Ron Aniello dankbaar voor nieuwe klus

Rolling Stone spreekt met producer over High Hopes 01-01-2014

Na Working on a Dream in 2009 leek Springsteen de samenwerking met producer Brendan O'Brien, die in 2002 met The Rising begonnen was, te hebben opgezegd. Ron Aniello, die Bruce kende van zijn werk met Patti Scialfa op haar album Play It As It Lays uit 2007, kreeg de uitnodiging om als producer met Wrecking Ball aan de slag te gaan. Dat is Bruce blijkbaar bevallen, want eind 2012 kreeg Aniello een telefoontje van Bruce met de vraag om aan de volgende plaat te werken. Rolling Stone sprak uitgebreid met Aniello over de totstandkoming van High Hopes. Dit is een samenvatting van het gesprek.

Ron Aniello: "Bruce belde me op mijn verjaardag, 9 december 2012. Hij zei: 'Ik heb een paar nummers, ik wil dat we samenkomen.' Het waren demo's die hij met Toby Scott had opgenomen, oudere nummers die al een tijdje lagen en die hem erg bevielen. Hij zei: 'We proberen deze goed te vormen en kijken dan wat we hebben.' Zo begon het, maar de Wrecking Ball-tour was een belemmering. Voor een groot deel van de tijd was hij er niet, we konden er niet samen in een ruimte aan werken. Maar toen we er eenmaal aan begonnen en hij liet zien wat hij precies had... Het duurde bijna een jaar voor hem om dat uit te zoeken. Ik weet niet precies wat hij in het begin in gedachten had, maar dit is het geworden.
"Het album is vooral gemaakt tijdens de pauzes in de tour. Ik denk dat hij op een bepaald moment drie maanden lang in Europa was, niet een keer naar huis ging. Ik deed zo veel als ik kon hier in Los Angeles, en we namen ook wat in New York op, en er waren sessies in Australië."



Rolling Stone: Veel mensen waren verrast dat het album gericht was op oudere nummers. Verraste dat jou ook?

RA: "Nee. Voor ieder andere artiest, zo zou je een album maken. Als je een goed nummer hebt, komt dat op de plaat. Dat zou voor ieder andere artiest volkomen acceptabel zijn. Maar je moet begrijpen dat deze plaat zijn eigen verhaal heeft. Deze plaat bestaat uit nummers die niet op een ander album pasten. Ze pasten niet bij het verhaal dat hij met elk album probeerde te vertellen. Toen ik voor het eerst 'Hunter of Invisible Game' hoorde, dacht ik, dat is een van je beste nummers. En hij zei: 'Ja, het paste gewoon nooit echt.' Dat is het verhaal van deze plaat. Ik weet niet hoe fans zullen reageren, maar het is een geweldige Bruce-plaat. Een geweldig rock 'n' roll-plaat. Het feit dat het oudere nummers zijn doet niets af aan de glans van dit album."

Vertellen deze nummers een verhaal in de context van het album?
"Dat denk ik wel. Er zijn nummers zoals 'Frankie Fell In Love', dat me doet denken aan zijn tijd met Little Steven samen. De tekst van dat nummer hoort bij zijn beste werk dat ik ooit van hem gehoord heb. En dan die andere nummers... misschien is het niet zo'n rechtlijnig verhaal als op zijn andere albums, maar het is interessant om te zien wat hij allemaal liet afvallen.
"Ik spreek niet voor Bruce, maar het lijkt alsof hij wat minder druk op zichzelf legt, wat meer ontspannen is. Een verhaal vertellen zoals Bruce doet op zijn platen, dat is moeilijk. Daarom duurt het zo lang en daarom brengt hij niet zo veel platen uit. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, vroeg hij me: 'Weet je waarom er zo weinig grote albums zijn?' En ik vroeg: 'Waarom?' Hij zei: 'Het is gewoon moeilijk.' Als je jong bent en je hebt een idee dat uit een borrelen inspiratiebron voortkomt, dat kan maar een keer sprankelen en dan moet je het opnieuw voor elkaar zien te krijgen, en dan nog een keer. Het is erg moeilijk om die belofte bij het eerste nummer te maken en je eraan te houden tot het einde."



