Touroverzicht High Hopes - Zuid Afrika & Australië

2 maart Auckland, Nieuw-Zeeland - Mt. Smart stadion
1 maart Auckland, Nieuw-Zeeland - Mt. Smart stadion
26 februari Brisbane, Australië - Brisbane Entertainment Centre
23 februari Hunter Valley, Australië - Hope Estate
22 februari Hunter Valley, Australië - Hope Estate
19 februari Sydney, Australië - Allphones Arena
16 februari Melbourne, Australië - AAMI Park
15 februari Melbourne, Australië - AAMI Park
12 februari Adelaide, Australië - Adelaide Entertainment Centre
11 februari Adelaide, Australië - Adelaide Entertainment Centre
8 februari Perth, Australië - Perth Arena
7 februari Perth, Australië - Perth Arena
5 februari Perth, Australië - Perth Arena
1 februari Johannesburg, Zuid-Afrika - FNB stadion
29 januari Kaapstad, Zuid-Afrika - Bellville Velodrome
28 januari Kaapstad, Zuid-Afrika - Bellville Velodrome
26 januari Kaapstad, Zuid-Afrika - Bellville Velodrome

Born to Run-show als afsluiter tour Down Under
2 maart Auckland, Nieuw-Zeeland - Mt. Smart stadion

Springsteen heeft zondag 2 maart bij het tweede concert in het Mt. Smart stadion in Auckland, Nieuw-Zeeland het complete Born to Run-album uitgevoerd. De laatste show van het eerste deel van de High Hopes-tour opende hij, net als een dag eerder, met een solo-uitvoering van 'Royals' van Lorde.

'Two Hearts' zat vroeg in de set. Toen Bruce na het duet met Steve met 'Hungry Heart' wilde starten, gooide hij zijn elektrische Fender naar roadie Kevin Buell maar die stond te ver weg om de gitaar te kunnen vangen. Het instrument viel dan ook hard op het podium.
Vlak voor de albumperformance, halverwege de set, speelden Springsteen en de band 'My City of Ruins', dat Bruce opdroeg aan de slachtoffers van de aardbevingen in 2010 en 2011 in Christchurch. Opvallend was de plek van 'Waitin' on a Sunny Day', als opener van de toegiften, die verder nog drie Born in the USA-nummers bevatten. Tijdens 'Seven Nights to Rock' bespeelde Roy Bittan de piano met de zijkant van Springsteens hoofd. Bruce gooide daarna water over de piano, rende naar zijn eigen drinkbekers gatorade en gooide die over het podium en de voorste rijen van de pit leeg. 'Twist and Shout' werd als laatste bandnummer gespeeld en met 'This Hard Land' sloot Bruce de show soloakoestisch af.



Tijdens het voorprogramma haalde Jimmy Barnes, net als de dag ervoor, Little Steven achter de coulissen vandaan voor een duet op Steve's 'Ride the Night Away'. Barnes had enkele dagen geleden al via twitter laten weten dan hij met Steve in de studio zat om dit nummer opnieuw op te nemen.

Setlist 2-3: Royals / We Take Care of Our Own / No Surrender / Two Hearts / Hungry Heart / The Promised Land / Seeds / Death to My Hometown / High Hopes / Just Like Fire Would / Darkness on the Edge of Town / My City of Ruins / Thunder Road / Tenth Avenue Freeze-out / Night / Backstreets / Born to Run / She's the One / Meeting Across the River / Jungleland / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Badlands // Waitin' on a Sunny Day / Glory Days / Seven Nights to Rock / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout / This Hard Land (soloakoestisch)


Tom Morello maakte een E Street Band selfie backstage voor de show in Auckland en plaatste deze op internet.


Born in the USA-show op eerste avond Auckland
1 maart Auckland, Nieuw-Zeeland - Mt. Smart stadion

Springsteen heeft zaterdag het publiek in het Mt. Smart stadion in Auckland, Nieuw-Zeeland een ruim drie uur durende show met een albumuitvoering van Born in the USA gegeven. Daarnaast kregen de fans publieksfavorieten en een verrassende soloakoestische cover 'Royals' van singer-songwriter Lorde als opener voorgeschoteld.

Lorde is de artiestennaam van de 17-jarige Ella Maria Lani Yelich-O'Connor, afkomstig uit Auckland, die vorig jaar een hit had met het nummer 'Royals' (de organisatie van de Grammy Awards koos dit nummer tot 'Song of the Year'). De keuze van Bruce voor dit nummer past in het rijtje coveropeners van lokale artiesten. Opvallend genoeg koos hij wel voor een soloakoestische uitvoering met gitaar en mondharmonica. In plaats van "Queen B" zong Bruce "you can call me King B" en hij veranderde ook een ander tekstregeltje van het origineel: "Long ago I was the next big thing. Now I'm in love with being king." De band voegde zich na 'Royals' bij Bruce op het podium en knalde los met 'My Love Will Not Let You Down', gevolgd door 'Badlands' en 'Out in the Street'. Het weinig gespeelde 'Loose Ends' was een mooie keuze in het begin van de set.



Na 'Atlantic City' en 'The River' kondigde Bruce aan het Born in the USA-album integraal uit te gaan voeren. Daarmee was de setlist ontdaan van verdere verrassingen, wat wel in contrast staat met de laatste show in Australië, afgelopen woensdag in Brisbane. Tijdens 'Glory Days' liet Bruce een vrouw uit het publiek op het podium klimmen en hij maakte haar deel van de show door haar te laten meezingen en dansen. Tijdens 'Dancing in the Dark' haalde hij nog eens zeven mensen uit het publiek om met verschillende bandleden (Jake, Nils, Tom Morello) te laten dansen. 'My Hometown', aan het einde van de albumperformance, droeg Bruce op aan de Nieuw-Zeelandse stad Christchurch, dat in 2010 en 2011 te kampen had met zware aardbevingen met veel slachtoffers en schade tot gevolg. De burgemeester van deze stad had hem een brief geschreven om hem te vragen daar akoestisch op te treden om de stad een boost te geven. Haar brief werd niet beantwoord, maar nu Bruce een bordje met de tekst "Christchurch: Our City of Ruins" zag, droeg hij het slotnummer van Born in the USA aan de getroffen stad op.

De toegiften openden met 'Born to Run' en 'Rosalita'. Laatstgenoemde nummer werd ingezet toen Bruce een bordje met de tekst "Tell Rosie to come out tonight" uit het publiek viste. Na 'Tenth Avenue Freeze-out' plaagde Bruce het publiek toen hij deed alsof hij wilde stoppen: "No more Auckland, you’re messed up. You’re finished. I need to feel the love. You’re tired. You’re tired. I don’t feel the love. I feel so good tonight, I feel so good tonight. We got a sweet summer night. But I’m a little bit tired. I feel, I feel, I feel, like I’m just getting started!" 'Shout' volgde, inclusief de bandintroductie en de "I'm just a prisoner of rock 'n' roll"-uitroep. Bruce sloot het concert af zoals hij het begon, solo met akoestische gitaar en mondharmonica. Met 'Thunder Road' stuurde hij het publiek huiswaarts. Morgen is er nog een show in Auckland.


Little Steven speelt mee tijdens het voorprogramma van Jimmy Barnes.

Er waren twee voorprogramma's in Auckland, eerst mocht Mahalia Barnes een paar nummers doen en daarna volgde een optreden van haar vader Jimmy Barnes. Jimmy haalde Little Steven het podium op voor zijn uitvoering van 'Ride the Night Away'. Dit nummer is door Steve geschreven en Jimmy nam het in 1985 op voor zijn For the Working Class Man-album. In 1991 zette Southside Johnny een uitvoering van hetzelfde nummer op zijn Better Days-album.

Setlist 1-3: Royals / My Love Will Not Let You Down / Badlands / Out in the Street / Loose Ends / Wrecking Ball / Death to My Hometown / High Hopes / Atlantic City / The River / Born in the USA / Cover Me / Darlington County / Working on the Highway / Downbound Train / I'm on Fire / No Surrender / Bobby Jean / I'm Goin' Down / Glory Days / Dancing in the Dark / My Hometown / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Land of Hope and Dreams // Born to Run / Rosalita (Come Out Tonight) / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Thunder Road (soloakoestisch)




The Wild, the Innocent and the E Street Shuffle in Brisbane
26 februari Brisbane, Australië - Brisbane Entertainment Centre

Springsteen heeft woensdag 26 februari de Australische tour afgesloten met een subliem concert van drie uur en drie kwartier in Brisbane. De gelukkige aanwezigen zagen onder andere de integrale uitvoering van Springsteens tweede album The Wild, the Innocent and the E Street Shuffle, veel bijzondere verzoeknummers, een cover van de Bee Gees als opener en een gastoptreden van Eddie Vedder.

Het concert begon met 'Stayin' Alive', een hitsingle uit 1978 van de Bee Gees, de band rond de gebroeders Gibb die in hun jeugd naar Redcliffe, Australië (dicht bij Brisbane) emigreerden en van daar de wereld veroverden. Na deze verrassende opener, waarop een strijkersensemble bestaande uit acht vrouwen meespeelde, volgden vier nummers van Springsteens eerste album: '(It's Hard to Be a) Saint in the City', 'Does This Bus Stop at 82nd Street?', 'Growin' Up' en 'Spirit in the Night'. Voor 'Growin' Up' vertelde Bruce dat er in zijn jeugd geen sprake van seks was, behalve met "Mister Trusty", waarbij hij zijn eigen hand aanduidde.
Onder 'Spirit in the Night' volgde de crowdsurf over de hoofden van de fans in de pit. Eenmaal terug op het podium merkte Bruce tot hilariteit van hemzelf dat hij van iemand een mobiele telefoon in zijn broekzak gestopt had gekregen. Hij probeerde de telefoon met de hulp van Tom Morello aan te zetten. Bruce bekende dat hij zelf nog een beginner als het op deze technologie aankomt: "Ik heb nog steeds moeite met mijn iPhone."



