Little Steven praat over zijn samenwerking met Springsteen

Rolling Stone heeft onlangs Little Steven geïnterviewd. Ze praatten over zijn samenwerking met Springsteen, zijn favoriete Springsteen-nummers en Little Stevens carrière als radiomaker en soloartiest.

Rolling Stone: Bruce heeft bij dit deel van de tour al heel wat nummers uit de kast gehaald die zelden gespeeld worden.

Little Steven: Je weet nooit wat gespeeld kan worden, weet je. Het is ook wel leuk als je zoveel nummers hebt om uit te kiezen.

RS: Wat motiveerde hem om de eerste show te openen met iets willekeurigs als 'So Young and in Love'?

LS: Ik weet niet hoeveel nummers hij nu heeft. 250, 300? Hij zoekt gewoon tussen zijn nummers en zegt: "Hé, herinner je je deze nog?" Er is geen andere verklaring voor, behalve dan dat hij het nummer niet vaak gedaan heeft, of een tijd lang niet meer gespeeld heeft. De vrijheid die ons publiek ons geeft, is prachtig en uniek. We zijn in staat om bijna alles te spelen op elk gewenst moment en het publiek lijkt het te waarderen.

RS: Zijn er momenten dat hij spontaan roept een nummer te spelen, bijvoorbeeld de Detroit-medley, en jullie niet meer herinneren hoe het gespeeld moet worden?

LS: We stemmen altijd snel in welke toonsoort het nummer gespeeld wordt. Dat gebeurt wel. En het mooie van zoveel mensen in de band te hebben, is dat niemand alles hoeft te kennen. Ik zou ook bij het tweede couplet kunnen inhaken, snap je?

RS: Jullie hebben 'Badlands', 'Born to Run' en 'The Promised Land' bij bijna elke show de afgelopen tien jaar gespeeld. Welk nummer hangt jou het meest de keel uit?

LS: Spelen we die elke keer?

RS: Ja, zo ongeveer.

LS: Ik weet dat dit raar klinkt, want ik dacht hetzelfde ook altijd over acteurs bij het toneel. Zij moeten elke avond precies hetzelfde doen. Er is geen woord in hun tekst verschillend. Ik dacht altijd: hoe doe je zoiets? Wij veranderen de dingen waarschijnlijk vaker dan wie dan ook. Misschien zijn er in de loop der tijd wel een jamband of twee geweest die meer dingen wijzigden dan wij, maar ik denk niet dat het er veel zijn geweest. Zelfs al zou je hetzelfde nummer spelen, dan kan de volgorde of de context anders zijn. Dan verandert het een beetje vanwege wat er voor of erna wordt gespeeld. Zo krijgt het elke avond weer een vreemd soort nieuwigheid.

RS: Ik hoorde dat je gezegd hebt dat 'Fade Away' je favoriete Springsteen-nummer is.

LS: Ja, dat is een van mijn favorieten.

RS: Waarom speelt Bruce het nooit met de band?

LS: Dat weet ik niet. Dat is een van die leuke juweeltjes die kwijtgeraakt zijn.

RS: Zeg je ooit tegen hem: "Bruce, ik wil dit nummer graag spelen vanavond?"

LS: Weet je, ik zou dat meer moeten doen. Ik denk dat 'Fade Away' een rustig nummer is en we spelen niet zoveel rustige nummers meer, misschien is het moeilijk in te passen. Maar ik zou het eens moeten bespreken. Mijn andere favoriet is 'Held Up Without a Gun'. Die spelen we ook nooit.



RS: Jij en Nils zingen nu een stuk op 'Long Walk Home' wat je nog niet deed bij het eerste deel van de tour. Hoe is dat tot stand gekomen?

LS: Dat gebeurde gewoon spontaan op een avond. Dat was een van de nummers waarvan ik dacht dat we er nog niet het meeste uit haalden. Dat is het grappige van nummers, je neemt ze op en live moeten ze soms aangepast of uitgebreid worden, een beetje verandering om de essentie te kunnen vangen. Soms komt het letterlijk niet goed over als je het op precies dezelfde manier doet. Dat viel mij op toen we het speelden. Ik dacht: het gaat nog niet die kant op die het zou moeten gaan, wat de tekst van het nummer wel suggereert. Soms is iets geweldig op plaat maar komt dat er live niet helemaal uit. Het is een bepaalde uitdaging en dat is een van de dingen die ik graag doe. Ik ben een geboren arrangeur, dat ben ik altijd al geweest. Ik hou er van. Ik deed veel arrangementen op Darkness en natuurlijk The River en Born in the USA, dat was wat ik deed voordat ik co-producer met Bruce werd.

RS: Ik las dat je bijna meedeed met de tour in 1992. Kun je me daar iets over vertellen?

LS: We spraken er over weer wat te gaan doen en ik denk dat we besloten nog wat te wachten, of ik was bezig met iets anders. Ik weet het eerlijk gezegd niet meer. Ik denk dat we besloten om te wachten en de E Street Band weer bij elkaar te brengen.

