Springsteen on Broadway

3 november
25 oktober
12 oktober
5 oktober
4 oktober
3 oktober
29 september
19 september

Bruce on Broadway: "Iedereen was muisstil"
3 november

Ankie Baecke en Johan van Es waren 3 november bij Springsteen on Broadway. Ankie appte een verslag: "Ik vond het geweldig! Heel anders dan alles wat we tot nu hebben gezien van Bruce." Robert Raaijmakers bezocht de show op 4 november: "Bruce is absoluut in zijn element."


Foto: Lennart Bloemhof (25-10-17)De show begon iets na acht uur en duurde tot kwart over tien. Ankie: "Er is geen lobby in het theater, je loopt bijna direct de zaal in." Het publiek gedroeg zich prima, volgens Ankie. "Bruce praatte soms zonder microfoon, zo de zaal in. Iedereen was muisstil. Amerikanen hebben andere humor dan ik heb. Ze lagen dubbel om de grapjes. Bruce vertelt heel naturel. Je hebt niet in de gaten dat hij iedere avond hetzelfde verhaal vertelt. Citeren uit het boek doet hij nauwelijks. Alle verhalen zijn natuurlijk bekend, maar komen mooi bij elkaar. Op een bepaald moment liet hij het verhaal los en speelde hij de nummers zonder intro of context. Dat vond ik jammer. Later ging hij gelukkig weer meer vertellen."


Bruce aan het einde van de show (Foto: Johan van Es, 3-11-2017).

Hoogtepunten voor Ankie waren '10th Avenue Freeze-out', 'The Wish' en het einde van 'The Promised Land'. "Bruce was goed bij stem. Het geluid in de zaal is top en de belichting sfeervol."

Ook Johan vond het een hele mooie voorstelling: "Deze vorm is nieuw. Het draait om Springsteens verhaal, dat wordt ondersteund door liedjes.
Je kunt het vergelijken met een boekverfilming. Springsteen vertelt over dingen die letterlijk in zijn autobiografie staan. Maar het is zeker geen voorlezen of voordragen. Slechts één keer leest hij een stuk uit het boek voor, dat deel over de eerste reis naar de westkust met Tinker West.
In de eerste helft van de show is de verhaallijn van het boek duidelijk aanwezig. Hij begint met het 'con man'-stukje uit de inleiding, en dat-ie belachelijk veel geld verdient met schrijven over dingen waar hij absoluut geen praktische ervaring mee heeft (‘gewoon’ werken dus). Daarna gaat hij in op zijn achtergrond: hoe hij opgroeide ('Growin' Up'), waar hij vandaan komt ('My Hometown'). Hij vertelt over zijn vader ('My Father's House'), zijn moeder ('The Wish'), hoe hij weg wil uit die omgeving ('Thunder Road'), en dat dit hem niet is gelukt ('I live 10 minutes from my hometown'). Vervolgens vertelt Bruce over de trip naar San Francisco in een poging door te breken met de band ('The Promised Land').
Hij vertelt waarom hij niet naar Vietnam ging ('Born in the USA') en besteedt aandacht aan het verhaal van The E Street Band ('Tenth Avenue Freeze-out'). Ook echtgenote Patti ('Tougher than the Rest' en 'Brilliant Disguise') komt aan bod.