Vroeg in de set volgden een viertal verzoeknummers: 'You Can Look (But You Better Not Touch)', 'Sherry Darling', 'Save My Love' en 'Fade Away'. Over 'Save My Love' zei Bruce dat het nummer "too fucking happy" was om op Darkness on the Edge of Town te plaatsen en voor 'Fade Away' zei Bruce dat dit een van Little Stevens favoriete nummers is en hij het eens per tour speelt om Steve tevreden te houden.



Bruce zei dat de show een andere wending had gekregen dan dat hij vooraf gepland had en vroeg het publiek of hij zo moest doorgaan met het inwilligen van verzoeknummers of dat hij iets bijzonders zou doen dat hij met de band gerepeteerd had. Het publiek koos voor de tweede optie en dat was geen verkeerde keuze: de volledige albumuitvoering van The Wild, the Innocent and the E Street Shuffle. Dit had Bruce pas een keer eerder gedaan, in 2009 in New York, en Brisbane viel dit geluk - onaangekondigd - ten deel.
Voor 'Wild Billy's Circus Story' zei Bruce dat bassist Garry Tallent tuba speelde op dit nummer in de tijd dat de band niet zo'n grote blazerssectie had. In Brisbane speelde Garry ook op de tuba, waar hij dit bij de uitvoering van het nummer in Kilkenny vorig jaar dit nog overliet aan Clark Gayton.



Tijdens de uitgelaten uitvoering van 'Rosalita' zette Bruce een onderbroek in de kleuren van de Italiaanse vlag op zijn hoofd. Onder 'New York City Serenade' kreeg de band weer versterking van het vrouwelijke strijkersensemble dat ook meegespeeld had op 'Stayin' Alive'.

Monique Jansen was ook bij dit concert en mailde ons: "Tja wat kun je melden na zo'n overweldigende show als gisteravond... Bruce blijft ons verbazen. Een heel aparte opening met 'Staying Alive'. We konden pas laat de zaal in, omdat de band nog volop aan het oefenen was om dit ten gehore te kunnen brengen. De soundcheck duurde langer dan een uur. De geruchten gonsden al de hele dag, dat het weer een albumshow zou worden. Toen hij vervolgde met de vier nummers van Greetings, met wederom een verhaaltje over de lichtelijke, seksuele frustraties uit zijn jeugd, voorafgaand aan 'Growin' Up', kon het echter alle kanten op.
Bij deze show waren opvallend veel bordjes met verzoeknummers, dat viel mij voor het concert al op. Bruce maakte een zorgvuldige selectie en speelde vervolgens lekker uptempo 'You Can Look' en 'Sherry Darling', een prachtige 'Save My Love' en 'Fade Away'. Hij liet het publiek daarna de keuze: doorgaan met verzoeknummers of een album?! Het antwoord was duidelijk....
Bruce had er echt weer zin in en het dak ging eraf toen hij aankondigde dat hij The Wild, the Innocent and the E Street Shuffle ging doen. Hij merkte nog wel op dat een groot deel van het publiek dit album waarschijnlijk niet goed kende om vervolgens toe te voegen: 'Ja, ik weet dat jullie hier vooraan het wel kennen!'
Het was echt gaaf om dit album in zijn geheel te horen. Wel een heel grote overgang naar 'Darlington County' na die prachtige uitvoering van 'New York City Serenade'. Een onvergetelijke afsluiting van mijn trip door Australië!"



Tijdens 'Darlington County', het eerste nummer na de albumuitvoering, beklom Bruce de tribunes en gaf hij daar een vrouwelijke fan een zoen. 'Glory Days' opende de toegiften. En alsof het deze avond in Brisbane nog niet genoeg was, kwam er aan het einde van de toegiften ook nog een gastoptreden van Eddie Vedder op 'Highway to Hell'. De zanger van Pearl Jam had samen met Glen Hansard de show vanuit de pit bijgewoond. Na deze rockende finale nog een laatste afsluiter, Bruce solo op 'Thunder Road'. Bruce bekende dat hij zich goed vermaakt had in Australië en beloofde terug te zullen keren. Ook waarschuwde hij de Australiërs: "Don't tell anybody about this shit you've got down here, OK? People will start coming."



Springsteen en de band vliegen een dezer dagen naar Nieuw-Zeeland waar dit weekend in Auckland twee concerten gepland staan en waarmee het eerste deel van de High Hopes-tour afgesloten wordt.



Setlist 26-2: Stayin' Alive / (It's Hard to Be a) Saint in the City / Does This Bus Stop at 82nd Street? / Growin' Up / Spirit in the Night / High Hopes / Just Like Fire Would / You Can Look (But You Better Not Touch) / Sherry Darling / Save My Love / Fade Away / The E Street Shuffle / 4th of July, Asbury Park (Sandy) / Kitty's Back / Wild Billy's Circus Story / Incident on 57th Street / Rosalita (Come Out Tonight) / New York City Serenade / Darlington County / Waitin' on a Sunny Day / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Badlands // Glory Days / Born to Run / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Highway to Hell (met Eddie Vedder) / Thunder Road (soloakoestisch)




Verrassingen bij tweede show Hunter Valley
23 februari Hunter Valley, Australië - Hope Estate

Springsteen heeft op zondag 23 februari het tweede concert bij de Hope Estate wijngaarden in Hunter Valley gegeven. Tijdens het drie uur en tien minuten durende concert kwam Bruce met enkele mooie verrassingen op de proppen. De show opende toepasselijk met 'Spill the Wine', een cover van Eric Burdon and War en in het vervolg van de show passeerden onder andere 'Brilliant Disguise', '4th of July, Asbury Park (Sandy)' en een solo-uitvoering van 'I Wish I Were Blind' de revue.

Net als op zaterdag koos Bruce voor een cover als opener met verwijzing naar de wijngaarden. 'Spill the Wine' was in 1970 een single van Eric Burdon and War (de formatie waar Burdon mee speelde na zijn periode bij The Animals). Bruce, zittend op het podium, leidde het nummer in met een verhaal: "I was out strolling on a very hot summer day when I thought I'd lay myself to rest in a deep green valley, in a field of tall grass. And I fell asleep, and I dreamed. I dreamed I was in a land far away from my home. A land on the very edges of the earth, populated by strange animals of all kinds: wombats, kangaroos, koalas. Now in this land, all the women were beautiful. And all the men were very handsome. And all the children were exceptional students! And everyone greeted you in a strange language that sounded like: 'g'day g'day g'day g'day g'day!' But I couldn't remember how I got to that place. How an Irish-Italian-American mutt like me ended up here."



'Rosalita' zat wederom vroeg in de set, als verzoeknummer dat Bruce besloot in te willigen. Grappen en grollen van Bruce en Little Steven voor de microfoon, waarbij Bruce Steve zelfs in zijn oor beet. De start van 'Brilliant Disguise' moest opnieuw, omdat de E Street Bandleden niet op het juiste moment invielen.



Geen 'Waitin' on a Sunny Day' (dit nummer lijkt niet meer op een vaste plek op de setlist te hoeven rekenen), Bruce koos 'Radio Nowhere'. '4th of July, Asbury Park' opende de toegiften en Bruce noemde het Danny Federici's "signature song". Bruce vroeg het publiek of dit het einde van de zomer in Australië was.



Tijdens 'Sandy' en 'Rocking All Over the World' werd vuurwerk afgestoken. Aan het einde van de show volgden op verzoek solo-uitvoeringen van 'I Wish I Were Blind' (zoals Bruce dat vorig jaar ook in Herning, Denemarken speelde) en 'Thunder Road'.



Setlist 23-2: Spill the Wine / My Love Will Not Let You Down / Death to My Hometown / Seeds / Out in the Street / Rosalita (Come Out Tonight) / High Hopes / Just Like Fire Would / Johnny 99 / Heaven's Wall / Brilliant Disguise / Human Touch / I'm Goin' Down / Pay Me My Money Down / Shackled and Drawn / Radio Nowhere / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Badlands // 4th of July, Asbury Park (Sandy) / Born in the USA / Born to Run /Ramrod / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Rocking All Over the World / I Wish I Were Blind (soloakoestisch) / Thunder Road (soloakoestisch)








Zaterdagavondshow bij wijngaarden van Hunter Valley
22 februari Hunter Valley, Australië - Hope Estate

Springsteen heeft zaterdag 22 februari het eerste van twee concerten gegeven bij de wijngaarden van Hope Estate, Hunter Valley. Achtienduizend mensen waren aanwezig bij deze openluchtshow, 150 kilometer ten noorden van Sydney. Bruce trakteerde hen op een typische zaterdagavondshow met hits, publieksfavorieten en enkele covers.

Geïnspireerd door de omgeving koos Bruce ervoor het concert te beginnen met de cover 'Drinkin' Wine, Spo-Dee-O-Dee' van de Amerikaanse bluesmuzikant Stick McGhee. In Springsteens uitvoering, in Seeger Sessions-stijl, schitterde Roy Bittan op piano samen met de blazers.



Jake Clemons, die woensdag in Sydney nog ontbrak vanwege het overlijden van zijn vader, was terug op het podium en nam als vanouds de saxofoonsolo bij 'Badlands'. Na 'No Surrender' en 'Two Hearts' volgde vroeg in de set 'Bobby Jean'; een trio songs waarin Little Steven een belangrijke rol speelt, fysiek als duetpartner van Bruce of als inspirator.