RS: Hoe gaat het met Danny?

LS: Momenteel gaat heel goed met hem. Het is wonderlijk. Ik sprak met hem vorige week en hij klonk geweldig. Ik hoop dat dat zo blijft. In een maand of twee zien we hem hopelijk weer terug.

RS: Geweldig! Het is haast ongelofelijk als je je realiseert dat de mensen die op Born to Run speelden, nog steeds in de band zitten.

LS: Ja, dat weet ik. Daarom was het ook zo moeilijk toen Danny voor een poosje uit de band moest stappen. Het was alsof we voor het eerst op het podium stonden zonder hem. Ik vind Charlie geweldig, hij doet prachtig werk, maar je kunt Danny niet vervangen. Snap je wat ik bedoel? Ik kijk naar die kant van het podium en denk dan: o, man. Snap je? Het is raar. Eerlijk, Charlie heeft de onmogelijke taak om een legendarische figuur als Danny proberen te vervangen. Hij doet zeker geweldig goed zijn best, maar je kunt Danny nu eenmaal niet vervangen.

RS: Mensen zijn ook bezorgd dat Max niet meer op tour mag gaan als de show van Conan O'Brien naar half 12 's avonds gaat.

LS: De show van Conan eindigt ergens rond Nieuwjaar. Dan zijn er nog zo'n vijf, zes maanden voordat ze de Tonight Show overnemen. Dan is er nog genoeg tijd voordat dat gebeurt, we zien wel. Door de jaren heen is Max een belangrijk onderdeel van die show geworden. Hij is niet zo maar de muziekman. Hij is tweede banaan, zoals wij dat noemen. Hij zorgt voor het contrast, zoals Ed McMahon deed. Hij is geweldig als de normale man. Dat Conan tegen hem zegt: "Okay, ik weet dat dit voor jou belangrijk is, ik doe de show wel zonder jou." Dat is radicaal. Ik denk dat Conan daar niet genoeg waardering voor krijgt, en dat geldt ook voor alle andere mensen bij NBC, ze zijn geweldig, tot de directeur aan toe. We zien wel. Er zal een dag komen wanneer het allemaal voorbij is, maar nu nog even niet.

RS: Dus de tour loopt nog tot oktober?

LS: Ik weet het niet. We blijven allemaal in de buurt en we nemen geen andere grote projecten aan voor de rest van het jaar. Dat kan ik wel zeggen. Er zal wat vrije tijd komen. Ik weet niet of we elke week of elke maand tot oktober bezig zijn. Dit jaar zijn we zeker voor de tour beschikbaar en we zien wel wat er gebeurt. Ik heb eerlijk gezegd geen schema gezien. Ik weet alleen dat we dit jaar beschikbaar moeten zijn.



RS: Ik vraag me af of je ooit denkt nog een soloplaat te maken met als begeleiding een van de garagebands die je bij je radioshow promoot.

LS: Nee, daar heb ik nooit aan gedacht. Ik heb echt geen tijd gehad daar over na te denken. Ik probeer alleen maar onze zaak op vaste grond te krijgen, iets wat nooit zal gebeuren. Maar ik hoop wel dat het ooit gebeurt. Op dit moment herontdekken wij de muziekbusiness, en niet te vergeten proberen we het basale genre van rock 'n' roll, dat van de aardboden verdwenem is, terug te brengen. Onze twee uur durende show heeft een miljoen luisteraars in 200 steden. En het gaat geweldig met Sirius satellietradio, we reiken tot in Europa. We breiden goed uit, maar de volgende stap is nu iets op televisie te krijgen om die nieuwe rock 'n' roll bands te kunnen laten zien, hetzij op YouTube, hetzij op gewone televisie.

RS: Dan is er geen tijd meer over om een album te maken.

LS: Precies. Ik hoop zelfs dat ik tijd heb een of twee nummers voor enkele van die band te produceren. Of misschien een nummer te schijven of mee te schrijven aan een nummer, betrokken te zijn bij studiowerk. Dat is als een vakantie voor mij. Voor mij is het binnen gaan van een studio hetzelfde als het strand oplopen. Ik heb er niet aan gedacht een soloplaat te maken, hoewel het eerlijk gezegd best een goede plaat zou zijn, want ik heb niets anders gedaan dan naar goede rockmuziek luisteren, zes jaar lang. Het gaat waarschijnlijk ergens in mijn hoofd zitten. Maar ik heb wel zo'n beetje gezegd wat ik wilde zeggen met mijn vijf soloplaten. Ik wilde niet echt een soloalbum maken, ik geloof niet in soloalbums. Ik ben sowieso een bandman. De enige reden waarom ik een soloplaat maakte was dat ik geobsedeerd raakte door politiek en dat was behoorlijk persoonlijk. Maar filosofisch gezien geloof ik niet in soloplaten. Daarom draai ik ook mijn eigen platen niet tijdens mijn radio show. Ik ben een strikte bandman.