Het is knap hoe hij al deze bekende nummers, die - met uitzondering van 'The Wish' - niet puur autobiografisch zijn, zo mooi in zijn persoonlijke verhaal weet te mengen. Het geeft een extra lading aan de nummers. Neem 'Born in the USA'. Dit nummer maakt hij persoonlijk door zich af te vragen wie zijn plaats in die oorlog innam.
Daarnaast kennen sommige nummers een afwijkende uitvoering. 'The Promised Land' klinkt anders dan de versies die hij tijdens The Ghost of Tom Joad-tour en de Devils&Dust-tour speelde. 'Tenth Avenue' lijkt op de uitvoering die hij speelde voor The Christic Institute in 1991, maar toch net niet helemaal. 'Born in the USA' heeft een nieuw arrangement, met het slide-intro van The Reunion- en The Rising-tours, maar een groot deel van het nummer zingt hij a capella.
Het verhaal en de nummers lopen door elkaar heen. Bij sommige nummers ('Growin' Up', 'Tenth Avenue') gaat eerst het verhaal verder voor het nummer wordt afgerond. De introductie van Patti is niet meer dan hij al jaren doet met The E Street Band ('the love of my life', 'my angel'), aangevuld met dat-ie in 1984 al verliefd werd op haar... stem. Ik kan me voorstellen dat dit voor Patti zelf prettiger is dan een lofzang of een analyse van hun huwelijk, avond aan avond, waar ze zelf bij is.
Na het Patti-gedeelte wordt de verhaallijn losgelaten. Bruce spreekt in bedekte termen over president Trump, zonder hem bij naam te noemen. Hij hoopt dat 'de huidige situatie' een tijdelijke terugval is en speelt hij 'Long Walk Home'. Daarna volgt 'The Rising', dat voor mij weer aan betekenis had gewonnen nadat we eerder die dag het 9/11 Memorial hadden bezocht. Springsteen introduceert het nummer helaas niet, maar deze nieuwe versie was wel mooi. 'Dancing in the Dark' kondigt hij kort aan en vanuit dat nummer gaat zonder onderbreking over in 'Land of Hope and Dreams'."


Bruce ontmoet fans nadat hij met Patti is aangekomen bij het theater (foto: Johan van Es, 3-11-2017).

 Johan: "Na de eerste staande ovatie keert Bruce terug naar zijn verhaal. Hij vertelt de mensen in de zaal over hoe de boom uit zijn jeugd verdwenen is. Dat inspireert hem tot het Onze Vader en het nog één keer noemen van mensen die hem ontvallen zijn: zijn vader en grootouders, tantes, Bart Haynes, Walter Chichon, Terry Magovern, Danny Federici, Clarence Clemons.
De afsluiting is 'Born to Run', ook in een nieuwe versie. Niet de langzame versie van de Tunnel of Love-tour, maar een solo-akoestische uitvoering die dichter bij het normale tempo ligt. En dan zijn de iets meer dan twee uur opeens voorbij gevlogen.
Deze vorm gaat Bruce goed af. Hij is een goede verhalenverteller en het lukt hem om een hele avond te boeien. Maar hij is geen komiek, hoewel het Amerikaanse publiek daar anders over denkt, ze liggen vaak dubbel om voorspelbare en bekende grappen.
Hét komische moment is ook het enige moment waar hij, zo denk ik, van het script afwijkt: in zijn verhaal over The E Street Band zegt dat je niet per se de beste, maar wel de juiste muzikanten moet hebben in je band.  Want 1+1 is gelijk aan 3. Om het verschil aan te geven zegt hij dat 1+1=2 normaal is. 'Dat is opstaan en weer naar bed gaan.... oh nee, opstaan, gaan werken en weer naar bed gaan, alleen ik sta op en ga weer naar bed, jullie niet.' En om die grap moet hij zelf zo hard lachen, dat het mij een verspreking lijkt, die hij ad rem oplost.
Het publiek is respectvol en stil. Bijna niemand loopt naar de bar of het toilet. Hooguit hoorde je zo nu en dan iemand in je buurt heel zachtjes meezingen of neuriën. Het geluid in het theater is goed. Die keren dat hij zonder microfoon spreekt, is hij probleemloos te verstaan.
Het theater is echt heel klein. Er is geen lobby, bij binnenkomst sta je direct achter de stoelen die op de vloer voor het podium staan. Opvallend is ook dat het podium dwars op de ingang staat. Verder is het een traditioneel Broadway theater uit 1926, dus met een tamelijk kitscherig uiterlijk met bladgoud en tierelantijntjes en iets te kleine stoelen."


Bruce deelt handtekeningen uit nadat hij met Patti een uur na het optreden het theater verlaat (foto: Johan van Es, 2-11-2017).