Bruce krijgt tijdens de show een fles wijn uit het publiek aangereikt die hij direct ontkurkt.

'Murder Incorporated' was een verzoeknummer dat Bruce inwilligde en opvolgde met 'Trapped'. De trits 'Because the Night', 'Working on the Highway' en 'Darlington County' weet elk zaterdagavondpubliek te waarderen. Een echte verrassing kwam pas weer bij de toegiften, die Bruce soloakoestisch opende met een verzoeknummer: 'The Wish'. Hij introduceerde het met een mooi verhaal over zijn moeder. Hij vertelde dat hij haar een iPhone cadeau heeft gedaan en contact met haar houdt door via de app FaceTime te chatten. Maar volgens Bruce weet zijn moeder niet goed hoe ze de telefoon moet vasthouden voor deze videogesprekken, dus krijgt hij soms het binnenste van haar neusgat te zien. Bruce zei dat hij haar elke dag een foto stuurt zodat, wanneer ze 's ochtends in Amerika wakker wordt, ze de foto op de telefoon kan bekijken. Vervolgens maakte hij een foto van het zwaaiende publiek met zijn telefoon: "She'll be happy about that. This song is absolutely, one hundred percent true."

Halverwege het nummer nam Bruce weer het woord: "One of my favorite things about this point in my worklife is that I get to look out into the audience and I see fathers with their sons, and I see moms and grandmoms, and little girls, and little sisters. She sang very good the other night. I meet people of all ages. That was something that I think my mom taught me when she was very young. She loved rock music, she loved rock 'n' roll, and her enthusiasm and passion for it rolled over on me. So, we're just glad to have you all coming out, all the different generations, and somewhere out there is the future of rock 'n' roll!"
Na deze ontroerende en persoonlijke uitvoering van dit nummer voor zijn eigen moeder vervolgde Springsteen de toegiften met de Easybeats-cover 'Friday on My Mind', waarmee hij de show in Sydney geopend had. Aan het einde van de toegiften geen soloakoestisch nummer meer (hij was de toegiften immers al zo gestart), maar de banduitvoering van 'Thunder Road'.

Morgen is er nog een concert in Hunter Valley.

Setlist 22-2: Drinkin' Wine, Spo-Dee-O-Dee / Badlands / No Surrender / Two Hearts / Bobby Jean / High Hopes / Just Like Fire Would / Murder Incorporated / Trapped / Wrecking Ball / The River / American Skin (41 Shots) / Because the Night / Working on the Highway / Darlington County / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / The Ghost of Tom Joad / Land of Hope and Dreams // The Wish (soloakoestisch) / Friday on My Mind / Born to Run / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Thunder Road


Darkness-show in Sydney zonder Jake Clemons
19 februari Sydney, Australië - Allphones Arena

Springsteen en de E Street Band hebben woensdag 19 februari in de Allphones Arena in Sydney opgetreden. Na een Born in the USA- en een Born to Run-show in Melbourne eerder deze week, voerden Bruce en de band in Sydney Darkness on the Edge of Town integraal uit. Dit keer zonder Jake Clemons, die terug naar de VS is gevlogen vanwege het overlijden van zijn vader afgelopen weekend.

Het concert begon bijzonder, met 'Friday on My Mind', een cover van de populaire Australische band The Easybeats. De single van dit nummer haalde in 1966 ook in Nederland de nummer-eenpositie. De band werd in de jaren zestig opgericht door een Nederlandse emigrant. Vorig jaar repeteerden Springsteen en de band dit nummer al in de soundcheck, maar toen was er geen live-uitvoering  voor publiek. Het nummer is voor Springsteen ooit de inspiratie geweest voor zijn eigen 'Out in the Street' en Bruce liet dit ook in Sydney blijken door het nummer van The River achter de opener te spelen. Bruce is duidelijk geïnspireerd door Australische bands, want naast 'Friday on My Mind' stonden er nog twee nummers van Australische bands op de setlist. Vroeg in de show 'Just Like Fire Would' van The Saints en als eerste toegift 'Don't Change' van INXS (video inclusief 'Born to Run' dat de mist in ging).



Midden in de set werd het Darkness on the Edge of Town-album gespeeld. Bruce had vorig jaar in Sydney drie concerten gegeven en dit jaar wilde hij bij het enige concert in Sydney iets anders doen dan vorig jaar.
Door de afwezigheid van Jake Clemons kreeg Eddie Manion veel speeltijd. Tijdens 'Spirit in the Night' noemde Bruce Eddie Manion voor de grap "Jake". Bruce vertelde in het intro ook dat hij bijna "sixty fucking five" jaar oud is en dat hij een gecomputeriseerd toilet had in het hotel.
Jake Clemons is naar huis gevlogen vanwege het overlijden van zijn vader afgelopen weekend ten gevolge van ernstige brandwonden die hij had opgelopen na een woningbrand. Het is nog niet duidelijk of Jake bij de rest van de Australische tour verstek zal laten gaan.


De show kende nog een paar verrassingen. 'Cadillac Ranch' was vroeg in de show een verzoeknummer waarmee het tempo van de opener hoog werd gehouden. In de toegiften ging 'Born to Run', misschien wel het meest gespeelde nummer, flink de mist in en moest Bruce het nummer opnieuw starten. Hij deed net alsof hij boos was en Little Steven bij de keel wilde grijpen. Na 'Shout' deed Bruce nog twee nummers solo: 'Surprise Surprise' (op verzoek van een jarige) en 'Dream Baby Dream' dat Bruce deels gezeten achter het traporgel speelde en deels zong staand aan de rand van het podium. Na de lange shows in Melbourne was in Sydney de speeltijd weer terug naar drie uur.

Foto: Christina Nielsen.

Monique Jansen was bij het concert in Sydney en mailde haar bevindingen:
"Australië is echt heel relaxed voor een Springsteen show. Tot 10 minuten voor de show begon zat ik nog op de grond. Wederom een verrassende start van de show met 'Friday on My Mind', gevolgd door 'Out in the Street' en 'Cadillac Ranch'. Het tempo zat er meteen goed in. Bruce zocht gedurende de show veel contact met het publiek. Bij 'Out in the Street' klom hij de tribune op, waar hij bij twee meisjes en hun vader verder zong.
De sfeer in de arena was opperbest en dat had zijn weerslag op Bruce en de band. Je kon echt zien dat ze veel lol hadden. Crowdsurfen bij 'Spirit', nadat ie een biertje dronk. Op een gegeven moment liep hij zelfs met een zak chips het podium op.
Maar met het volledige Darkness-album was het tijd voor serieuze zaken! Heel intens gespeeld, met een prachtige 'Something in the Night' en een superuitvoering van 'Racing in the Street'. Nils was gelukkig ook weer meer aanwezig en deed zijn beroemde solo inclusief rondjes draaien bij 'Prove it All Night'. Steve vergat de hele wereld om zich heen en zijn duetje met Bruce bij 'Badlands', hij stond op één van de uitlopers en moest zich naar Bruce terug haasten, wat wederom een grappig moment was in de show.
Een ingetogen versie van 'Surprise, Surprise' voor een Zweedse jongen, die 23 werd en een zeer mooie uitvoering van 'Dream Baby Dream' zorgden voor het eind van de show."


Foto: Christina Nielsen.

Setlist 19-2: Friday on My Mind / Out in the Street / Cadillac Ranch / High Hopes / Just Like Fire Would / Spirit in the Night / Badlands / Adam Raised a Cain / Something in the Night / Candy's Room / Racing in the Street / The Promised Land / Factory / Streets of Fire / Prove it All Night / Darkness on the Edge of Town / Darlington County / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / The Ghost of Tom Joad / Land of Hope and Dreams // Don't Change / Born to Run / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Surprise Surprise (soloakoestisch) / Dream Baby Dream (solo)




Born to Run-album bij Melbourne 2
16 februari Melbourne, Australië - AAMI Park

Springsteen heeft zondag 16 februari het tweede concert in Melbourne's AAMI Park-stadion gegeven. Waar de eerste avond een Born in the USA- albumshow werd, kwam bij het tweede optreden de volledige uitvoering van Born to Run midden in de set.

Foto: Monique Jansen

De show opende verrassend. De band kwam het podium op en het duurde lang voordat Springsteen zelf verscheen. Hij zei lachend dat te laat was voor zijn eigen show. Vervolgens startte het concert met 'Born in the USA'.
Sommige aanwezige fans meldden dat Bruce vermoeid oogde en dat het leek alsof hij het rustig aan moest doen. Toch weerhield eventuele vermoeidheid hem niet om een show van drie uur en vijftig minuten neer te zetten, met een aantal verrassingen vroeg in de set zoals 'Lucky Town', 'Roulette', 'Growin' Up' en 'Lost in the Flood'. Bij 'Growin' Up' vertelde Bruce een verhaal over hoe hij tijdens zijn jeugd al laat naar bed ging. Als vijfjarige mocht hij televisie kijken tot drie uur 's nachts, eerst de "late show", dan de "late late show" en ten slotte ook de "late late late show", totdat er een tekenfilm van Superman kwam en daarna het testbeeld. Het ritme van laat naar bed gaan en slapen tot drie uur 's middags heeft hij nu nog steeds, zei hij.