Foto: Jeff Fasano

Bruce zei dat hij veel meer nummers voor Wrecking Ball heeft geschreven, maar dat zijn niet de nummers op dit album.
"Dat waren zo'n dertig tot veertig nummers. Die waren uniek, heel anders dan wat ik van hem ooit gehoord heb. Dat ben ik eerst gaan doen, ik hielp die te arrangeren en gaf hem ideeën en zocht inspiratie. Dat zijn prachtige nummers, maar geen enkele daarvan staat op deze plaat."

Hoe klinken die nummers, kun je dat beschrijven?
"Ik hoop dat Bruce me hier niet voor straft, maar ik zou ze vergelijkem met Aaron Copland (Amerikaans componist, dirigent en pianist die als vertegenwoordiger van de zogenoemde Amerikaanse modernen werd beschouwd, met een voorliefde voor theatermuziek, red.). Het geeft een gevoel als dat van een open landschap. Ik zou het geen country willen noemen, het is lastig te beschrijven. Je moet maar afwachten, ik werk nu aan sommige van die nummers. Hij zoekt naar een goede manier om met dat album aan de slag te gaan."

Er staan twaalf nummers op High Hopes. Hoeveel werden er overwogen voordat het aantal op twaalf uitkwam?
 "We hebben twintig nummers opgenomen, op z'n minst. Hij nam een paar favorieten van mij op, echt geweldige nummers. Hij is geobsedeerd door de volgorde waarin de nummers staan. Bruce accepteert zijn inspiratie zonder deze te analyseren. Maar wanneer het tijd wordt voor analyse, dan draait hij de duimschroeven aan. Dan schuift hij met de volgorde, maandenlang, totdat hij het precies zo heeft zoals hij het wil. Ik zie dat bij geen enkele andere artiest met wie ik werk. Die vragen zich meestal af wat de volgorde moet zijn, plaatsen de hits vooraan en de mindere nummers aan het eind. Maar zo werkt Bruce niet, hij heeft een verhaal te vertellen. We hebben veel opgenomen en eerst was de plaat veel langer. Hij deed dat ook met Wrecking Ball. Ik had een vijftiental nummers op papier staan, hij streepte de laatste vier door en zei: 'Dit is het. Haal die vier er maar af.' Dat voelde als een mes in mijn hart. Dat waren mijn favorieten. Maar uiteindelijk heeft hij altijd gelijk. Het moet als geheel werken."

Kennen de fans nummers die afgevallen zijn?
"Dat weet ik niet. Ik kijk wel eens op Backstreets om te zien waar fans het over hebben. Ze zijn slim en cool. Maar ik weet niet wat de fans allemaal weten. Als ik dat wist, zou ik ook niet objectief kunnen werken. Met 'American Skin (41 Shots)' en de andere nummers waaraan ik werkte, heb ik niet naar de oudere versies geluisterd. Ik heb ook niet naar de oorspronkelijke versie van 'High Hopes' op Blood Brothers geluisterd. Ik ben het aan Bruce verschuldigd om fris te zijn, ik weet dus niet wat anderen al weten. Eerlijk gezegd wist ik helemaal niet dat 'Dream Baby Dream' al zo bekend was. Hij speelde het voor me en zei dat het meer een bepaalde beleving was aan het einde van zijn Devils & Dust-concerten dan wat anders. Het kostte veel moeite die beleving op plaat te krijgen, we hebben dat nummer waarschijnlijk wel tien keer gedaan, verschillende versies, totdat hij tevreden was over de juiste uitvoering."

Dus deze nummers zijn outtakes van The Rising, Magic en Wrecking Ball?
"Ik zou ze geen outtakes willen noemen. De nummers waar Brendan O'Brien aan werkte, waren zo goed als af. Maar onze nummers.... Er is geen enkele outtake van Wrecking Ball. Het enige nummer dat we voor die plaat geprobeerd hebben, is 'American Skin (41 Shots)'. Bruce zei: 'Dit is een van mijn beste nummers en ik zou er graag een opname van willen hebben.' Maar het is niet echt een outtake. Geen enkele van deze nummers, behalve misschien 'Harry's Place' en 'Hunter of Invisible Game', wat mijn favoriet is.
Voor 'Heaven's Wall' hebben we de basisopname gebruikt en hebben we overdubs gemaakt. Zang, drum en bas zijn origineel. En op 'Harry's Place' hebben we Tom Morello toegevoegd. Er zit ook een mooi Clarence-moment in. De bewerking van 'Hunter of Invisible Game' is minimaal. Met respect voor Brendan, dat is zijn productie en ik wilde er niet te veel aan knoeien. We hebben het wat opgepoetst en Bruce heeft misschien twee tekstregels veranderd. Ik kan het me niet meer precies herinneren, maar dat was voor het grootste deel Brendan O'Briens werk."