Robert Raaijmakers was zaterdag 4 november samen met zijn nicht Mariëlle Verkuijlen bij Springsteen on Broadway en hij was erg onder de indruk. Hij mailde: "Het was onbeschrijflijk mooi. Absoluut hoogtepunt voor mij was 'Brilliant Disguise', samen met Patti. Sinds Storytellers, waar ze dit nummer ook samen deden, heb ik altijd gehoopt dat ik dit nog eens live mocht aanschouwen. Vanavond was het zover en het overtrof mijn verwachtingen, zo mooi en intens en die stemmen die prachtig bij elkaar passen. Een ander hoogtepunt was 'The Rising'. Ik heb dat altijd al een prachtig nummer gevonden, maar als je eerder op de dag het 9/11 museum hebt bezocht komt dit nog veel harder binnen, kippenvel.
Bruce vertelde een mooi verhaal over zijn vader midden in 'My Father's House'. Vlak na de dood van zijn vader had Bruce een droom. Hij was aan het optreden voor duizenden dolenthousiaste mensen en zijn vader was in het publiek. Een moment later stond hij naast zijn vader. Hij zei: 'Zie je die vent op het podium, dat is hoe ik jou zie.' Het theater is een schitterende locatie, fantastisch geluid en Bruce is absoluut in zijn element en zo ontzettend goed met een werkelijk subliem einde van 'The Promised Land', staand voor zijn microfoon, dus zonder versterking, prachtig."


Lennart: "Perfect geluid bij Springsteen on Broadway"
25 oktober

Foto: Jeff Ross

Lennart Bloemhof was gisteren bij Springsteen on Broadway en mailde een verslag. "De stem van Bruce, zijn gitaar, piano en mondharmonica zijn echt perfect afgestemd op de zaal. Hoogtepunt voor mij was 'The Wish'. Een prachtig nummer dat Bruce eigenlijk veel te weinig heeft gespeeld."

Bruce kwam rond 18.45 met Patti aan bij het Walter Kerr Theatre, oftewel iets meer dan een uur voor de show. Volgens de aanwezige fans flink wat later dan een dag eerder, toen hij rond kwart over vijf al binnen was. Hij nam een minuutje de tijd voor een paar handtekeningen en selfies, daarna was het op naar de theaterdeur. Het is echt een prachtige locatie, op steenworpafstand van Times Square. Het theater ademt historie, van de ornamenten op de muur, de stoeltjes met rode bekleding tot de schitterende gevel. Ikzelf, en ook de mensen om me heen, had geen idee wat er te verwachten stond.

De sfeer was ontspannen binnen. Aangezien het zo lastig was tickets te krijgen en vanwege de setting heerste er een soort once-in-a-lifetime-sfeer. Bruce kwam stipt 20.00 uur het podium op, in zwarte broek en zwart T-shirt. Hij zwaaide even naar het publiek en begon meteen met de show. Nu had ik me de afgelopen dagen als een malle door z'n autobiografie heen gewerkt voor deze show, en voor degenen die dat ook gaan doen/al hebben gedaan, zullen er flink wat herkenbare anekdotes in de show zitten. Eigenlijk vertelt Bruce z'n levensverhaal en hij kiest bij elk thema een lied dat het thema dekt. Anders dus dan bijvoorbeeld op de dvd van VH1 Storytellers, waarbij hij z'n muziek uitlegt. Maar uiteindelijk gaat het om de muziek en wat was dit een ontzettend intense, intieme show zoals ik nog nooit eerder heb ervaren. Kippenvel vanaf 'Growin' up', het eerste nummer.


Foto: Jeff Ross

Het geluid in het Walter Kerr is echt perfect. De stem van Bruce, zijn gitaar, piano en mondharmonica zijn echt perfect afgestemd op de zaal. Zo af en toe zingt/praat Bruce zelfs onversterkt. Het geeft de show een extra soort intimiteit. Daar komt bij dat tijdens het concert Broadway-regels gelden. Dus bijvoorbeeld geen telefoons, geen verzoekbordjes en niet staan. Daar hield iedereen zich aan en degene die dat niet deed, kreeg meteen een tikje op de schouders. Tuurlijk, er werd uitbundig geklapt, maar pas na een nummer of wanneer Bruce daar om vroeg.

Op een mooie manier staat Bruce stil bij het overlijden van Clarence ("Hij was elemental. Toen ik hem verloor, was het als het verliezen van de regen") of zijn depressies ("Jongens, suicide watch is voorbij", grapte hij bij de overgang naar het vrolijke 'The Wish'). 'Tougher Than the Rest' en 'Brilliant Disguise' met Patti is prachtig. Ik hoop dat ze bij alle shows aanwezig blijft. De interactie tussen Bruce en Patti heeft altijd iets speciaals, of dat nou voor 60 duizend mensen is of voor 967. 'Born in The USA' speelt Bruce in de versie met slidegitaar, erg gaaf in zo'n kleine zaal. 'Land of Hope and Dreams' loopt zonder pauze over van 'Dancing in the Dark' en dat werkt goed.