Tijdens het intro voor 'Spirit in the Night' vertelde Bruce nog een verhaal. In zijn late tienerjaren ging hij met vrienden naar een meer vlak bij Freehold dat in de winter bevroren was en waar hij met auto's rondjes op reed. De jongens en meisjes parkeerden hun auto's bij het meer, maar er was geen seks, want het waren nog de jaren vijftig, aldus Bruce (het zal waarschijnlijk wel vroege jaren zestig zijn geweest, want Bruce was 10 jaar oud in 1959, red.). Daarna zei hij dat de Jersey Devil in het bos bij het meer leefde.
Na 'Spirit in the Night' kwam de volledige uitvoering van het Born to Run-album. 'Backstreets' bevatte weer het korte 'Sad Eyes'-intermezzo. Na de albumuitvoering volgden enkele standaardnummers. In de toegiften 'Ramrod', 'Bobby Jean' en 'Twist and Shout'. 'This Hard Land', door Bruce soloakoestisch gebracht, was het slotakkoord.



Foto: Monique Jansen

Monique Jansen stond vooraan bij het concert in Melbourne en mailde: "Het was voor mij een fantastische avond, enerzijds de gave setlist, maar om dat dan mee te maken vanaf het middenpodium is echt gaaf. Er zat totaal geen lijn in de set, die begon met 'Born in the USA'. Het leek erop alsof er helemaal geen setlist aanwezig was. Verder gonsde het vooraf al van de geruchten dat Bruce weer een album zou doen. Het was een prachtige weergave van Born to Run, met als echte uitschieters 'Backstreets' en 'Jungleland'. Ook High Hopes was goed vertegenwoordigd. Ik moest erg wennen aan 'Heaven's Wall' live. Een weergaloze Tom Morello bij 'The Ghost of Tom Joad'. Neemt niet weg dat Nils Lofgren wel erg naar de achtergrond is verdwenen, wat ik wel jammer vind.
En opeens stond Springsteens roadie Kevin Buell mee te zingen bij de intro van 'Waitin' on a Sunny Day'. Bruce moest hier ontzettend om lachen. Verder nog twee storyteller-momenten. Vooral die bij 'Growin' Up' was erg grappig, over een 5-jarige Bruce die tot midden in de nacht tv zit te kijken, wat uiteindelijk  leidde tot wat hij nu doet. 'Twist en Shout' was een swingende afsluiter van een voor mij onvergetelijke avond in Melbourne!"

Woensdag treden Springsteen en de band weer op, dan in Sydney.



Setlist 16-2: Born in the USA / Badlands / Lucky Town / Roulette / Growin' Up / Wrecking Ball / Death to My Hometown / High Hopes / Just Like Fire Would / Lost in the Flood / Spirit in the Night / Thunder Road / Tenth Avenue Freeze-out / Night / Backstreets (met Sad Eyes) / Born to Run / She's the One / Meeting Across the River / Jungleland / Heaven's Wall / Waitin' on a Sunny Day / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Land of Hope and Dreams // We Are Alive / Ramrod / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Twist and Shout / This Hard Land (soloakoestisch)


Melbourne 1 krijgt Eddie Vedder en Born in the USA
15 februari Melbourne, Australië - AAMI Park

Springsteen heeft op 15 februari het eerste van twee concerten in het AAMI Park-stadion in Melbourne gegeven. Vorig jaar traden Bruce en de band ook al in deze stad op, zij het in een kleinere arena. Vanwege zijn terugkeer koos nu voor een andere aanpak, namelijk een Born in the USA-albumshow. Eddie Vedder was de special guest die de eerste twee nummers van de avond mee kwam spelen.

Het gerucht dat Eddie Vedder een keer zou komen meespelen, hing ook al rond de concerten van Perth, want Pearl Jam trad in de omgeving op. Vedder speelt over twee dagen solo in Melbourne, en was nu wel op het podium bij Springsteen voor 'Highway to Hell' en 'Darkness on the Edge of Town'. Bruce kondigde hem aan in zijn welkomstwoord: "Hello Melbourne! It's good to be back and see you so soon! We're gonna have some help opening the show tonight, we're gonna bring up Eddie Vedder!"



Na het stormachtige begin en enkele verzoeknummers als 'Seeds' en de cover 'Jole Blon' kondigde Bruce de integrale albumuitvoering aan: "We didn't want to do the same thing twice. We've done this in Europe and the States, but never here: we're gonna do the Born in the USA album start to finish." Het stadionpubliek op zaterdagavond in Melbourne maakte van de uitvoering van het hitalbum dat dit jaar dertig jaar geleden uitkwam, een groot feest.


Springsteen met Eddie Vedder aan het begin van de show in Melbourne.

Tijdens 'Dancing in the Dark' haalde Bruce meerdere fans het podium op, onder wie twee heren met een grote Afro-pruik die met Cindy Mizelle wilden dansen. Na 'My Hometown' ging Bruce weer door met verzoeknummers: 'Factory'. Op het bordje dat hij uit het publiek haalde, stond ook voor wie de fan dit nummer wilde laten spelen: "For the thousands who have lost their working lives". Het inspireerde Bruce tot een korte inleiding over zijn vader: "My dad, when I was a child, five or six, maybe younger, worked on the Ford line in New Brunswick, NJ." Vervolgens herinnerde Bruce het publiek aan de financiële crisis in Amerika waardoor veel mensen hun baan verloren, door de hebberigheid van een kleine groep. "This is a song about work, the meaning of work, and the importance of work in your life."



In de toegiften was Bruce erg uitbundig en nummers als 'Rosalita', 'Seven Nights to Rock' en 'Shout' droegen bij aan de lolligheid. Bij de uitvoering van laatstgenoemde nummer rende Springsteen rondjes over het podium. De show eindigde hierna met een solouitvoering van 'Thunder Road'.

Morgenavond is er nog een concert in Melbourne.


Springsteen poseert met Eddie Vedder en Tom Morello na de show.

Setlist 15-2: Highway to Hell (met Eddie Vedder) / Darkness on the Edge of Town (met Eddie Vedder) / Badlands / Seeds / High Hopes / Just Like Fire Would / Jole Blon / Hungry Heart / Born in the USA / Cover Me / Darlington County / Working on the Highway / Downbound Train / I'm on Fire / No Surrender / Bobby Jean / I'm Goin' Down / Glory Days / Dancing in the Dark / My Hometown / Factory / Shackled and Drawn / The Ghost of Tom Joad / The Rising Land of Hope and Dreams // Heaven's Wall / Born to Run / Rosalita (Come out Tonight) / Seven Nights to Rock / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Thunder Road (soloakoestisch)




'Hunter of Invisible Game' bij tweede show Adelaide
12 februari Adelaide, Australië - Adelaide Entertainment Centre

Springsteen en de E Street Band hebben op 12 februari het tweede concert in het Entertainment Centre in Adelaide gegeven. Het concert opende Bruce met de jaren-zestighit '(Love is Like a) Heatwave' van Martha and the Vandellas en als eerste toegift maakte 'Hunter of Invisible Game' een live-debuut.

Het is nog steeds heet in Adelaide, dus Bruce begroette het publiek aan de start van de show door te vragen: "I thought it was hot yesterday, what the fuck is going on today?" 'Heatwave' was een passende opener.




De show bevatte nog meer vermeldenswaardige tourpremières. Vroeg in de show volgden 'Jackson Cage' en 'Backstreets' met een stukje 'Sad Eyes' in het midden. Tijdens de crowdsurf in 'Hungry Heart' had Bruce een bordje mee naar het podium genomen met de tekst: "This lesbian has better days when she hears Bruce". Bruce willigde haar verzoek voor 'Better Days' in.
'Long Walk Home' (een verzoeknummer) volgde achter 'American Skin'. 'Long Walk Home' werd zonder de zangpartij van Little Steven gedaan. 'Hunter of Invisible Game' begon Bruce solo met een akoestische gitaar. Gaande het nummer namen ook andere instrumentalisten (Soozie Tyrell op viool, de blazers en vervolgens Max Weinberg op drums) deel aan de uitvoering. Na dit geslaagde debuut van 'Hunter of Invisible Game' koos Bruce voor 'Jungleland'. 'Raise Your Hand' was een verzoek. Bruce sprong op de piano waarbij hij een deel van de elektrische piano brak. Geen 'Shout' als laatste bandnummer maar John Fogerty's 'Rocking All Over the World'.



Setlist 12-2: (Love is Like a) Heatwave / Jackson Cage / She's the One / Backstreets (incl. Sad Eyes) / Cover Me / High Hopes / Just Like Fire Would / Hungry Heart / Better Days / The Promised Land / The River / American Skin (41 Shots) / Long Walk Home / Pay me My Money Down / Shackled and Drawn / Radio Nowhere / Lonesome Day / The Ghost of Tom Joad / Badlands // Hunter of Invisible Game / Jungleland / Born to Run / Raise Your Hand / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Rocking All Over the World / I'll Work for Your Love (soloakoestisch) / Thunder Road (soloakoestisch)


'Back in Your Arms' in heet Adelaide
11 februari Adelaide, Australië - Adelaide Entertainment Centre

Springsteen en de E Street Band hebben maar liefst drieënhalf uur in het Adelaide Entertainment Centre opgetreden. Bruce haalde veel verrassingen van stal, zoals het openingsduo 'Summertime Blues' en 'Detroit Medley' (bordje), 'Human Touch', 'Back in Your Arms' (ook op verzoek) en 'Mary's Place'.

Het is hartje zomer in Australië en in Adelaide was de temperatuur vandaag opgelopen tot 43 graden Celsius. Onder het drumintro van de toepasselijke opener 'Summertime Blues', de cover van Eddie Cochran, riep Bruce: "Adelaide, why is it so fucking hot here?" Hij zette de rock 'n' roll-opening voort met Mitch Ryders 'Detroit Medley', opmerkelijk vroeg dus in de set, op verzoek van een fan met een bordje met de tekst: "RIP Danny & Clarence - Please play the Detroit Medley".