Het moet een emotioneel moment zijn geweest om Clarence' saxofoon door de luidsprekers te horen.
"Ja, dat was het voor mij zeker. Net als toen we Wrecking Ball maakten en we naar Clarence' solo luisterden. Ik vergeet nooit dat ik dat aan Bruce liet horen. Wat me aan 'The Wall' fascineert, is dat dat een nog ouder nummer is. Ik denk uit de jaren negentig, ik weet het niet zeker. Wat je hoort, is denk ik gewoon de band die samen in een ruimte speelt. Spookachtig. Danny (Federici) is er ook bij. We hadden nog een paar gitaren, maar we hebben er maar een bij gebruikt. Op de manier zoals we de muziek overzetten naar digitaal weet je niet wie welke partij speelt. Ik wist niet wie wat speelde, en ik heb er wat kleine dingen aan toegevoegd. Maar dat is de E Street Band van weleer. Dat nummer is prachtig en spookachtig. Ik denk dat dat het enige nummer is waar ze allemaal op spelen."


Foto: Jeff FasanoWaarom speelt Josh Freese (sessiedrummer, bekend van werk met oa Nine Inch Nails, Guns 'n Roses en The Replacements) drums op 'This Is Your Sword' en speelt Max Weinberg drums op alle andere nummers?
"Zoals je al zei, dit is begonnen als een heel ander project. Bruce gaf me demo's en ik probeerde ze vorm te geven. Hij was op tour en ik in Los Angeles. Max was ook druk tijdens de tour dus ik ging verder en vroeg Josh om drums te spelen. Bruce en ik spelen ook drums bij demo's, om te horen hoe het klinkt zonder drumcomputer. En zo kwam het dat Josh op dat nummer speelt. Max speelt op zo goed als alle andere nummers."
Hoe ging het hele opnameproces in zijn werk?
"Hij vroeg me om de demo's vorm te geven. Hij maakt die snel, vaak in een paar dagen, met Toby Scott, ik ben er niet bij. Ik probeerde eraan te werken, er zitten misschien een paar verkeerde akkoorden in, of er zit een clicktrack op en geen drums. Of een drumcomputer. Dan luister ik hoe het klinkt met een nieuw drumgeluid, of een nieuwe baspartij. Dan speel ik dat voor Bruce om te zien of het bevalt. Hij zegt dan: 'O, dat inspireert me.' Of hij zegt: 'Dat is verschrikkelijk, je hebt het compleet verkeerd begrepen.' Soms zit ik ernaast en moet ik opnieuw beginnen. Maar als het wel de juiste kant op gaat, dan gaan we de studio in en wordt het serieus."

Toen ze in Australië waren en de studio in gingen, was dat gepland of spontaan?
"Ik denk dat dat spontaan was. Het was mooi dat Nick DiDia daar was, Brendan O Briens technicus, hij is naar Australië verhuisd. Bruce en ik werkten onvermoeibaar door, maar communicatie is wel een groot probleem als hij op tour is. De dag voordat hij naar Australië ging, kwam hij naar Los Angeles. We deden de mixes, maar hij moest ook fotosessies doen. Hij werkte keihard, ik heb nog nooit iemand van zijn leeftijd zo hard zien werken. Hij zit zo 15 uur per dag in de studio. We namen toen 'The Ghost of Tom Joad' op met Tom Morello.
"Ik denk dat 'High Hopes' in Australië langskwam en ze hadden de studio geboekt, dus deden ze een paar nummers. Ik luisterde mee online, maar speelde geen rol bij de opname. We gebruikten Knifecast, een programma waarmee je overal ter wereld kunt meeluisteren. Voor de overdubs heb ik iChat gebruikt om met de muzikanten te overleggen. Daarna waren we verbonden via satelliet geloof ik. Dit is een interessante plaat geworden, erg modern.
"Ik ben ook naar New Jersey gevlogen, Bruce heeft een geweldige studio in een boerderij. Ik nam de muziek mee, en Bruce besloot dan om wat toe te voegen en Max te bellen. Eenmaal in Europa werd dat moeilijk. We waren de master van het album aan het maken en we stuurden er onze technicus heen. Bruce luisterde naar het album via een koptelefoon en zei steeds: 'Dit klink niet goed.' Ik vroeg hem hoe hij ernaar luisterde. Hij zei: 'Ik heb een Dr. Dre Beats-koptelefoon.' Ik zei: 'Dan hoor je waarschijnlijk veel bas die er eigenlijk niet in zit. Ik stuur mijn technicus wel om luidsprekers in je hotelkamer te zetten. Dan krijg je een beter idee van hoe ver we zijn.' En dat is precies wat we deden, ik stuurde mijn technicus naar Milaan, en Bruce was erg blij hiermee. Zo bedoel ik dat de tour ons belemmerde, maar we hebben er omheen gewerkt."