Hoogtepunt voor mij was 'The Wish'. Een prachtig nummer, dat Bruce eigenlijk veel te weinig heeft gespeeld. Wat me wel opviel was dat Bruce zich opmerkelijk strak aan zijn show hield. Hij besteedde op geen enkele manier aandacht aan het overlijden van Fats Domino. Daarnaast blijft hij ver weg van het bekritiseren van zijn omstreden president. Maar eigenlijk is het ook wel goed zo. Het draait bij Springsteen on Broadway om de muziek, het verhaal en uiteindelijk de boodschap van Bruce. Dat doet hij met passie en gemeend. Voor mij was het een onvergetelijke avond.


Foto: Jeff Ross


Springsteen on Broadway officieel geopend
12 oktober

Donderdag 12 oktober ging Springsteen on Broadway na zeven succesvolle try-outshows officieel van start. Bruce koos voor dezelfde setlist die hij sinds de derde show speelt. In de zaal zaten veel bekende Amerikanen en bekenden van Bruce.

Onder anderen Little Steven, Max Weinberg, Nils Lofgren, Jake Clemons, Tom Hanks, Steven Spielberg, Edward Norton, Jimmy Iovine, Brian Williams en Jon Stewart waren aanwezig.
Nu de shows officieel begonnen zijn, verschijnen ook de eerste recensies in de pers. En de media zijn bijna unaniem lovend:



Uiteraard is er ook altijd een uitzondering op de regel, NJ.com gaf een negatieve review:
NJ.com: Sorry Bruce fans, but Springsteen on Broadway is a dud


Kleine wijziging in derde Broadway-show
5 oktober

Springsteen heeft donderdagavond 5 oktober de derde try-outshow gespeeld op Broadway. Ten opzichte van de vorige twee voorstellingen wijzigde hij een nummer: in plaats van 'The Ghost of Tom Joad' speelde hij 'The Rising'.

Ook werd de monoloog door deze setwijziging iets aangepast. Bruce heeft aangegeven dat de shows grotendeels een vaste vorm gaan hebben, maar wellicht dat hij de definitieve vorm nog niet gevonden heeft of dat hij op een paar plekken in de show toch ook wijzigingen wil aanbrengen.

Update 8-10: Bruce hield bij de twee volgende shows (op 6 en 7 oktober) vast aan deze setlist.

Setlist 5-10: Growin' Up / My Hometown / My Father's House / The Wish / Thunder Road / The Promised Land / Born in the U.S.A. / Tenth Avenue Freeze-out / Tougher than the Rest (met Patti Scialfa) / Brilliant Disguise (met Patti Scialfa) / The Rising / Long Walk Home / Dancing in the Dark / Land of Hopes and Dreams / Born to Run


Tweede show op Broadway
4 oktober

Woensdagavond 4 oktober was de tweede Springsteen on Broadway-show in het Walter Kerr Theatre. Oscar Rosenboom zag de voorstelling en was diep onder de indruk: "Anders dan bij andere concerten voert hij hier echt een soort toneelstuk op. Bruce vertelt zijn verhalen en daar draait de show om. En wat kan die man prachtig vertellen."

De show is, zoals Bruce zelf al in interviews aangaf, een vast geheel, dus zat er geen wijziging in de nummerkeuze of in de verhalen die hij vertelde. Oscar mailde ons vlak na de show: "Ik kan haast niet beschrijven wat er vanavond hier is gebeurd. Twee uur lang had ik kippenvel, lachen, huilen. Ik ben zo'n gelukkig iemand dat ik hier bij mocht zijn. Anders dan bij andere concerten voert hij hier echt een soort toneelstuk op. Bruce vertelt zijn verhalen en daar draait de show om. De muziek is puur als ondersteuning van de verhalen. En wat kan die man prachtig vertellen."


Foto: Oscar Rosenboom.