'Human Touch' kwam na 'Jack of All Trades' dat Bruce inleidde met de woorden: "In the States, for the past seven years, millions of peope lost their homes, their savings, because of the greed and avarice of a small group of people." Soozie Tyrell zong het duet met Bruce, waar in het origineel Patti Scialfa de zang met Bruce deelt. Het niet al te vaak live gespeelde 'Back in Your Arms' volgde, ook op verzoek, na 'Spirit in the Night'.



Na tourpremière 'Mary's Place' willigde Bruce nog een verzoeknummer in: 'This is Your Sword'. Bruce had tijdens het voorgaande nummer een brief van een vrouw in het publiek in ontvangst genomen en deze las hij voor na 'Mary's Place'. Haar kind diende in het leger in Irak en voor haar speelde Bruce 'This is Your Sword'.
'The Rising' sloot de set af. De toegiften opende Bruce met de AC/DC-cover 'Highway to Hell', op herhaling na de derde show in Perth. 'Dancing in the Dark' bracht vier "naughty girls" op het podium. Na 'Tenth Avenue Freeze-out' mocht manager Jon Landau mee komen doen met de cover 'Shout'. Bruce eindigde het nummer met zijn proclamatie: "I'm just a prisoner... of rock 'n' roll!"
Daarna stuurde Bruce iedereen van het podium om met twee akoestische nummers te eindigen: 'If I Should Fall Behind' en 'Thunder Road'. Zijn laatste woorden waren: "We'll be back tomorrow night for another spectacular!"

Morgen is er weer een concert in het Entertainment Centre, dat in tegenstelling tot de eerste show niet geheel is uitverkocht.

Setlist 11-2: Summertime Blues / Detroit Medley / Badlands / My Love Will Not Let You Down / High Hopes / Just Like Fire Would / We Take Care of Our Own / Wrecking Ball / Death to My Hometown / Jack of All Trades / Human Touch / Spirit in the Night / Back in Your Arms / Heaven's Wall / Darkness on the Edge of Town / Prove it All Night (incl. '78 intro) / Mary's Place / This is Your Sword / Darlington County / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / The Ghost of Tom Joad / The Rising // Highway to Hell / Born to Run / Ramrod / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Shout (met Jon Landau) / If I Should Fall Behind (soloakoestisch) / Thunder Road (soloakoestisch)




'Highway to Hell' opent laatste show Perth
8 februari Perth, Australië - Perth Arena

Springsteen heeft op 8 februari het laatste van drie concerten in de West-Australische stad Perth gegeven. Het publiek in de Perth Arena werd overrompeld door het begin van de show met de opmerkelijke AC/DC-cover 'Highway to Hell' plus vier rockende gitaarnummers van Springsteen zelf.

De Australische hardrockband AC/DC is populair over het hele continent, maar de plaats Fremantle, nabij Perth, heeft een speciale band met AC/DC want de eerste zanger van de band Bon Scott (overleden in 1980) woonde hier in zijn jeugd en ligt er begraven. Met AC/DC's hit 'Highway to Hell' van het gelijknamige album uit 1979 kreeg Bruce het publiek meteen vanaf de start op de banken. De gitaarsolo werd over de vier gitaristen (Tom Morello, Nils Lofgren, Little Steven en Bruce zelf) verdeeld. Vorig jaar meldden sommige bronnen dat Springsteen en de band het nummer al eens in de soundcheck voor een van de concerten in Australië gespeeld hadden, maar de muzikanten voerden het toen niet live uit. 'Streets of Fire', ook onderdeel van het gitaargeweld aan het begin van de show, was een verzoeknummer.

'Bobby Jean' verscheen verrassend vroeg in de set. 'Radio Nowhere' vond een plek op de setlist achter 'Shackled and Drawn', waardoor 'Waitin' on a Sunny Day' ontbrak (de laatste keer dat dit nummer niet werd gespeeld, is bij het laatste concert in Kilkenny geweest, maar daarvoor stond het elke show van de Wrecking Ball-tour op de setlist).
Bruce opende de toegiften solo achter de piano met een mooie versie van 'The Promise'. Na 'Tenth Avenue' kwam 'American Land', waarna hij de band van het podium stuurde om het concert met twee akoestische nummers te eindigen: 'Terry's Song' (het tribute-nummer dat Bruce voor zijn in 2007 overleden bodyguard en vriend Terry Magovern schreef; dit was pas de derde live-uitvoering van dit nummer van Magic) en 'Thunder Road'.
In plaats van 'Terry's Song' stond 'Hunter of Invisible Game' op de geplande setlist. Ook het High Hopes-nummer 'This is Your Sword' had op die lijst een plekje, maar werd tijdens de show niet gespeeld.

Dinsdag vervolgen Bruce en de band de Australische tour in Adelaide.



Setlist 8-2: Highway to Hell
/ Badlands / Adam Raised a Cain / Streets of Fire / Candy's Room / High Hopes / Just Like Fire Would / Spirit in the Night / Wrecking Ball / No Surrender / Bobby Jean / Because the Night / Downbound Train / Heaven's Wall / Open All Night / Shackled and Drawn / Radio Nowhere / The Ghost of Tom Joad / Land of Hope and Dreams // The Promise (solo piano) / Born in the USA / Born to Run / Seven Night to Rock / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / American Land / Terry's Song (soloakoestisch) / Thunder Road (soloakoestisch)




'Girls in Their Summer Clothes' in Perth
7 februari Perth, Australië - Perth Arena

Springsteen en de E Street Band hebben bij het tweede concert in Perth op vrijdag 7 februari veertien andere nummers ten gehore gebracht dan bij de eerste show afgelopen woensdag. Bruce speelde onder andere een soloakoestische uitvoering van 'Girls in Their Summer Clothes' op verzoek van een fan met een bordje.

Bruce willigde veel verzoekjes in: ook 'Sherry Darling', 'Two Hearts', 'Light of Day' (waarin hij het meezingstukje van 'Land of a 1,000 Dances' stopte) en 'Save My Love' waren verzoeknummers vroeg in de set. Verder bracht hij vijf tourpremières, maar dat kan niet als opzienbarend aangemerkt worden, want ze prijkten vorig jaar ook vaker op de setlist.
Tijdens 'Hungry Heart' ging Bruce een rondje door de zaal lopen. Onderweg kreeg hij een zakje aangereikt met daarin onder andere een pot Vegemite (Australisch broodsmeersel), dat hij lachend in ontvangst nam en tijdens de crowdsurf mee terug naar het podium nam. Bij de start van de eerste show in Perth, op woensdag, had Bruce aangegeven een broodje Vegemite te hebben gegeten.


Bruce draagt een zakje met cadeaus tijdens de crowdsurf onder 'Hungry Heart'.

Voor 'Girls in Their Summer Clothes', dat dus door een bordje geïnspireerd was, zei Bruce: "This is one of my favorite songs, and nobody ever requests it." Bij 'Waitin' on a Sunny Day' haalde hij een jongen met de naam James het podium op om mee te zingen. Bruce had hem een dag eerder, op de vrije dag tussen de concerten door, op het strand van Perth ontmoet.



De toegiften openden Springsteen en de band met 'Heaven's Wall'. Bruce stelde de band voor tijdens 'Twist and Shout, maar hij vergat Nils Lofgren. Steve maakte hem attent op zijn fout en Bruce loste het op door Nils niet één, maar twee keer voor te stellen. "We got a lot of these suckers up here!", zei hij lachend.



Aan het einde van de toegiften niet een maar twee soloakoestische nummers. Voor 'I'll Work for Your Love' (dat hij eerder ook in de preshow van het concert in Johannesburg gespeeld had) noemde Bruce de voedselbank van West-Australië en maakte hij de bezoekers attent op een benefietconcert dat aanstaande zondag in Perth georganiseerd wordt om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de bosbranden in Australië. 'Thunder Road' was de afsluiter.



Zaterdag volgt er nog een concert in de Perth Arena.

Setlist 7-2: Badlands / Out in the Street / Sherry Darling / Two Hearts (incl. It Takes Two) / High Hopes / Just Like Fire Would / Light of Day / Death to My Hometown / Hungry Heart / Girls in Their Summer Clothes (soloakoestisch) / Save My Love / Atlantic City / Youngstown / Murder Incorporated / Johnny 99 / Pay Me My Money Down / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / The Ghost of Tom Joad / The Rising // Heaven's Wall / Rosalita (Come Out Tonight) / Born to Run / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Twist and Shout / I'll Work for Your Love (soloakoestisch) / Thunder Road (soloakoestisch)


Bruce poseert met de fan die hij bij 'Dancing in the Dark' had uitgekozen om mee te dansen.


Tijdens 'Tenth Avenue Freeze-Out' staat Bruce op een verhoging bij het mengpaneel, achter in de zaal.


'Frankie Fell in Love' bij eerste show Perth
5 februari Perth, Australië - Perth Arena

Het eerste concert in de Arena in het Australische Perth opende met het E Street Band-debuut van 'Frankie Fell in Love'. Bruce nam tijdens de show ook plaats achter de piano om op verzoek 'For You' solo te spelen en zingen.

Springsteen en de E Street Band trapten de Australische tour op 5 februari af met het eerste van drie concerten in Perth. Bruce had vorig jaar in Australië het westelijk gedeelte van dit continent genegeerd, maar een grote afvaardiging van fans uit deze stad reisden toen naar Sydney, Melbourne en Brisbane. Bruce had die fans wel beloofd ook Perth in overweging te nemen bij zijn terugkeer en die belofte loste hij vandaag in.
Voorafgaand aan de show was er een soundcheck die de Australische pers mocht bijwonen. Bruce oefende daarin met de band 'Frankie Fell in Love', 'This Is Your Sword' en 'Dream Baby Dream'. Daarna mocht de journalisten vragen stellen die Bruce ontspannen beantwoordde.