Was er een moment tijdens het proces dat het kwartje viel en Bruce zich realiseerde dat het een album zou worden?
"Dat moet je hem vragen. Ik kan alleen zo goed mogelijk proberen het proces tot een punt te brengen dat goed voelt. Voor mij was dat toen we 'The Ghost of Tom Joad' en 'American Skin (41 Shots)' deden. Toen wist ik dat we iets speciaals aan het maken waren en Tom Morello zorgde ervoor dat het fris klonk. Bruce en Jon (Landau) maken altijd grapjes en zeiden steeds: 'Meer Tom!' Hij inspireerde Bruce enorm. Voor mij werd het zo een grotere plaat."

De drumloops in deze muziek, heb jij Bruce meer in die richting geduwd?
"Ik denk dat hij tijdens Wrecking Ball daardoor gefascineerd werd, want hij had er nog niet mee gewerkt. Op deze plaat zit er niet zo veel in, dit is meer organisch. Wrecking Ball namen we van scratch af aan op. Als je te veel hiphop in de drumloops stopt, klinkt het niet als Bruce. Hij was gefascineerd door de computer als handig stuk gereedschap. Ik zei tegen hem, en ik hoop dat iemand dit citaat beroemd maakt: 'De computer is voor popmuziek wat de gitaar is voor rockmuziek.' Een stuk gereedschap dat door een creatieve geest als die van Springsteen gebruikt kan worden. Daarmee kun je de beat veranderen, hoe je die ook wilt hebben. Daarin raakte hij erg geïnteresseerd."

Denk je dat enkele van die pre-Wrecking Ball-nummers nog eens uitgebracht worden?
"Dat weet ik niet. Dat is een praktische vraag. Maar er ligt daar nog een geweldige plaat. Ik denk dat ik niet mag praten over wat we nog niet klaar hebben, maar er ligt nog een meesterwerk, hoop ik. Het hangt van Bruce af. Ik weet dat ze in januari weer gaan touren. Hopelijk hebben ze ergens in 2014 nog interesse om naar mijn plaat te luisteren."

Weet je nog wat de titels waren van nummers die hij uiteindelijk niet op High Hopes zette?
"Mag ik dat wel zeggen? Er is nog een nummer dat heet 'Cold Spot', dat vond ik echt mooi maar heeft het niet gered. En een nummer dat 'Hey Blue Eyes' heet, vond ik ook mooi. En eentje heette 'American Beauty', en een ander 'Mary Mary'. Dat zijn de titels die ik me herinner. Er zijn er misschien nog wel vijf."

Is er nog iets dat fans over deze plaat moeten weten?
"Ik wil nogmaals benadrukken dat Bruce de enige artiest in de geschiedenis is die bij elk album een ander verhaal wil vertellen. Dit is een geweldige rock 'n' roll-plaat en hij staat op zichzelf. Sommige fans zullen denken: ach, het zijn oude nummers. Sommige fans kun je nooit blij maken. Maar ze houden van Bruce en dat is hun recht. Bruce zei ooit tegen me: 'Je verrast je fans, maar je jaagt ze niet de stuipen op het lijf.' "




OVER BE TRUE
E-MAILNIEUWSBRIEF