Oscar: "De setlist, als je het zo mag noemen, kende geen verrassingen. Maar de uitvoeringen waren zo intens. Of anders dan ik ooit heb gehoord. Vooral 'The Promised Land' viel op doordat Bruce er een wat vrolijkere uitvoering van maakte. 'My Hometown' was zo gevoelig dat bijna niemand het droog hield. 'Tenth Avenue Freeze-out' op piano, met in het midden een verhaal over overleden dierbaren met als grootste klap natuurlijk Clarence Clemons. Daarna kwam Patti op met een introductie vol humor en liefde. Samen deden ze 'Tougher than the Rest' (Bruce op piano) en 'Brilliant Disguise' (op gitaar) op zo'n manier dat je overtuigd bent dat die twee echt bij elkaar horen. Bruce ging bij een paar stukken aan de rand van het podium staan en zong dan onversterkt de zaal in. Vooral het laatste stuk van 'The Ghost of Tom Joad' was magistraal op die manier.
'Dancing in the Dark' ging vloeiend over in 'Land of Hopes and Dreams' en als afsluiter 'Born to Run' in een werkelijk prachtige versie. Hij eindigde met een gebed dat hij vroeger op school tot vervelens toe elke dag moest herhalen en waarbij hij zich altijd stierlijk verveelde. Hij deed dat na door heel monotoon iets onverstaanbaar te mompelen; hij gaf aan dat hij dat in deze tijden wel passend vond. Daarna riep de hele zaal: 'Amen'. Het leek wel de kerk. Bruce haalde vervolgens Patti nog een keer het podium op om samen afscheid van het publiek te nemen en toen was het alweer voorbij en bleven 960 mensen helemaal in vervoering achter."


Foto: Oscar Rosenboom.

Voorkant van het programmaboekje (foto: Oscar Rosenboom).

Boven op het balkon was de beenruimte aanzienlijk kleiner dan onder in de zaal, vond Oscar. "Ik kreeg zelfs kramp in mijn kuiten. En ze zijn heel streng tegen mensen die foto's of video's willen maken. Helaas stond de bewaker pal achter me, dus helaas kon ik maar een paar foto's aan het einde maken. Er waren twee plekken waar merchandise werd verkocht. In het orchestra-gedeelte achterin aan de bar en boven ook op een klein plekje. Veel keuze is er niet: een drinkbeker, twee soorten T-shirts, een vest, de paperbackuitvoering van het boek Born to Run en een poster. Bij het plaatsnemen op je plek krijg je een soort programmaboekje. Niet alleen voor de Bruce-show maar wel grotendeels. Het vreemde daaraan vond ik de laatste pagina: reclame voor Stubhub, de website die de kaarten voor waanzinnige prijzen te koop aanbiedt."

Oscar had Bruce weer opgewacht bij het theater. "Patti was nu wel mee, zij stapte als eerste uit de auto. Daarna stapte Bruce uit, hij droeg zijn eigen tas. Hij leek een stuk meer ontspannen dan gisteren en nam iets meer de tijd om naar het wachtende publiek te zwaaien. Er kon zelfs een handkusje vanaf voor een dame naast mij. "


Merchandisestand (foto: Oscar Rosenboom).

Oscar: " Een tip voor mensen die nog geen kaart hebben en toch willen gaan: boek een vlucht naar New York en ga op tijd bij het theater staan. Vandaag zijn opnieuw ongeveer twaalf mensen gelukkig geworden met een kaartje bij de kassa. Hou er rekening mee dat je genoeg geld op je creditcard hebt staan. Veel keuze is er niet en je moet natuurlijk meteen beslissen. Ik heb na afloop een Nederlandse moeder en dochter gesproken die dus twee kaarten van $500 konden kopen, maar de daglimiet van de creditcard bleek niet meer voldoende. Alleen de moeder kreeg een kaart van $500 en de dochter bleef buiten staan."


Foto: Oscar Rosenboom.


Eerste try-outshow Springsteen on Broadway
3 oktober

Op 3 oktober is Springsteen zijn Broadway-reeks begonnen met een eerste try-outshow. In twee uur en twee minuten speelde Bruce vijftien nummers, waarvan twee met Patti Scialfa. Bruce droeg de show op aan de maandag overleden zanger Tom Petty, zijn familie en band The Heartbreakers. Oscar Roosenboom had alleen kaarten voor vanavond, maar sprak wel met bezoekers van deze eerste show: "Iedereen had de indruk dat de show flink geregisseerd is."