Bruce zei bij aanvang van de show dat hij het geweldig vond om op een van de meeste afgelegen plekken in de wereld te zijn. Ook meldde hij dat hij een "vegemite sandwich" had gegeten (een pasta die qua kleur op appelstroop, maar qua smaak meer op het Engelse marmite lijkt). De show opende Springsteen dus met een E Street Band-primeur. Maar ook tijdens het verdere verloop van het drie uur durende concert haalde Bruce nog enkele mooie verrassingen van stal. Zo waren er 'The E Street Shuffle' en 'Kitty's Back' (waarin een stukje van Roy Orbisons 'Pretty Woman' zat), achter elkaar gespeeld. 'She's the One' gaf Springsteen het 'Not Fade Away'-intro mee (van Buddy Holly en Norman Petty), zoals hij dat ook wel vaker tijdens de Darkness-tour deed. Percussionist Everett Bradley zette na 'The River' abusievelijk 'Heaven's Wall' in en Bruce besloot deze setlistwijziging te honoreren.



'For You' kwam achter 'Waitin' on a Sunny Day' en 'Ramrod' opende de toegiften. Tijdens dit nummer werden vijf vrouwen met hoofddoekjes à la Steve op het podium gehaald. "Stevie's Angels" mochten blijven voor de kont-schud-act. Deze dames stonden vorig jaar bij het concert in Melbourne ook al op het podium.
Bij 'Dancing in the Dark' haalde Bruce een vrouw van zijn eigen leeftijd op het podium, die na afloop haar verhaal vertelde aan een nieuwsite. Na een mooie uitvoering van 'Thunder Road' nam een duidelijk afgepeigerde Bruce afscheid. Vrijdag is het tweede concert in dezelfde stad.





Setlist 5-2: Frankie Fell in Love / High Hopes / Just Like Fire Would / Badlands / Hungry Heart / The E Street Shuffle / Kitty's Back (incl. Pretty Woman) / Wrecking Ball / Death to My Hometown / The River / Heaven's Wall / American Skin (41 Shots) / Because the Night / Not Fade Away-She's the One / Working on the Highway / Darlington County / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / For You (solo piano) / The Ghost of Tom Joad / The Rising // Ramrod / Born to Run / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Thunder Road (soloakoestisch)





Preshow voor concert Johannesburg
1 februari Johannesburg, Zuid-Afrika - FNB stadion

Springsteen heeft op 1 februari met de E Street Band het laatste concert in Zuid-Afrika gegeven. Plaats van handeling was het immense FNB stadion in Johannesburg dat goed gevuld was maar niet uitverkocht. Bruce gaf de fans die al vroeg naar het stadion waren gekomen een kort akoestisch voorprogramma.

Toen de eerste honderden fans in de pit waren toegelaten, kwam Bruce, gekleed in een geruit overhemd en met een zonnebril op, alleen met een akoestische gitaar en mondharmonica het podium op. Voor de vroege vogels zong hij 'Working on the Highway', 'I'll Work for Your Love' en 'Growin' Up'. Hij liet het publiek een paar keer meezingen op het laatste nummer en zei onder de indruk te zijn: "This is an old fucker, I'm very impressed!" Op de plek waar bij de banduitvoering de saxofoonsolo gespeeld wordt, riep Bruce nu: "Big Man, take it." Na deze uitvoering was de preshow voorbij en dankte hij het publiek voor de aandacht: "See you later, thanks for coming out. We're gonna have a great night!"


Foto's: Áine Carvill.
Een "great night" werd het, maar ook een natte avond want tijdens de show regende het veel en soms hard. Na een voorprogramma van Dan Patlansky, een Zuid-Afrikaanse muzikant, trapten Bruce en de band af met 'Free Nelson Mandela', 'Land of Hope and Dreams' en 'No Surrender', drie sterke nummers waarvan ook de Bruce-songs beelden oproepen die passen bij de held van Zuid-Afrika. Voor het tweede nummer haalde Bruce al een bordje op uit het publiek: "I was your first black South African fan". Andere bordjes met verzoeknummers werden ook gehonoreerd: 'Seeds' en 'Cadillac Ranch'.

De regen, die ook de dag voor het concert in ruime mate in Johannesburg viel, maakte bij 'American Skin' een onwelkome opwachting. Voor 'Waitin' on a Sunny Day' zei Bruce: "We play this and the rain’s gonna stop!" Maar de regen hield aan dus concludeerde Bruce: "Well... maybe not." Door de regen waren er ook technische storingen waardoor de show soms wat rommelig verliep. Tijdens 'The Ghost of Tom Joad' deed Springsteens microfoon het niet. Toen Bruce dat merkte, verlengde hij het intro zodat de microfoon kon worden vervangen. Daardoor werd hij wel uit zijn concentratie gebracht en was hij de tekst kwijt.
De toegiften opende Bruce toepasselijk met 'Who'll Stop the Rain' in banduitvoering. "Like America, South Africa is a land full of ghosts", zei hij ter introductie. Na een aantal standaardkeuzes in de toegiften, sloot Bruce het concert alleen af met 'Thunder Road'. Hij beloofde de fans van Zuid-Afrika dat hij terug zal keren.


Foto: Áine Carvill.

Leon Verdonschot was ook bij het concert in Johannesburg en mailde:
"Na de drie intieme shows in Kaapstad was het zaterdag tijd voor De  Grote Show: het FNB-stadion in Johannesburg, dat twee keer zo groot is  als De Kuip. Nogal ambitieus om daar de allereerste show van Bruce ooit  in deze stad te boeken, maar de zeer lovende pers over de eerste show in Kaapstad, de actie om twee dagen lang de goedkoopste kaarten te verkopen voor omgerekend nog geen tientje, en enkele promotionele activiteiten hadden hun werk gedaan: het FNB-stadion liep vol voor Springsteen. Volgens sommige  kranten was het zelfs uitverkocht, al betwijfel ik dat, maar druk was het zeker. Het publiek was aanmerkelijk gevarieerder van samenstelling dan in Kaapstad, maar nog steeds sprak een krant van 'the largest single gathering of white folks in South Africa since the Boer War'.

De show begon door technische problemen ruim twintig minuten later dan  gepland, deze keer weer met 'Free Nelson Mandela', in de op afstand beste en meest strakke versie van de drie. 'Land of Hope and Dreams' stond als tweede op de setlist, daarna ging Bruce meteen over op de verzoekjes: 'No Surrender' (door een fan die claimde Bruces 'first black fan' van hem in dit land te zijn), en een felle versie van 'Seeds'. 'High Hopes' groeit per show als livenummer, en na het Wrecking Ball-duo en 'Hungry Heart' week Bruce opnieuw af van de setlist (onder meer 'Because the Night' sneuvelde) door erop te wijzen dat veel mensen het volgende nummer aanvroegen: 'I'm on Fire'. Hij koos daarna voor nog twee rustige nummers: 'The River' en 'American Skin', om het tempo daarna pas op te voeren met 'Heaven's Wall' (waarvan het begin de mist in ging) en 'Murder Incorporated'.

Het op afstand meest bekende en populaire Springsteen-album in Zuid-Afrika is Born in the USA. Dat had hij de drie voorgaande shows kunnen ervaren, en daar hield hij vanavond ook nadrukkelijk rekening mee, zeker nadat het vanaf 'American Skin' onbedaarlijk hard begon te regenen. Dus speelde hij zowel 'Working on the Highway' als 'Darlington County'. Opnieuw reageerde het publiek euforisch op Morello's rol in 'The Ghost of Tom Joad' (dat een onverwacht spannend begin had, omdat Bruces microfoon uitviel en zijn vervangende microfoon eveneens) en opnieuw wees Morello op zijn Madiba-petje bij de zin "Wherever somebody's strugglin' to be free". Bij 'Badlands' viel opnieuw op dat Zuid-Afrikanen onbekend zijn met Springsteen-concerten, alleen de diehard-fans in de pit (die vandaag met 8.000 fans de helft van het veld in beslag nam) zongen het nummer mee.

Aan het begin van de toegift memoreerde Springsteen hoeveel het voor hem betekende hier nu voor het eerst te staan, en dan ook nog voor zoveel mensen. Hij speelde niet het nummer dat op de setlist stond en waarin hij in Kaapstad in enkele zinnen expliciet refereerde aan de geschiedenis van Zuid-Afrika ('We Are Alive'), maar koos voor 'Who'll Stop the Rain'. Tijdens het nummer stopte het wonderlijk genoeg met regenen. Daarna kwam het nummer waar iedereen hier zich duidelijk op had verheugd: 'Born in the USA'. Als ergens duidelijk werd dat deze mensen dertig jaar hadden gewacht om Springsteen live te zien, was het wel bij het nummer dat in Zuid-Afrika wordt gezongen als 'Born in the RSA'.



De 
euforie hield vervolgens aan tot het eind, en opnieuw sloot Bruce akoestisch en in zijn eentje af, met misschien wel de allermooiste versie van 'Thunder Road' van deze tour: bijna fluisterend voor een extreem stil stadion (een klein wonder, want godskolere, wat zuipen Zuid-Afrikanen veel tijdens concerten). Opnieuw beloofde hij dat hij hier terug zou komen. Dat is maar goed ook, concludeerden de kranten op zondag: "This sort of greatness scorns time and distance."

Setlist 1-2: Free Nelson Mandela / Land of Hope and Dreams / No Surrender / Seeds / Out in the Street / Cadillac Ranch / High Hopes / Wrecking Ball / Death to My Hometown / Hungry Heart / I'm on Fire / The River / American Skin (41 Shots) / Heaven's Wall / Murder Incorporated / Johnny 99 / Working on the Highway / Darlington County / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Badlands // Who'll Stop the Rain / Born in the USA / Born to Run / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Thunder Road (soloakoestisch)


Springsteen krijgt tijdens de preshow een nieuwe gitaar aangereikt van roadie Kevin Buell (foto: Áine Carvill).

