarroadie Kevin Buell wachten toen hij zijn akoestische gitaar van zich af wilde gooien. Daarna liet Bruce twee kinderen meezingen. Waar hij in de Verenigde Staten de laatste shows vooral kinderen hoorde die een beetje vals zongen, trof hij nu een meisje dat mooi meezong. "You're good", zei Bruce meerdere malen. Vanwege de tijdslimiet op Pinkpop werd het concert wat ingekort: geen 'Kingdom of Days' (wel gepland) of 'The Wrestler', maar met 'The Promised Land', 'Lonesome Day', 'The Rising' en 'Born to Run' kwam de hoofdset ten einde. Terwijl de muzikanten vooraan het applaus in ontvangst namen, hing Bruce zijn gitaar alweer om, om aan te geven dat hij verder wilde spelen. Ze gingen niet het podium af maar begonnen direct met 'Tenth Avenue Freeze-out' (dus ook 'Hard Times', bij elk concert tot nu toe gespeeld, kwam te vervallen). De toegiften waren vaste keuzes, 'Land of Hope and Dreams' (met 'People Get Ready'), 'American Land', 'Glory Days' ("we're going in overtime", riep Bruce aan het begin) en 'Dancing in the Dark' werden in snel tempo achter elkaar geregen, waarmee Bruce toch twintig minuten langer doorspeelde dan het geplande einde van 22.30 uur.
Foto: Jos Westenberg
Aan het einde van 'American Land' stelde Bruce de E Street Band voor. Jay Weinberg van "the phenomena" en Clarence "the biggest man you've ever seen." Bruce en Clarence maakten een mooie buiging naar elkaar. Tijdens 'Dancing in the Dark' haalde hij nog een meisje dat met een bordje "Dutch Courtney Cox" stond, de linkercatwalk op om kort mee te dansen. Het concert was wellicht met twee uur en twintig minuten korter dan de laatste shows, het publiek op Pinkpop ging meer dan tevreden naar huis (hoewel er wel klachten waren over het slechte geluid), of terug naar de festivalcampings. In de Pinkpop-televisiereportage zijn drie nummers uitgezonden: 'Badlands', 'Working on a Dream' en 'Born to Run'. De Working on a Dream-tour krijgt dinsdag een vervolg in Finland.
Bekijk filmpjes van 'Badlands', 'Working on a Dream', 'Trapped', 'The Ghost of Tom Joad', 'I'm on Fire' en 'Born to Run'.
Foto: Jos Westenberg
Setlist 30-5:
Badlands / Out in the Street / She's the One / Outlaw Pete / Radio Nowhere / Working on a Dream / Seeds / Johnny 99 / The Ghost of Tom Joad / Raise Your Hand / From Small Things (Big Things One Day Come) / Trapped / I'm on Fire / Thunder Road (met Brandon Flowers) / Waitin' on a Sunny Day / The Promised Land / Lonesome Day / The Rising / Born to Run // Tenth Avenue Freeze-Out / Land of Hope and Dreams (incl. People Get Ready) / American Land / Glory Days (incl. Louie Louie) / Dancing in the Dark
vetgedrukt = tourpremière/special guest
Foto's: Muriël Kleisterlee