Voordat de concertreeks officieel van start gaat op 12 oktober, zijn er zeven try-out shows in het Walter Kerr Theatre. Bruce heeft in interviews aangegeven dat hij elke avond een vastomlijnde show zal geven, dus de setlist bevatte dezelfde nummers als in de eerste repetitieshow in New Jersey en de repetitie op Broadway. Bruce begeleidde zichzelf op akoestische gitaar en piano. Tussen de nummers door vertelde hij verhalen en las hij voor uit de biografie.


Foto's: Phyllis Rogers (links) en Dave Gaetano (rechts).


Foto: Dave Gaetano (rechts).

Oscar Rosenboom is in New York en heeft een kaartje voor de show van vanavond (4 oktober). Hij nam gisteren al een kijkje bij het theater en mailde: "Ik heb vandaag bij het Walter Kerr Theatre gestaan. Vele mensen stonden in de cancellation line, hopend op een kaartje. Het was er erg gezellig uiteraard. Ook Britse en Duitse mensen gesproken, geen Nederlanders. Kevin Buell was al binnen. Rond vijf uur kwam Bruce aan. Helaas liep hij zonder iets te zeggen gelijk naar binnen, we zagen hem maar drie seconden. De eerste mensen die er stonden, hebben een kaartje kunnen krijgen. Mij lukte het niet, maar het kan dus wel. Morgen wordt mijn dag, die kaart heb ik tenminste."


Foto: Oscar Rosenboom.

Oscar vervolgt: "Voor het theater is een afzetting gemaakt tot aan de parkeerplaats ernaast, met detectiepoortjes. E Street Radio heeft zich daar gesetteld. Na de show heb ik even gepraat met mensen die de eerste show gezien hebben. Er waren geen gekke verrassingen. Bruce praat veel maar niet over de songs zelf zoals bij Storytellers. Iedereen had wel de indruk dat de show flink geregisseerd is. Weinig tot geen ruimte voor gekke dingen. Misschien komt dat ook omdat het de eerste try-outshow is. Hij heeft het heel even gehad over de gebeurtenissen in Las Vegas. Patti deed ook mee met de bekende nummers. Little Steven zat gewoon in het publiek.
Er is een mogelijkheid om binnen merchandise te kopen, maar hiervoor zul je ruim op tijd binnen moeten zijn. Anders is het te druk om wat te kopen voor de show begint. Bruce ging ongeveer drie kwartier na afloop samen met Patti naar buiten om, iets rustiger dan bij het naar binnen gaan, in de klaarstaande auto te stappen."

Setlist 3-10: Growin' Up / My Hometown / My Father's House / The Wish / Thunder Road / The Promised Land / Born in the U.S.A. / Tenth Avenue Freeze-out / Tougher than the Rest (met Patti Scialfa) / Brilliant Disguise (met Patti Scialfa) / The Ghost of Tom Joad / Long Walk Home / Dancing in the Dark / Land of Hopes and Dreams / Born to Run


Repetitie in Walter Kerr Theatre
29 september

Springsteen heeft vrijdag 29 september voor het eerst een repetitieshow in het Walter Kerr Theatre op Broadway gegeven. Bruce speelde dezelfde nummers als bij de eerste try-out in het Pollak Theatre. In een twee uur durende show vertelde hij verhalen uit zijn biografie en zong hij dertien nummers solo en twee met Patti Scialfa.

Een aantal mensen had voor deze show een uitnodiging ontvangen. Buiten stonden zo'n vijftien fans. Vlak voor het begin van de show werden die allemaal gratis toegelaten. Ze kregen een plek op het eerste balkon.

Bruce begon de show met 'Growin' Up' en vertelde daarna over zijn jonge jaren in Freehold, toen hij Elvis op de televisie zag en daarna The Beatles en zo verliefd werd op muziek. 'My Hometown' speelde hij op piano en hij vertelde over de buurt waar hij opgroeide. "Al die tijd heb ik gezongen over het verlaten van die stad en nu woon ik er op tien minuten rijden", grapte Bruce.
Daarna volgden twee nummers over zijn ouders. Eerst 'My Father's House', waarbij hij enkele passages over zijn vader uit het boek aanhaalde. Hij vertelde dat hij als klein jochie zijn vader in een café ophaalde en over de droom die hij later had dat zijn vader op het podium stond. Bij  'The Wish' haalde Bruce de herinnering aan zijn moeder op: hij lag nog in bed als zij opstond om zich klaar te maken om naar haar werk te gaan.