 


'Sun City' tijdens derde show Kaapstad
29 januari Kaapstad, Zuid-Afrika - Bellville Velodrome

Springsteen en de E Street Band hebben op 29 januari het derde en laatste concert in Kaapstad gegeven. Met de E Street Band bracht hij maar liefst zestien nummers ten gehore die niet eerder bij de twee voorgaande concerten in het Velodrome gespeeld waren, waarmee het totale aantal gespeelde nummers in drie shows op 57 kwam.


Foto: Áine Carvill.

De show startte met 'We Take Care of Our Own'. 'Night' koos Bruce als tweede nummer en daarna volgde 'Rosalita' al erg vroeg in de set. 'Wrecking Ball' stond op de setlist, net als 'Jack of All Trades', dat achter 'Tougher than the Rest' werd gespeeld. Na 'Heaven's Wall' kwam het tourdebuut van 'This is Your Sword'.



Tijdens de show haalde Bruce de broer van Tom Morello en diens verloofde het podium op want die broer wilde zijn verloofde ten huwelijk vragen. Ze zei ja.
De toegiften begonnen met 'Sun City', het protestnummer van Little Steven waarmee hij in 1985 alle muzikanten opriep om optredens in Zuid-Afrika te boycotten zolang het Apartheidsregime daar heerste. 'Sun City' leverde Steve in 1985 met de Artists United Against Apartheid (onder wie Springsteen zelf) een bescheiden plek in de hitlijsten op. De Amerikaanse rapper Mos Def kwam bij de uitvoering van 'Sun City' meedoen en Bruce liet veel van de zang over aan hem en Little Steven. Na 'Sun City' volgde 'Rocky Ground', Springsteens eigen nummer met een rapsectie dat Michelle Moore vooraan op het podium voor haar rekening nam.


Foto's: Áine Carvill.Leon Verdonschot was bij de show en mailde:
De derde en laatste avond in Kaapstad begon Bruce anders dan de twee voorgaande. Niet met 'Free Nelson Mandela', maar met 'We Take Care of Our Own'. Geen opkomst in het licht dan ook deze avond, maar in het donker. Daarna kwam het nummer dat gisteren als tweede op de setlist stond, maar uiteindelijk sneuvelde: 'Night'. De versie van verzoeknummer 'Rosalita' was spetterend en uitbundig, met een glansrol voor Little Steven, die werkelijk al zijn acteurscapaciteiten uit de kast trok. 'Adam Raised a Cain' was eveneens een verzoek, net als iets later, na een Wrecking Ball-blokje (wat blijven de nummers van dat album live toch goed werken, ook hier) het zeldzame 'Tougher Than The Rest'. Het gehonoreerde verzoek was te danken aan de tekst op het bordje: "If you play 'Tougher Than The Rest' I'll give him a blowjob", had een vrouw erop geschreven. Him verwees kennelijk naar de man die naast haar stond. Daar wees Bruce Little Steven dan ook op, toen die enthousiast op het bordje reageerde: "It says 'him', Steve. Him." De versie was wankel, maar mooi. Opvallend was dat Bruce nadrukkelijk vocale steun zocht van Soozie, maar die kende duidelijk de tekst niet en voelde zich zichtbaar niet op haar gemak bij haar nu prominente rol in het nummer. Little Steven had iets later hetzelfde bij het live-debuut van 'This is Your Sword', dat minder indruk maakte dan het alle drie de avonden gespeelde, 'Heaven's Wall'.


Foto's: Leon Verdonschot.

Tom Morello's broer vraagt op het podium zijn vriendin ten huwelijk [Foto: Leon Verdonschot].

Er waren trouwens wel meer grappige bordjes. Met een verwijzing naar de opmerking van Bruce een dag eerder dat het zeewater zo koud was dat hij zijn ballen al anderhalve dag kwijt was: "We found your balls." Bruce zorgde dat ook dit bordje in beeld kwam. Het tekende de (ondanks de in nummerkeuze behoorlijk grimmige set) losse en ontspannen sfeer van deze drie shows, die met een zeer bescheiden productie vaak de sfeer hadden van een cluboptreden. Al helemaal toen Bruce, toen het intro van 'Because the Night' al bezig was, vroeg waar de broer van Tom Morello in het publiek stond. Het duurde een behoorlijke tijd voor hij hem had gevonden, omdat de halve zaal opeens de broer van Tom Morello speelde. Hij klom het podium op en kreeg tot hilariteit van de band uitgebreid de gelegenheid zijn vriendin, die ook het podium op kwam, ten huwelijk te vragen, inclusief speech, knie, en het aanbieden van de ring.
Ze zei ja, en werd door Tom en Bruce met een hartelijk omhelzing welkom geheten in "the family". Veel later struikelde Bruce bijna over een voorwerp: de broer van Morello had in alle hectiek zijn rugzak op het podium laten liggen.


Foto: Leon Verdonschot.

[Foto: Leon Verdonschot]

'Free Nelson Mandela' was vandaag dan gesneuveld, maar de expliciete verwijzing naar de apartheid (naast de korte speech in het intro van het -prachtige- 'Jack of All Trades') bleek in het begin van de toegift te zitten: 'Sun City', met uiteraard een hoofdrol voor Little Steven, en een bescheiden rol voor de gast, rapper Mos Def. De versie was zeker in het begin extreem rommelig, maar de historische waarde van dit nummer hier en nu was te groot om daar verder woorden aan vuil te maken. Het muzikale hoogtepunt was de afsluiter van de show: net als de eerste avond eindigde Bruce solo, met de zaallichten aan, met een akoestische versie van 'Thunder Road'. Vanavond was die nóg verstilder, en het publiek nog stiller. Een prachtig einde van drie totaal verschillende, maar zeer gedenkwaardige concerten, en de opmaat naar de veel grotere show zaterdag op nóg historischere grond: het FNB-stadion in Soweto, Johannesburg."

Filmpje van 'Sun City' via Facebook van Erik van Bruggen.

Setlist 29-1: We Take Care of Our Own / Night / Rosalita (Come Out Tonight) / High Hopes / Adam Raised a Cain / Something in the Night / Wrecking Ball / Death to My Hometown / Hungry Heart / Tougher than the Rest / Jack of All Trades / Heaven's Wall / This is Your Sword / Because the Night / She's the One / Working on the Highway / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Badlands // Sun City (met Mos Def) / Rocky Ground / Born to Run / Glory Days / Seven Night to Rock / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Twist and Shout / Thunder Road (soloakoestisch)


Foto's: Áine Carvill.


Herinnering aan Pete Seeger bij tweede show Kaapstad
28 januari Kaapstad, Zuid-Afrika - Bellville Velodrome

[Foto: Leon Verdonschot.]

Springsteen en de E Street Band hebben op 28 januari het tweede concert in het Bellville Velodrome in Kaapstad gegeven. Op de setlist van deze show stonden minder bekende hits dan bij het openingsconcert op zondag. Bruce speelde in de toegiften 'We Shall Overcome', ter nagedachtenis aan de maandag overleden folklegende Pete Seeger.

Het concert begon weer met 'Free Nelson Mandela', de cover van Special AKA. De setlist verschilde maar liefst veertien nummers met die van het eerste concert. Bruce pakte een aantal verzoekbordjes aan die hij besloot te spelen, zoals 'The Ties that Bind' en 'Two Hearts'. 'Trapped' was een mooie verrassing na 'High Hopes'.

Foto: Leon Verdonschot.

'Prove it All Night' bevatte het lange piano- en gitaarintro dat bekend is van de Darkness-tour. Tijdens 'Spirit in the Night' vertrouwde Bruce het publiek toe dat hij in de Atlantische Oceaan was gaan zwemmen en vooraf de waarschuwingsborden voor haaien goed gelezen had. Maar het water was voor Bruce te koud om lang in te zwemmen: "My balls disappeared before I even entered the water! And I haven't seen them in a day and a half."
Voordat Springsteen de toegift 'We Shall Overcome' aan Pete Seeger opdroeg zei hij: "I lost a great friend and a great hero last night, Pete Seeger." Hij noemde Nelson Mandela en zei dat Seeger ook een zeer dappere vrijheidsstrijder was. Vervolgens droeg hij het protestnummer op aan Seeger, Mandela en aan alle Zuid-Afrikanen. De toegiften sloot Bruce af met de bandversie van 'This Little Light of Mine' en een soloakoestische uitvoering van 'This Hard Land'. Het concert duurde twee uur 53 minuten en was daarmee een kwartier korter dan de eerste show op zondag.

Leon Verdonschot mailde over de tweede show:
De eerste show in Kaapstad was de avond van Tom Morello, de tweede nadrukkelijk die van Little Steven. Het overdonderend enthousiasme waarmee hij zich op 'Two Hearts' stortte was hartverwarmend, zeker na zijn opvallend timide optreden tijdens de eerste show. Dit was het eerst aangekondigde en uitverkochte concert in Kaapstad, en het verschil in publiek was dan ook groot: de aanwezigen waren vanavond aanmerkelijk bekender met het werk van Bruce. Hierdoor leek hij ook minder bezig met het veroveren van het publiek door continu de zaal in te gaan, maar koos hij voor nummers die het moeten hebben van hun intensiteit, en niet van hun feestgedruis: 'Trapped', 'Darkness on the Edge of Town' en 'American Skin', dat net als de eerste avond heel goed viel.


Foto: Áine Carvill.

