Concertverslag

100 punten in Madrid

21-06-2012


 

Foto: Tim Young.

Bruce Springsteen en de E Street Band vestigden in het voetbalstadion Santiago Bernabéu in Madrid een record wat betreft onafgebroken speeltijd. Het concert van 3 uur en 48 minuten bracht de live-première van 'Spanish Eyes', een gastoptreden van Southside Johnny en Bruce die maar bleef doorspelen. Mark Lieffers was erbij en schreef een verslag.

Bij zijn zesde en laatste Spaanse concert laat Bruce merken dat hij de Spaanse gewoontes al goed kent. Een half uur later dan gepland, iets na half tien, loopt hij het podium op van het stadion Santiago Bernabéu op, waar de voetbalclub Real Madrid twee maanden geleden met 100 punten kampioen van Spanje werd. Het eerste uur van de show verloopt qua setlist zoals de afgelopen tijd redelijk standaard is geworden: na de knallende opener 'Badlands' volgt 'No Surrender', daarna 'We Take Care of Our Own' en zo verder. De intensiteit van Bruce en de E Street Band is er niet minder om en de reacties van het publiek ook niet. 'My City of Ruins' duurt voor mijn gevoel iets langer dan normaal. Bij de roll call, als de aanwezigen genoemd worden en de afwezigen in gedachten zijn, lijkt Bruce langer te denken aan de mensen die er niet meer zijn, maar die wel bij ons zijn. Komt het doordat het morgen precies een jaar geleden is dat Clarence overleed dat zijn gezicht meer emotie uitstraalt als hij met zijn handen naar boven “Come on ri-i-i-ise up” roept? Bij 'Spirit in the Night' is de grijns weer terug op Springsteens gezicht. Daarna verrast hij ons met een vrolijke uitvoering van 'Be True'.



Bruce en Southside Johnny (foto: Tim Young).

'Jack of All Trades' draagt The Boss in het Spaans op aan iedereen in Spanje die vecht voor zijn bestaan door de economische crisis. Hier merk je daar eigenlijk niets van; Bernabéu is uitverkocht, alsof het kampioenschap vandaag weer behaald wordt en zo wordt het optreden van de E Street Band ook gevierd. Duizenden mobieltjes verlichten de tribunes als sterren aan de donkere Spaanse hemel. Tienduizenden armen gaan de lucht in, iedereen lacht en zingt met typisch Spaans-Engels elk nummer mee. Misschien is dit ook juist de gelegenheid om te feesten alsof er niets aan de hand is.

De volgende drie kwartier geven aan waarom elke concert van Bruce weer verrassend is en nooit routine. Nils eist de minutenlange gitaarsolo voor zich op bij 'Youngstown' en gaat helemaal los. Het gitaargeweld gaat verder met 'Murder Incorporated', direct gevolgd door 'She’s the One', waar Max door zijn drums heen lijkt te willen slaan. Bruce kondigt aan dat hij ooit lang geleden in een bar in Asbury Park een optreden zag van de vreemdste man die hij ooit had gezien. Southside Johnny komt op het podium en doet samen met Bruce 'Talk to Me'. Voor het podium, samen op hun knieën, doen ze een toneelstukje over hoe een man een boze vrouw weer zover krijgt dat ze met hem wil praten. Smeken, is het antwoord.



Bruce gaat daarna op zoek naar een heel groot bord dat hij eerder heeft gezien. 'Spanish Eyes' staat er op. Hij zegt: “Dit hebben we niet eerder gespeeld en doen we alleen in Madrid, voor de mooie vrouwen van Spanje.” Tussen de tekst van het nummer, dat bedoeld was voor de Darkness-lp en waarvan later de eerste regels hergebruikt zijn voor 'I’m on Fire', zingt Bruce dat het zijn "Sunday Night Special" is. Inderdaad, weer een traktatie. Aan het einde van 'Working on the Highway' doet Bruce een rock and roll-dansje, als Elvis in zijn beste tijd.



Foto: Tim Young.

Dan gaan we verder met de bekende setlistvolgorde van de Wrecking Ball-tour. Bij 'Waitin' on a Sunny Day' zegt een jochie een paar keer, aangemoedigd door Bruce,  dat hij op een zonnige dag wacht en geeft dan net zo vastbesloten de microfoon terug aan die man die ook na middernacht alles en iedereen laat stralen.
De Apollo-medley volgt en 'Because the Night', waarbij het de beurt is aan Miami Steve om zijn gitaar te laten gieren. 'My Love Will Not Let You Down' is het teken voor alle drie de gitaristen om samen het geweld te brengen. 'Born to Run' volgt in de toegift na 'Born in the USA', rock is weer volop aanwezig. Het is inmiddels kwart over één op maandag 18 juni en Bruce ligt gestrekt op het podium. Met overdreven theater geeft hij aan dat het nu klaar is. Dat kan natuurlijk niet, want 'Tenth Avenue Freeze-out' is nog niet gespeeld. Steve heeft de spons al klaar en plenst zijn vriend nat. Maar het helpt niet; vandaag is echt nog een tweede sponsactie nodig, die Steve met een valse grijns uitdeelt. Dat werkt, met volle overgave wordt 'Tenth Avenue' gespeeld. Na “the important part”, when the Big Man joined the band, valt de stilte. Bruce kijkt bevroren in de 30 graden van Madrileense nacht naar het scherm met beelden van decennia van vriendschap en samen muziek maken met Clarence. Madrid juicht The Biggest Man you have ever seen toe. Gaat Bruce nog iets zeggen, nu het echt exact een jaar geleden is? Zijn microfoon blijft stil in de lucht hangen, totdat de band weer inzet. Eigenlijk heeft Bruce het al gezegd, in 'My City of Ruins' en in 'We Are Alive': we hebben de mensen die er niet meer zijn altijd bij ons en ze praten met ons. En het is ook vooral feest, vier het leven, is de boodschap van Madrid vannacht. In wezen zeggen de vijf blazers die Clarence’ solo in 'Thunder Road' overnamen al genoeg over hoe onvervangbaar hij is.


Foto: Tim Young.

De tweede spons van Steve heeft wonderen gedaan: waar normaal 'Tenth Avenue' het concert afsluit, zegt Bruce: “Het is te vroeg om nu te stoppen” en zet 'Twist and Shout' in, dat door de Madrilenen met het refrein van 'La Bamba' wordt uitgebreid. Zestigduizend mensen springen, dansen, zingen, genieten en feesten tot half twee. Ongetwijfeld geven zij hun kampioen van vandaag ook wat hij absoluut verdient: 100 punten!





OVER BE TRUE
E-MAILNIEUWSBRIEF