Het podium voor de show.
De reis die hij met Steel Mill en manager Carl Tinker West naar San Francisco maakte, stond centraal bij 'Thunder Road' en 'The Promised Land'. Rond een bluesversie 'Born in the USA' vertelde Bruce over zijn ontmoeting met Ron Kovic, de Vietnam-veteraan die het boek Born on the Fourth of July schreef. Hoewel Bruce bij zijn ontmoeting met Kovic erg op zijn gemak was, had hij het soms moeilijk wanneer hij andere Vietnam-veteranen sprak. Zijn militaire dienstkeuring waarbij hij werd afgewezen passeerde ook de revue. "Ik ben nu blij dat mijn naam niet tussen de oorlogslachtoffers op de gedenkmuur in Washington staat."
'Tenth Avenue Freeze-out' speelde Bruce op piano. Uiteraard kwam Clarence Clemons daarbij ter sprake, net als alle E Street Bandleden overigens. Voor 'Tougher Than the Rest' (op piano) en 'Brilliant Disguise' (op gitaar) kwam Patti Scialfa meezingen. Bruce vertelde dat hij haar ontmoette in de Stone Pony. Hij zei ook dat je in een relatie je masker moet afdoen en elkaar moet kunnen vertrouwen.



Voor 'The Ghost of Tom Joad' haakte Bruce aan op hedendaagse immigrantenproblematiek. Bruce vergeleek de huidige immigranten met de Europeanen die in het verleden naar de Verenigde Staten kwamen via Ellis Island. Voor 'Long Walk Home' sprak Bruce over de problemen aan in Charlottesville. "Het moet moeilijk zijn om je buurtgenoten te zien wanneer ze de straat opgaan met brandende fakkels."
'Dancing in the Dark' en 'Land of Hope and Dreams' speelde Bruce achter elkaar, gevolgd door 'Born to Run', waarna hij het einde van de autobiografie voorlas, inclusief het Onze Vader. Hij besloot de show met de overdenking dat hij lang geleden een belofte aan zijn publiek had gedaan om zijn verhaal te vertellen. "Ik hoop dat het jullie helpt bij jullie eigen verhaal."


Bruce repeteert soloshow al voor publiek in New Jersey
19 september

Springsteen heeft op 19 september in het Pollak Theatre van het Center of the Arts van de Monmouth University in West Long Branch, New Jersey, een repetitie van zijn Broadway-show gehouden. Voor een zaal van zo'n tweehonderd genodigden speelde Bruce zo'n vijftien nummers op piano en gitaar en vertelde hij verhalen tussen de gespeelde nummers.

Voorafgaand aan het optreden sprak Dave Marsh de aanwezigen streng toe dat ze niets mochten bekendmaken over dit geheime optreden. Toch is er uitgelekt dat Bruce geen nieuwe nummers speelde en dat Patti Scialfa meedeed op twee nummers.

Update 23-9: De complete setlist van de eerste repetitie op dinsdag 19 september:

Growin' up / My Hometown / My Father's House / The Wish / Thunder Road / The Promised Land / Born in the U.S.A. / Tenth Avenue Freeze-out / Tougher than the Rest (met Patti Scialfa) / Brilliant Disguise (met Patti Scialfa) / The Ghost of Tom Joad / Long Walk Home / Dancing in the Dark / Land of Hopes and Dreams / Born to Run

Op donderdagmiddag 21 september repeteerde Bruce weer in het Pollak Theatre. Vrijdag 21 september oefende Bruce nogmaals voor publiek. Hij speelde bijna dezelfde setlist als de eerste avond, maar in plaats van 'Long Walk Home' speelde hij 'The Rising.



In het Pollak Theatre op Monmouth University kunnen ruim 700 toeschouwers, maar bij Springsteens repetitie waren zo'n
200 genodigden aanwezig.





OVER BE TRUE
E-MAILNIEUWSBRIEF