Dat viel me ook op bij gesprekken en interviews met wachtenden in de rij: voor mensen in Zuid-Afrika is de 'boodschap' van Bruce minstens zo relevant als zijn muziek. Toen het uiteindelijk toch feest werd, was dat ook meteen heel uitbundig: de versie van 'Open All Night' spetterde, en de lol tussen Steve en Bruce was groot. De High Hopes-nummers kwamen goed uit de verf: het bij de soundcheck voor de pers gespeelde 'Just Like Fire Would' klonk strak en opzwepend, net als 'Heaven's Wall', met een kort maar fel gitaarduel tussen Nils en Tom links en Bruce en Steve rechts.
Het verwachte eerbetoon aan de overleden Pete Seeger kwam aan het begin van de toegift. Bruce vertelde over Seegers 90-ste verjaardag, en memoreerde diens opmerking over Bruce dat die nog tijd genoeg heeft. Hij legde het verband tussen Seeger en Mandela, en zei dat hij hier dankzij beiden vandaag kon staan, en zette vervolgens een fraaie, ingehouden, gospelachtige versie van 'We Shall Overcome' in, waarbij hij de bandleden verzocht zich om hem en de microfoons te verzamelen. Daarna volgde zes uptempo nummers op rij waarbij het enthousiasme van de zaal steeds verder werd opgestookt.

Filmpje op Facebook van 'We Shall Overcome' via Erik van Bruggen.


Foto's: Áine Carvill.

Na een uitbundige versie van 'This Little Light of Mine' gebeurde het meest ongepaste dat ik ooit bij een Springsteen-show heb gezien: terwijl Bruce bezig was zijn band voor te stellen aan het publiek, klom een vrouw over het hek om hem te omhelzen. Bruce zei het lachend, maar zijn boodschap aan de hier vrijwel afwezige security (die het opvangen van een crowdsurfende Bruce eerder vandaag al overlieten aan Jake Clemons en Nils Lofgren) was duidelijk: "You have 24 hours to solve this."
Bruce sloot opnieuw solo af, nu niet met 'Thunder Road', maar met 'This Hard Land', waarna hij het podium af liep en werd opgevangen door Jon Landau.


Foto: Áine Carvill.

Setlist 28-1:Free Nelson Mandela / No Surrender / Two Hearts / The Ties that Bind / High Hopes / Trapped / Prove it All Night (incl. '78 intro) / Darkness on the Edge of Town / Heaven's Wall / Just Like Fire Would / American Skin (41 Shots) / The Promised Land / Open All Night / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / Lonesome Day / The Rising / Badlands // We Shall Overcome / Born in the USA / Born to Run / Bobby Jean / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / This Little Light is Mine / This Hard Land (soloakoestisch)



Eerste show Zuid-Afrika met eerbetoon aan Mandela
26 januari Kaapstad, Zuid-Afrika - Bellville Velodrome

Springsteen heeft op 26 januari het eerste concert ooit in Zuid-Afrika gegeven. In het Bellville Velodrome in Kaapstad hebben Bruce en de E Street Band bijna drie uur en tien minuten op het podium gestaan. Patti Scialfa was afwezig, maar wel had Bruce Little Steven en Tom Morello aan zijn zijde.

Het concert opende Springsteen met 'Free Nelson Mandela', de protestsong van de Britse band Special AKA uit 1984. Ook bij de toegiften bracht Bruce een eerbetoon aan Mandela, toen hij 'We Are Alive' aan de eind vorig jaar overleden Zuid-Afrikaanse held opdroeg. In laatstgenoemde nummer veranderde Bruce ook de tekst een beetje, hij zong "I was killed in Sharpeville in 1960", daarmee verwijzend naar een bloedbad bij een politiekantoor in Sharpeville, Zuid-Afrika op 21 maart 1960, waar de politie vuur opende op zwarte demonstranten en waarbij 69 mensen omkwamen.
De setlist van de show leek sterk op die van de Wrecking Ball-concerten, met enkele toevoegingen van het High Hopes-album: het titelnummer 'High Hopes', 'Heaven's Wall', 'American Skin' en 'The Ghost of Tom Joad'. Bruce eindigde het concert met de belofte dat Kaapstad vanaf nu een permanente tourstop zal worden. In ieder geval komen er later deze week nog twee shows.


Voor en tijdens de crowdsurf (foto's: Ruud Röben).

Voorafgaand aan het concert was er een soundcheck waarbij internationale pers was uitgenodigd. Daarin had Springsteen het onder meer over de inkomensverschillen in de VS en in Zuid-Afrika:  "Het verschil in inkomens is een enorm probleem in de VS. En het rampzalige is dat het alleen maar groter lijkt te worden. Uiteindelijk zullen samenlevingen uit elkaar vallen en dat is een gevaar voor mijn land en hier in Zuid-Afrika kennen ze hetzelfde probleem." Leon Verdonschot was ook bij de persmeeting en zag uiteraard ook het concert. Na de show mailde hij zijn verslag:

"Tijdens de persconferentie 's middags kreeg Bruce goede en diepgaande vragen over zijn relatie met en visie op het land en op (de erfenis van) Nelson Mandela. Hij gaf uitgebreid antwoord. Opvallend vond ik twee ontboezemingen; dat hij had verwacht dat de boodschap van Wrecking Ball meer impact zou hebben, en dat hij niet meer oneindig aan albums wil blijven schaven tot ze perfect zijn, maar als liedjes goed en af zijn ze gewoon wil uitbrengen, en vooral veel wil optreden.
Bruce zien optreden voor een zaal vol mensen die hem, op een paar overgevlogen fans uit andere landen na, nog nooit live hebben gezien: dat was de uitzonderlijke situatie gisteren in Kaapstad. In een voor onze begrippen voor Bruce uitzonderlijk kleine zaal (capaciteit: 7.000, en, zoals Bruce herhaaldelijk stelde, een kopie van de Convention Hall in Asbury Park, New Jersey) gaf hij ruim drie uur een cursus 'Springsteen voor beginners'."

"Het gebrek aan ervaring van het publiek bleek op verschillende momenten en manieren. Op onverwachte momenten was er geen of pas laat herkenningsapplaus, bij 'Because the Night' niet al bij het intro, maar pas bij de eerste zin. Het publiek toonde ook onervarenheid met Bruces fysieke show: hij moest een keer lachend verzoeken om handen 'off my pants' te halen. En toen hij crowdsurfte, moest hij, terwijl hij al op de handen van het publiek lag, ze uitleggen dat het de bedoeling was dat ze hem richting podium droegen. Verder was er een gebrek aan tekstvastheid: Bruce moest zich uiteindelijk na een lange sprint richten tot een Italiaans jongetje op de eerste rij om een meezinger te krijgen bij 'Waitin' on a Sunny Day'.
Het enthousiasme bij het publiek was er overigens niet minder om: het was eerder onwennigheid. Bruce en de band waren opvallend ontspannen en ronduit vrolijk. Bruce was erg goed bij stem, en zelfs voor zijn doen opvallend afgetraind. Alleen Little Steven was iets meer in zichzelf gekeerd dan gebruikelijk, in dat land waar hij de geschiedenis van mede heeft helpen bepalen. Zijn rol was ook kleiner dan normaal: de solo's werden nu verdeeld tussen Nils, Bruce en uiteraard Tom Morello, die in 'The Ghost of Tom Joad' mocht losgaan, tot euforie van het publiek."


Leon Verdonschot interviewde Little Steven voor een documentaire over twee Zuid-Afrikaanse fans en Van Zandts
betrokkenheid bij Artists United Against Apartheid in het verleden.


"Dat de band nog moest warmdraaien, bleek eigenlijk zelden. Hooguit vielen er wat meer stiltes tussen de nummers, en liep 'American Skin' in de vernieuwde versie nog niet helemaal soepel, al was het wel een mooie versie die het publiek nou juist wél weer leek te kennen. De set leek qua opbouw op die van de concerten uit de Wrecking Ball-tour, met iets minder nummers van dat album en drie van High Hopes als vervanger."


Leon Verdonschot interviewde ook Tom Morello.

"Hoogtepunt vond ik persoonlijk allereerst de uitzonderlijk intense versie van 'Atlantic City', met enkele erg mooie, dromerige toegevoegde tekstregels ("I'm waiting, I'm looking" - en dat herhaald als een mantra). En vervolgens de soloversie van 'Thunder Road' als laatste toegift, na een erg vrolijke versie van 'Shout', waar Bruce tot hilariteit van Steve Max Weinberg (door Bruce tijdens dit nummer simpelweg als 'Mighty' aangeduid) bleef verrassen met nieuwe breaks."



"Ik ben erg benieuwd naar de show van morgen, die als eerste was aangekondigd en snel uitverkocht raakte, dus wellicht ook een publiek trekt dat bekender is met Bruces werk."



Setlist 26-1: Free Nelson Mandela / Badlands / Death to My Hometown / Out in the Street / High Hopes / Spirit in the Night / Hungry Heart / The River / Heaven's Wall / Atlantic City / Johnny 99 / Pay Me My Money Down / American Skin (41 Shots) / Because the Night / Darlington County / Shackled and Drawn / Waitin' on a Sunny Day / The Rising / The Ghost of Tom Joad / Land of Hope and Dreams // We Are Alive / Born in the USA / Born to Run / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Thunder Road (soloakoestisch)


Foto: Ruud Röben.



Foto's en een verslag op Springsteens eigen website.
Noorse website heeft filmpjes van 'Free Nelson Mandela', 'Badlands', 'Death to My Hometown', 'High Hopes', 'Spirit in the Night', een verslag en Q&A bij persmeeting.



De eerste show is officieel te downloaden via Springsteens webshop.





OVER BE TRUE
E-MAILNIEUWSBRIEF