(Little Steven als Silvio Dante in de televisieserie The Sopranos)

RS: Als je een kanspercentage zou moeten geven, dat er een film over de Sopranos gemaakt zou worden, wat zou die kans zijn?

LS: Ik zou zeggen, een op tien. En dan pas over drie jaar. Het is niet waarschijnlijk, maar er is een kleine, kleine, kleine kans.

RS: Gelukkig maar dat jij het in de serie overleefd hebt.

LS: Silvio ademt nog. Dat is het enige wat mij interesseert, maar ik verwacht niet echt dat er een film zal komen.

RS: De fans zijn altijd nieuwsgierig naar de Nebraska-sessies. Was er ooit een poging gedaan die nummers met de band op te nemen? Wat is er nou precies gebeurd?

LS: Dat was een interessant moment. Als ik me goed herinner, nam hij ze eerst op als demo's voor de band. Dat was toch voor Born in the USA?

RS: Ja.

LS: Ik herinner me dat hij ze op een dag voor me speelde en zei: "Dit zijn mijn nieuwe nummers. We zullen ze met de band binnenkort gaan oefenen." En ik luisterde ernaar en dacht bij mezelf: ik moet zeggen dat dit iets buitengewoons is. Er was geen bedoeling er een plaat van te maken en geen intentie om het uit te brengen, maar het was iets buitengewoon intiem. En ik dacht: wat een wonderlijk moment hebben ze hier per toeval vastgelegd. En ik zei tegen hem: "Luister, ik weet dat dit een beetje raar is, maar ik denk eerlijk gezegd dat dit een album op zichzelf is en ik vind dat je het zou moeten uitbrengen." En hij zei: "Wat bedoel je? Het zijn slechts demo's voor de band." En ik antwoordde: "Ik weet dat je het niet bedoeld hebt om zo op te nemen, maar ik herken iets groots als ik het hoor, oké? Dat is mijn ding, daarom ben ik platenproducer en daarom ben ik jouw vriend en ik vertel je dat ik denk dat je fans hier van zullen houden en ik denk dat het eigenlijk een belangrijk werk is. Want het vangt die buitengewone, rare, cinematische droomtoestand. Ik weet niet wat het is. Het enige wat ik weet dat ik iets groots herken als ik het hoor. Dit verdient het om gehoord te worden en ik denk dat de mensen er van zullen houden en ik denk dat het een unieke kans is om iets absurd intiems als dit uit te brengen."

RS: Dus de band heeft niet eens geprobeerd om de nummers op te nemen?

LS: Misschien hebben we er een of twee opgenomen. Ik weet niet of die uiteindelijk op Tracks zijn gekomen. Ik denk dat het een beetje een eigen leven ging leiden en toen schreef hij 'Born in the USA'. Ik moet zeggen, opnieuw, de platenmaatschappij in dat geval, ik vergeet wie het was, was verrassend meegaand en toonde begrip. Het was als "We hebben een cool elektrisch album dat uitkomt. Denk nou niet dat we dat altijd doen. Maar we willen eerst deze plaat uitbrengen." Ik denk dat Bruce's manager Jon ze wist te overtuigen dat het cool was en zij gingen toen hierin mee.

RS: Ik denk dat 'Trapped Again' een van de weinige nummers is die jij samen met Bruce schreef.

LS: Er zijn er nog wel een paar, 'Love on the Wrong Side of Town' van Southside Johnny's tweede album. En 'This Time It's For Real'.

RS: Het zou geweldig zijn als jullie vaker samen schreven.

LS: Ik denk ook dat we dat vaker hadden moeten doen. We hebben Gary US Bonds teruggebracht, dat was een groot succes. Dat kwam helemaal vanuit Bruce en hij was waarschijnlijk van plan om het op het einde te produceren, de single mee te produceren en dan pas de rest van het album. Ik probeerde hem te overtuigen de Power Station te kopen en een platenlabel op te starten. Ik zou willen dat we dat gedaan hadden. Dan hadden we meer samen kunnen schrijven en hadden we samen platen van legendarische muzikanten uit de jaren zestig kunnen produceren. Ik dacht dat we daar een platenlabel voor konden oprichten en er veel plezier aan hadden kunnen hebben. Ik zou willen dat we dat gedaan hadden. Maar het was niet het juiste moment.

RS: Denk je dat de tour hier in New York ten einde zal komen, net zoals de vorige twee tournees (Rising en Reunion Tour)?

LS: Tjee, dat weet ik niet. Ik heb geen idee, echt niet. Ik weet niet eens waar we deze week zullen spelen.

RS: Ik denk dat je over twee dagen in Nebraska zult optreden.

LS: Haha, over Nebraska gesproken. Ik leef op basis van de minimale informatie die ik krijg. Ik krijg letterlijk mijn schema soms de avond van tevoren. Wat er verder in de toekomst komt, weet ik niet.